ΚΩΣΤΑΣ ΔΟΥΚΑΣ, Ελληνικὴ Γλωσσογένεσις « ᾿Ερευνᾶτε τὰ λεξικά», συμθούλευε τοὺς μαθητὲς του ὁ Οράτιος, διότι «ἀρ χὴ σοφίας ὀνομά- των ἐπίσκεψις» κατὰ τὸν ᾿Αριστοτέλη. Ἡ γένεση καὶ ἡ σημασία τῶν ὀνομάτων ἀπασχόλησε ὅλους τοὺς Ἕλληνες καὶ ἰδιαιτέρως τὸν Πλάτωνα, ὁ ὁποῖος στὸ γνωστὸ διάλογό του «Κρατύλος» προσπάθησε νὰ δώση ἀπάντηση στὸ πάντα καίριο καὶ ζωτικὸ αὐτὸ θέµα -ἕνα διάλογο, ποὺ πε- ριῆλθε σ᾽ ἀδιέξοδο κι ἔκλεισε μὲ τὸ γνωστό «νομίζω, πώς κάποια ἀνώτερη ἀπ’ τὴν ἀνθρώπινη δύναμη ἔθεσε τὰ πρῶτα ὀνόματα στὰ πράγματα...» (438 ο). Πέρασαν δυόµισυ χιλιετίες ἀπὸ τότε. Οἱ ἐξ-ουσιαστές, ποὺ στηρίζονται στὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἀπά- τη, ἐπέτυχαν νὰ διαστρεθλώσουν τὸ πνεῦμα τοῦ «Κρατύλου» καὶ νὰ δη μιουργή σουν τὴ θεωρία τῆς συµθατικότητος. Ἡ ἄποψη τοῦ Κρατύλου, ὅτι δη λαδὴ τὰ σή ματα -ὀνόματα συνδέονται δι) αἰτιώδους σχέσεως μὲ τὰ σημαινόμενά τους- πράγματα, ἀποσιωπή θηκε καὶ λησμονήθηχε᾽ ἡ «μεί- ζων δύναμις» τοῦ Πλάτωνος μεταφράσθηχε σὲ Θεό- Γιαχθέ καὶ παραδόθηκε πρὸς χλευασμὸ στοὺς θεολογοῦντας, ἐνῶ ἡ τρίτη ἄποψη τοῦ Ἑρμογένους περὶ συμόατικότητος τῆς γλώσσας ἀποτελεῖ τὸ σταθερὸ πάτημα τῶν «ὥριμων γλωσσολόγων», οἱ ὁποῖοι ἀνεχάλυψαν καὶ τοὺς πρώ- τους ὀνοματοθέτες, ποὺ ἄλλοι φυσικὰ δὲν εἶναι ἀπ᾿ τοὺς «τρώκτας καὶ ἀπατήλια εἰδότας» Φοί- νικες. Πέντε χρόνια πρὶν ὁ ἀείμνηστος συνεργάτης µας Ἠλίας Τσατσόμοιρος σὲ μιὰ πράγματι ἧρω- ικὴ ἐξόρμησή του πρὸς τὸ πανάρχαιο παρελθὀν ἔσπασε τὸ ἀδιαπέραστο φράγμα πού χουν ὑψώ- σει κατόπιν µακραίωνων προσπαθειῶν τους οἱ ἐξ-ουσιαστὲς καὶ ἀνεκάλυψε τόσο τοὺς δηµιουρ- γοὺς ὅσο καὶ τὸ χρόνο δη μιουργ ἰας τοῦ ἀνθρώπινου λόγου. Ἡ «μείζων δύναμις» τοῦ Πλάτωνος ἀποδείχθη χε ἐνδοκοσμικὴ καὶ πολὺ γνώριμη, ἀφοῦ ἄλλη δὲν εἶναι ἀπ᾿ τὴν παμμή τειρα φύση. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὁ ἐρευνητὴς γκρέμισε τὸ σκωληκόθρωτο δέντρο τοῦ παραλόγου, μὲ τοὺς καρποὺς τοῦ ὁποίου δηλητηριάζουν τὴν ἀνθρωπότητα τὰ ὄργανα τῆς λογοχρατίας. Ἡ «Ιστορία Γενέσε- (Πίστευε καὶ) Μὴ ἐρεύνα τὶς ἑλληνικὲς πυραμίδες Οἱ ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ» γνωρίζουν, ὅτι στὴν “Ελλάδα ὑπάρχουν πανάρ- χαιες πυραμίδες (δλέπε τὶς σχετικὲς ἔρευνές μας στὰ τεύχη 148, 149, 156, 159 καὶ 163). Οἱ πυραμίδες αὐτὲς γενικῶς ήταν ἄγνωστες. Τελευταία ἀναφορὰ σ᾽ αὐτὲς εἶχε γίνει ἀπὸ τὸν Παυσανία πρὶν 1800 περίπου χρόνια. Κάποιοι ξένοι εἶχαν φιλοτε- χνήσει καὶ δημοσιεύσει χαλκογραφίες μιᾶς ἑλληνικῆς πυραμίδας πρὶν ἀπὸ ἕνα αἰῶνα. Η ἀρχαιολογικὴ ὑπηρεσία τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου δὲν εἶχε ἀσχολη θῆ ποτὲ μ᾽ αὐτὲς, παρὰ μόνο γιὰ νὰ ὑποδαθμίση τὴν σημασία τους, “χρονολογώντας τες στὴν ἑλλη νιστικὴ περίοδο. Καὶ ἡ ἦταν πράγματι ἐξαιρετικὰ περίεργο τὸ γεγονός ὅτι οἱ κρατικοί μας ἀρχαιολόγοι δὲν ἐρεύνησαν καθόλου τὰ ἐντυπωσιακὰ αὐτὰ λείψανα τοὺ ἀπωτάτου ἑλληνικοῦ παρελθόντος, τουλάχιστον λείψανα ποὺ γιὰ τὴν μελέτη τους δὲν χρειάζεται τίποτε (ἀνασκαφὲς, δαπάνες κ.λπ.), ἀφοῦ στέκονται ἀγέρωχα κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο, ἕτοιμα νὰ μιλήσουν γιὰ τὴν λαμπρὴ ἱστορία τους σὲ κάθε ἐνδιαφερόμενο. Ἢ πρώτη ἀπὸ ἐπίσημη πλευρὰ ἀναφορὰ στὶς ἑλληνικὲς πυραμίδες ἔγινε τὸν πε- ρασμένο Φεδρουάριο (ἕνα χρόνο περίπου μετὰ τὴν δημοσίευση τῆς σχετικῆς ἔρευ- ---- ..