ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ἢ πινακίδα τοῦ Δισπήλιοῦ ᾿Ολιμναῖος οἰκισμὸς τῆς Καστοριᾶς «εἶναι μιὰ πόλη τοῦ 5.000 π. Χ., "ἀναδύεται” ἀπὸ τὰ νερὰ τῆς πα- γέμορφης αὐτῆς λίμνης καὶ πραγματικὰ συγκλονίξει. Ἴσως ἡ ῇ πόλη αὐτὴ (ποὺ εἰχε περισσότερους ἀπὸ 5.000 κατοίχους) νὰ ἦταν ἡ Νέα Υόρκη τῆς προϊστορικῆς ἐποχῆς κατὰ τὸν καθηγητὴ τῆς προϊστορικῆς ᾿Αρχαιολογίας κ. Γ. Χαρμουξιάδη” »(Ἔφημ. “Ελεύθερος Τύπος”, 0. 10-04). Μέχοι στιγμῆς δυὸ εὑρήματα ἔχουν προκαλέσει παγκόσμιο ἐπιστημονικὸ ἐνδιαφέρον: Μιὰ ὃ θάρκα ( ψαρόδαρκα͵ ), ποὺ καθόλου δὲν διαφέρει ἃ ἀπὸ τὶς σημερινὲς χαὶ Χυρίως μιὰ ξύλινη πινακίδα, ποὺ ἔχει χα- θαγμένες στὴν ἐπιφάνειά τῆς δέκα σειρὲς μὲ γράμματα: γράμματα ἑλληνικά. Οἱ ἐπιστήμονες ἐν τῷ με- ταξὺ, ποὺ ἐργάζονται μαζὶ μὲ τὸν Κ. Χουρμουζιάδη, πιστεύουν, ὅτι “θὰ ὀγοῦν στὸ φῶς μεγάλες ἐκπλή- ξεις”. Δὲν μποροῦμε νὰ ξέρουμε, ποῦ στηριζόμενοι οἱ ἐπιστήμονες αὐτοί, ὁμιλοῦν περὶ μεγάλων ἐκπλήξεων, τὶς ὁποῖες θέδαια ἐ ἐμεῖς θὰ χαιρετίσουµει μὲ χαρά. Ωστόσο ὀφείλουμε νὰ ἐκφράσουμε τὴν ἀνησυ χία µας γιὰ μιὰ ἄλλης μορφῆς ἔκπληξη, ποὺ ἐλπίζουμε νὰ μὴ δοκιμάσουμε. ᾿Εννοοῦμε τὸ «θάψιμο» τῆς. πολύτι- μὴης πινακίδας, πού χουν στὰ χέρια τους οἱ ἐπιστήμονες. "Ἔχουν περάσει δεκατρεῖς μῆνες ἀπ’ τὴν εὕρε- σή τῆς χαὶ σχεδὸν ἔ ἔχει λησμονηθεῖ... Πέραν αὐτοῦ πολλὲς τέτοιες “ἀπώλειες” χαταγγέλλονται. Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά ἀπευθυνόμαστε στὸν κ. Χουρμουζιάδη: Τὴν πινακίδα καὶ τὰ μάτια σου! Π.Σ. Εὐγετης Ἡ Μαίρη Λέφκοδιτς, καθηγήτρια τῆς Κλασσικῆς Φιλολογίας στὸ Πανεπιστήµιο τοῦ Οὐέλσλεῦ τῆς Μασσαχουσέττης, ἐπιθεδαιώνει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὸν ᾿Ισοχράτη, ποὺ λέγει ὅτι: «Ἕλληνες κα- λοῦνται οἱ τῆς παιδείας τῆς ἑλληνικῆς μετέχοντες». Τελευταῖα ἡ Π καθηγή τρια ἑτοιμάζει ἕνα ὀγκῶδες όι- θλίο, μὲ τίτλο “Βίαοκ ΑΙΛΕΠα Κενἰφ][εά”, ὅπου μὲ καθαρὰ έπιστηµονικες μεθόδους ἀνασκευάζει «τὸ μῦθο τῆς "Μαύρης ᾿Αθηνᾶς” τοῦ σιωνιστῇ Μαπη Βεγπαὶ, ὁ ὁποῖος (μῦθος) διδάσκεται σ᾽ ὅλα τὰ πανεπιστή- µια (σ.σ. γιατὶ ὄχι καὶ στὰ λύκεια, γυμνάσια καὶ δημοτικά;), ἐνῶ ταυτόχρονα φανατίξουν τοὺς Μαύρους νὰ μὴν ἀνέχωνται πιὰ καμμιὰ Κλεοπάτρα ἢ ἢ ᾿Αθηνᾶ λευκή». Ἡ κ. “Λέφκοδιτς δὲν χρύδει τὴν ἀνησυχία τῆς, λέγει δέ, ὅτι, «ἂν δὲν ἀντιδράσουμε, θὰ πλάσου ε μιὰ γενιὰ ἀνιστόρητων καὶ παραπληροφορημέ- νων... ποὺ μοιραῖα θὰ φανατισθοῦν καὶ μιὰ μέρα θ᾽ ἀποδειχθοῦν ἐπικίνδυνοι γιὰ τὸ σύνολο τῆς ἀνθρω- πότητας». Οἱ καθηγη τὲς καὶ οἱ ἱ δάσκαλοι, οἱ ἐπιστήμονες ; κι ὅλοι γενικὰ οἱ μορφωμένοι ἄνθρωποι πρέπει νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν, ὁ ὅτι ὁ φασισμὸς ἔρ χεται μετὰ τή σιγή. Ὅταν οἱ ἱμᾶζες ἐγκαταλείπονται στη μοίρα τῶν ἄθλιων ἐξουσιαστῶν, ὅταν οἱ ἱ ἐξουσιαστὲς διαπιστώνουν τὴν. “κούραση” ᾿χαὶ τὸν "ὠχαδερφισμὸ” τῶν ἀνθρώπων, τότε ἀποθρασύνονται. Ἡ ἐλευθερία εἶναι ἰδανικό, ἀλλὰ ἔχει τὰ ὅ ιά της. «Ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου δὲν εἶναι μονόδρομος: “ Ὅπως εἶναι σεδαστὸς ὁ ὁ λόγος, ἔ ἔτσι εἶναι καὶ ὁ ἀντίλογος. Καὶ ἂν θέλουμε νὰ εἴμαστε χαθηγητές, δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ διδάσχουμε ἆ ἀοτήρικτες ἀπόψεις». Ἡχ. Λέφκοδιτς εἶναι ᾿Εόραία τὸ γένος, μα Ελλη γίδα ὡς πρὸς τὸν νοῦ καὶ τὴν ψυχή. Στὴν ᾽Αμερικὴ ποὺ ζῆ, στὸ πανεπιστήμιο ποὺ διδάσκει, στὸν ῥημόσιο χαὶ ἰδιωτικό τῆς 6ίο, δὲν παύει νὰ νοιάζεται για τὴν ἐλευθερία, τὴν ἀλήθεια. Φυσικὸ εἶναι λοιπὸν, ν ᾿ἀποτελῆ στόχο τῶν σιωνιστῶν, οἱ ὁποῖοι τὴν συκο- φαντοῦν γιὰ ρατσίστρια. Στὴν ἐποχή µας, δλέπετε, ὅποιος τολμήση νὰ πῆ μιὰ καλὴ κουδέντα γιὰ τὴν Ελλάδα καὶ τοὺς “Ελληνες, “δαπτίξεται” ἢ «εἰδωλολάτρης” ἢ “ρατσιστής”. "τσι καὶ γιὰ τὴν κ. /έφ- κοὄιτς: «Επειδή θέλει ἕναν Σωκράτη λευκὸ καὶ Ἓλληνα, δὲν τῆς καταλογίζουν ἁπλῶς ρατσιστικὲς τά- σεις, ἀλλὰ καθαρὰ ρατσισμό»! (Ὅλα τὰ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν ἔχουν ληφθεῖ ἀπὸ "Τὸ Βῆμα τῆς Κυριακῆς”, 26-23-05, στήλη “Νέες ᾿Εποχές”, ὅπου φιλοξενεῖται μιὰ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε ἡ κ. Λέφκοδιτς στὴν κ. ᾿Αμαλία Μεγαπάνου). ΣΠ. “Εορτασμοι φαντασιώσεων ο φετεινὸς ἑορτασμὸς τῆς ἐπετείου τῶν 1900 (:) χρόνων ἀπὸ τὴν συγγραφὴ τῆς Αποκάλυψης” τοῦ Ἰωάννη (;) στὴν Πάτμο () μοῦ δημιούργησε δύο᾽ λογικές, νομίζω, ἀπορίες. Πρῶτον, γιατὶ ὁνομάστηκε «ἀποκάλυψη», ἀφοῦ, ἀντὶ νὰ φανερώσει κάτι ἀπ᾿ τὰ μελλούμενα, συσκότισε τὰ πράγματα ἀκόμη περισ- σότερο: Αἰῶνες τώρα κληρικού θεολόγοι καὶ θεολογοῦντες προσπαθοῦν νὰ "ἀποκρυπρογραφήσουν” ὁ “ὅραμα τοῦ ᾿Ιωάννη”, χωρὶς νὰ ἔχουν καταλήξει σὲ μιὰ συγκεκριμένη καὶ κοινὰ ἀποδεκτη ἑρμηνεία. 4 εὔτερον, τὸ μόνο ποὺ μὲ σαφήνεια ἀποκαλύπτει στὴν ἀνθρωπότητα εἶναι ὁ ἀκριδὴς ἀριθμὸς χαὶ ἡ φυ- λετικῇ καταγωγὴ ἐκείνων ποὺ θὰ κερδίσουν τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως: ἑκατὸν σαραντατέσσερις χιλιάδες γιὰ τὸν παράδεισο, δώδεκα χιλιάδες ἀπὸ κάθε φυλὴ τοῦ ᾿Ισραήλ. Οἱ “»