Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ ᾿Αρχαιολογικὰ Δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ παραδεχθοῦμε τὴν τόλμη τῆς ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ πολιτισμοῦ κυρίου Θάνου Μικρούτσικου (ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Α3/Φό1/20325/ 313), μὲ ὁποία ἀπαγόρευσε τὴν χρονολόγηση τῶν ᾿Ελληνικῶν πυραμίδων. Καὶ πολὺ σοφὰ ἔπραξε: διότι τέτοιες μετρήσεις γεννοῦν τὸ φασιομό, τὸν ἐθνικισμὸ καὶ τὸν ρα- τσισμό. ᾿Αλίμονο τώρα ἂν ὑποδιδάζουμε τὸν περίλαμπρο πολιτισμὸ τῶν ᾿Ασου- ρίων, τῶν Χαλδαίων, τῶν Βαδυλωνίων καὶ τῶν Χανααναίων, μὲ τὰ συγγράμμα- τα τῶν ὁποίων ἔχουν πήξει οἱ διδλιοθῆκες μας. Εἶναι ἀνεπίτρεπτο! Ὅπως 6έόαια εἶναι ἀσέδεια νὰ ὑποστηρίζουμε τὴν ὕπαρξη πυραμίδων στὴ χώρα μας, χωρὶς νὰ δεχώμαστε καὶ μιὰ τοσοδούλα Σημιτικὴ κατάκτησή τους. ΓΕ! Μὴ τὰ θέλουμε κι ὅλα δικά μας. "Ὅμως αὐτὴ ἡ τόλμη τὸν χαρακτήριζε πάντα. Διότι, καθὼς γνωρίζω ἀπὸ ἀξιό- πιστες πηγές, καὶ κατὰ τὴν στράτευσή του ἀνελάμόὄανε τὶς πιὸ ἐπικίνδυνες ἀπο- στολές: τί νὰ πέσῃ μὲ ἀλεξίπτωτο, τί νὰ καθαρίσῃ τὰ ναρκοπέδια, τί ἐθελοντής νὰ πάῃ στὴν Κύπρο. Τό δυστύχημα εἶναι, ὅτι δὲν ἔκανε ἀνακατάταξη καὶ ἔτσι ἔχα- σαν οἱ ἔνοπλές μας δυνάμεις ἕνα σημαντικὸ καὶ δραστήριο στέλεχος. ᾿Αλλὰ μήπως δὲν ἔδειξε καὶ τὴν ἴδια τόλμη στὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο; Νὰ θέλουν νὰ τὸν κάνουν ὑπουργὸ ἐξ ἀπονομῆς κι αὐτὸς νὰ διαμαρτύρεται, ὅτι δὲν θέλει χάρες καὶ ὅτι προτιμᾶ τὸν στίδο τῆς δύσκολης ἀναμέτρησης: ᾽Εκεῖ ποὺ κρίνεται ὁ πολι- τικός, στὴν ἐκτίμηση τοῦ λαοῦ. Μέχρι μέσον ἔόαλε, γιὰ νὰ κατέόῃ στὴν πιὸ δύ- σκολη ἐκλογική περιφέρεια. Καὶ κατήγαγε νίκη µεγάλη, σαρώνοντας ὅλους τοὺς πολιτικούς του ἀντιπάλους. Μὲ τέτοια λοιπὸν προσόντα ἦταν δυνατὸν νὰ μὴ γίνῃ ὑπουργὸς πολιτισμοῦ; Στοὺς ἀντίποδες τώρα κάποιοι «περίεργοι» ψάχνουν τὸν λιμναῖο οἰκισμὸ τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς. Καὶ ἄντε ὅτι δρῆκαν τὴν ἀρχαιότερη φλογέρα τοῦ κό- σµου. Κάτι τρέχει στὰ γύφτικα. Κι αὐτὴ θὰ πάρῃ τὴν θέση ποὺ τῆς ἀξίζει σὲ κά- ποια σκοτεινὴ ἀποθήκη μαζὶ μὲ τὴν πρώτη γραφή τοῦ πλανήτη µας ἀπὸ τὴν ἴδια περιοχή. Γιατὶ σίγουρα τί ἀξία μπορεῖ νὰ ἔχῃ ἡ πρώτη φλογέρα τοῦ κόσμου, ἂν δὲν εἶναι Σημιτική; Νὰ εἶχε ἀνακαλυφτῆ στὴν Παλαιστίνη, νὰ πῶ ναί! Νὰ γίνουν γιορτές, ἐκδηλώσεις καὶ ὁμιλίες. Μέχρι καὶ λαϊκὸ προσκύνημα, ποὺ λέει ὁ λόγος. Μὰ στὸ Δισπηλιὸ τῆς Καστοριᾶς καὶ χωρὶς κἄν τὴν ὑποψία τῆς παρουσίας ἑνὸς ᾿Ιουδαίου μυυσικοῦ; Γιὰ ὄνομα τοῦ Γιαχδέ! Νὰ μπαζωθῇ γρήγορα ἡ περιοχὴ καὶ νὰ πέσῃ ἀπὸ πάνω τσιμέντο ταχείας πήξεως. Σιγά, μὴν ἀφήσουμε τοὺς φασίστες τοῦ «4αυλοῦ» νὰ πανηγυρίζουν μὲ τὰ εὑρήματα οἱ ἀναίσχυντοι. ΄Ασε ποὺ δὲν ξέ- οεις τί ἄλλο θὰ δρεθῆ ἐκεῖ ἀκόμη. Μὲ τέτοια κυδέρνηση καὶ μὲ τέτοιους ὑπουργοὺς πρέπει νὰ εἴμαστε ἐθνικὰ ὑπε- ρήφανοι. Διότι εἶναι δέδαιον, ὅτι κατοχυρώνουν τὴν ἀνεξαρτησία τῆς χώρας μὴ ὑπακούοντας στὰ κελεύσματα τῶν ξένων κέντρων ἀπόφασης, ὅπως πρόσφατα ἀπέδειξε ἡ ὑπόθεση τῶν Σκοπίων καὶ ἡ ἀπόφαση τοῦ κυρίου Θ. Μικρούτσικου γιὰ τὶς πυραμίδες. Γιῶργος Πετρόπουλος