ΕΥΑΤΤΕΛΟΣ ΜΠΕΞΗΣ Ὃ Παρθενὼν «δείχνει νὰ ἐξυμνῆ ἀνθρωποθυσίες»! ΗΕΣΧΑΤΗ ΑΥΤΟΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΣΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ Τὸ νὰ ἀσχοληθῇ κάποιος μὲ τὸ νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ὁ ἱερότερος τῶν ναῶν τῆς ᾽Αρχαίας Ἑλλάδος δὲν κατασκευάσθηκε γιὰ νὰ γίνη θησαυροφυλάκιο ἢ γιὰ τέ- λεση ἀνθρωποθυσιῶν, κάποιες ἄλλες ἐποχὲς θὰ φαινόταν ἀστεῖο, ἀκόμα καὶ νὰ γίνῃ ἁπλῆ νύξις ἐπὶ τοῦ θέματος. Σήµερα ὅμως, ποὺ ταυτόχρονα μὲ τὴν ἄνοδο τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀναπτύσσονται παράλληλα καὶ τὰ δείγματα τῆς ἀντίδρασης καὶ τῆς κατασυκοφάντησής του µέσα ἀπὸ πράγματι ἀνόητα ἐπιχειρήματα, καθίσταται ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη, προκειµένου νὰ διαλύσουμµε τὶς κάποιες ἐντυπώσεις ποὺ πᾶνε νὰ δημιουργηθοῦν, νὰ ἀσχοληθοῦμε καὶ μὲ τὶς γελοιότητες. Ἔτσι στὸ τεῦχος 29 (17/7/95) τοῦ διεθνοῦς ἐν Γερμανίᾳ ἐκδιδομένου περιοδι- κοῦ “ΡΕΚΕ ΒΡΙΕΟΕΙ." κάτω ἀπὸ τὸν τίτλο «Ομιχλώδης παρθενικὴ Λατρεία» δηµο- σιεύονται μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς καταπληκτικά: 1) «Ὃ ναὸς (τοῦ Παρ- θενῶνος), τιμώμενος ὡς τὸ σύμόολο τῆς 4ημοκρατίας, δείχνει νὰ ἐξυμνῇ καὶ αἱματηρὲς θυσίες παιδιῶν». 2) «Τὸ ἔργο χρειάστηκε δεκαπέντε χρόνια, γιὰ νὰ πραγματοποιη θῇ. Καὶ ὅλα αὐτὰ µόνο καὶ µόνο, γιὰ νὰ στήσουν ἕναν γυναικω- νίτη παρθένων. "Ετσι καὶ ἀλλιῶς μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο μεταφράζεται ἡ λέξη Παρ- θενών». 3) «Ενόσῳ μέτοικοι καὶ σκλάόοι σέρνουν τοὺς ὀγκολίθους ἐπάνω στὴν ᾿ Ακρόπολη, δ᾽ Αριστοφάνης “ἐλευθεροπνευματίξδει”’ στήν πόλη». 4) «Στόχος του (τοῦ Περικλῆ) ἡ διαχείριση τοῦ συμμαχικοῦ ταμείου τῆς Δήλου, τὸ ὁποῖο καὶ ἀπήχθη ἀπὸ τοὺς ᾿Αθηναίους καὶ μεταφέρθηκε στὸν Παρθενῶνα. Απὸ τὸν χρυσὸ τοῦ ταμείου κατασκεύασαν οἳ Αθηναῖοι μιὰ ἔνδοξη παράσταση. Τὸ σχέδιο δρῆκε ἀποδοχὴ ἀπὸ τὸν δῆμο τὸ 447 π.Χ. .ὋὋ Περικλῆς μὲ τὴν παρέα του ξεχινᾶ τὸ ἔργο. Ὃ φίλος του Φειδίας ἔλυωσε τὸ περιεχόµενο τοῦ συμμαχικοῦ ταμείου καὶ χύ- τευσε τὸ ἄγαλμα τῆς ᾿Αθηνᾶς». 5) «4ειτουργοῦσε τὸ τεράστιο ἄγαλμα τῆς ᾿Αθηνᾶς ὡς ταμεῖο ἀνάγκης ὑπὸ ἀνθρώπινη µορφή;» (ἀναρωτιέται ὁ συγγρα- φέας 1,απιρετί οεΏηείάει). « Αραγε γινόταν στοὺς διπλανοὺς χώρους, ὅπου φυ- λασσόταν ὁ ἄργυρος σὲ µετρητά, δανεισμὸς ἐπὶ τόκω,». 6) «Τὴν πιὸ παράξενη ἑρμηνεία κατέθεσε προσφάτως ἡ ἀρχαιολόγος «ο (οµΠεΙΙγ ἀπὸ τὶς Η.Π.Α. Ἢ (οπμεΙ!γ ὑποστηρίζει, ὅτι ὁ γενειοφόρος ἄνδρας στὸ κέντρο τῆς ἐπίμαχης πα- οάστασης εἶναι ὃ ᾿Ερεχθεύς, ὁ ἀρχαῖος δασιλιᾶς τῆς Αθήνας, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὴν γυναῖκα του (πίσω ἀκριδῶς ἀπὸ αὐτὸν) ἑτοιμάζεται νὰ σφάξῃ τὶς τρεῖς τους κόρες. Τὸ ἄτομο δεξιὰ τοῦ Ερεχθέως, ὑποστηρίζει ἡ (οππεῖν, παραλαμόάνει ἀπὸ τὸν πατέρα τὸ νεκρικὸ ἔνδυμα. Θὰ ἤθελε αὐτὴ ἡ ἑρμηνεία νὰ τύχη ὑποστήριξης. Τότε ὁ Παρθενὼν σὰν μνημεῖο δημοκρατικοῦ πολιτεύματος ἔπαιξε ὁριστικά τὸ τελευταῖο του χαρτί. Τὸ κτήριο, ὅπως γράφουν οἱ “ΝΕΝ/ ΥΟΚΚ ΤΙΜΕΣ”, ὀφείλει τὴν ὕπαρξή του στὴν λατρεία ἑνὸς πανάρχαιου ἀρχαϊκοῦ θρύλου καὶ μιᾶς πρω- τόγονης καὶ παράλογης πράξης, τῆς αἱματηρῆς θυσίας παιδιῶν».