ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ὃ «παπᾶ-Μαϊντανὸς» Ἢ πρόσφατη ἔλευση στὴν Ελλάδα τῆς Γαλλίδας ἀκαδημαϊκοῦ κ. Ζακλὶν ντὲ Ρομιγὶ καὶ οἱ ἐνθουσιώδεις ἀναφορές της στὸν ᾿Ελληνικὸ Πολιτισμὸ φαίνεται ὅτι κόστισαν πολὺ ἀκριδὰ στὸν παπᾶ Γ. Μεταλληνό, τὸν γνωστὸ «Ρωμιὸ» καθηγητη τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν. Καὶ τοῦτο, γιατὶ ἡ διάσημος ἐρευνήτρια ἀσχολήθηχε µόνο μὲ τοὺς «εἰδωλολάτρες» -γιὰ τὸν παπᾶ Μεταλληνὸ-- ἀρχαίους "Ελληνες καὶ δὲν εἰπε οὔτε μιὰ λέξη γιὰ τὸ Βυζάντιο καὶ τὴ «Ρωμιοσύνη» του. Καὶ ὅταν ὁ ἐν λόγω θρησκευτικὸς χαὶ ἐκπαιδευτικὸς «ταγὸς» τῆς Ρωμιοσύνης δὲν μπορεῖ νὰ δαγκώσει, πετάγεται σὰν «μαϊντανὸς» ( «Καθημερινή», », 19/10/05) καὶ ἀρχίσει στὸ «γλείψιμο» τὴν κ. Ρομιγί. Δὲν παρέλειψε ὃ ὅμως καὶ τὸ κήρυγμα. Μᾶς συμδούλεψε νὰ μὴν ξεχωρίζουμε τὴν «προχριστιανικὴ» ἑλληνικότητα ἀπὸ τὴν «χριστιανική»! ᾿Αλήθεια ποιά εἶναι ἡ χριστιανικὴ ἑλληνικότητα, ἐφόσον ὁ ἴδιος ὁ π. Μεταλληνὸς μὲ τόσο πάθος ὑποστηρίζει σὲ χάθε εὐκαιρία τὴν ἰουδαϊκότητα τοῦ “Χριστιανισμοῦ καὶ τὸ «παγανιστικὸ αἶσχος» τοῦ Ελλη νισμοῦ; Μήπως ὑπῆρξε συνέχιση τοῦ πολιτισμοῦ καὶ μετὰ τὸν δίαιο ἐκχριστιανισμὸ καὶ δὲν ὑπέπεσε στὴν ἀντίληψη τῆς κ. Ρομιγὶ ἢ κανενὸς ἄλλου ἐρευνητῆ; Δὲν παρέλειψε ἐ ἐπίσης ὁ κ. Μεταλληνὸς νὰ παρατηρήσει, ὅτι ὁ σύγ χρονος Ἓλληνας («Ρωμιὸς») μαθαίνει νὰ ζεῖ μὲ τὸ σύμπλεγμα τῆς μειονεξίας ἔ ἔναντι τῶν Εὐρωπαίων. Τὸ σύμπλεγμα τῆς μειονεξίας ὃ ὅμως θὰ πρέπει νὰ γνωρίζει ὅτι δημιουργεῖται, ὅταν ὄλέπει τοὺς Εὐρωπαίους νὰ τιμοῦν τοὺς δικούς του προγόνους, νὰ συνεχίζουν τὸν πο- λιτισμὸ τῶν δικῶν του προγόνων, καὶ ταυτόχρονα θλέπει τὸν ἑαυτόν του νὰ προσκυνᾶ τοὺς «ἁγίους» (μοιχούς, ἐγκληματίες, ἀπατεῶνες, αἰμομίκτες, γενοκτόνους) προγό- νους τῶν ᾿Ιουδαίων ἐδῶ καὶ δεκαεφτὰ αἰῶνες. Ὃ καλὸς χριστιανὸς γιὰ τὸν παπᾶ Μεταλληνὸ εἶναι ἐχεῖνος ποὺ ἀποκαλεῖ «εἰδω- λολάτρες», «ἀνήθικους» καὶ «πρωτόγονους» τοὺς προγόνους του καὶ δέχεται νὰ ἀπο- καλῆται «Ρωμιὸς» ἀντὶ γιὰ «“Ελληνας». Τέτοιες ὅμως ψυχοπαθολογικὲς καταστάσεις ἔναντι τῆς ᾿Ιστορίας καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ θάζουν δυναμίτιδα στὰ θεμέλια τῆς ᾿Ορθό- δοξης ᾿Ελληνικῆς ᾿ Εκκλησίας, ἡ ὁποία κινδυνεύει νὰ μείνη στὸ περιθώριο τῶν ἐξελί- ξεων. Θὰ πρέπει ἀπαραιτήτως ἡ ᾿Εκκλησία νὰ ξεκαθαρίσει τὴν θέση της ἔναντι τοῦ Ελληνισμοῦ, καὶ ἂν ἀποφασίσει νὰ λέγεται καὶ νὰ εἶναι Ελληνική, νὰ μαζέψει τοὺς ἀνόητους ρασοφόρους, ποὺ ἔχουν ταχθεῖ κατὰ τοῦ Ελληνισμοῦ. Π.Κ. «"Ἔγκυρα» λεξικὰ Στὸ πρῶτο λῆμμα τοῦ ᾽Αμερικανικοῦ λεξικοῦ εὑρυτάτης κυκλοφορίας «Ἰψεβσίεγ» Νενν Τννεπιίεί (ΕΠΙΙΗΥ ΠΙαΙἱοΠαΥΥ ο) (Με ΕΠΕΙΙΦΗ [αΠβιΙάΡεΕ», ἐκδόσεως, γνΗ αι (οἰ προ ος Ιπο. 1960, διαθάζω (καὶ µεταφράξω]: «Α, α, τὸ πρῶτο γράμμα τοῦ Βωμαῖ- κοῦ καὶ Αγγλικοῦ ἀλφαδήτου ἆ ἀπὸ τὸ Ελληνικὸ “ἄλφα", ἕνα δάνειο (α θογγοννίηρ) ἀπὸ τὸ Φοινικικό». Κατόπιν αὐτοῦ ἦταν φυσικὸ νὰ ψάξω καὶ γιὰ τὰ ἄλλα 25 γράμματα τοῦ ᾿ Αγγλικοῦ ἀλφαδήτου στὸ ἐν λόγω λεξικὸ καὶ ἔμαθα ὅτι: 18 ἀπὸ αὐτά, φωνήεντα καὶ σύμφωνα, δηλαδή τὰ Α-Β-(-Β-Ε-Ε-ἷ--Κ-ἶι-Μ-Ν-Ο-Ρ-Ο-Κ καὶ 8, προέρχονται ἀπὸ ' Ελληνικά, ποὺ ἔχουν προκύψει ἀπὸ Φοινικιχκὰ (ἡ ἀπώτερη καταγωγή τους ἀναφέρεται ἄλλοτε ὡς α θογγοννἰπρ [ΤΟΠΙ {πε ΡΗοεΠἰεἰαη ἄλλοτε ὡς ιἠἱηπαια]γ [Τοήι (ο ΡΛοεΠΙοἰαΗ καὶ ἄλλο- τε ὡς α πιοάϊΠεαίϊοη ο πὸ Ρ/ΟοΜΙΟΙΙΠ). 5 ἤτοι τὰ )-Υ-Χ-Υ καὶ Ζ ἔχουν Ἑλληνικὴ προ- έλευση, χωρὶς πρὸ αὐτῆς νὰ ἀναφέρεται ἄλλη παλαιότερη. 1, τὸ Ὁ, ἔχει {ατινική προ- έλευση. 1, τὸ Τ, ἔχει Εόραϊκὴ προέλευση. 1, τὸ Υ͵ εἶναι Ρουνικῆς προελεύσεως. (26 τὸ σύνολον).