Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ “Ελίκη - Τὸ µεγάλο σπίρτο, παιδί μου, νὰ μ᾽ ἀνάψης τὸ ποῦρο µου! Θὰ κάψης τὰ χέρια σου μὲ τὸ μικρό. - Κύριε Υπουργέ, ἔχουμε προόλήματα μὲ τὶς ἀνασκαφὲς στὸ Αἴγιο. - Πρόσεξε, παιδί μου, θὰ μοῦ κάψης τὸ μοῦσι µου καὶ τί θὰ χαϊδεύω, γιὰ νὰ κατεδάξω ἰδέες; - Κύριε Ὑπουργέ, μοῦ φαίνεται, θὰ θροῦν τὴν ἀρχαία Ελίκη. - Αὐτὸ τὸ ἀπαγορεύω! ᾿Αναψε ἄλλο σπίρτο, παιδίµου, καὶ νὰ προσέχης τὸ μοῦσι µου. - Κύριε Ὑπουργέ, τί θὰ κάνουμε μὲ τὴν ᾽Αμερικανικὴ ᾿Αρχαιολογικὴ Σχολή; - Τί ἔκανε αὐτὴ πάλι; - Σὰς εἶπα, θὰ φέρη σὲ φῶς τὴν ἀρχαία Ελίκη. - Κι ἐγὼ σᾶς εἰπα, τὸ ἀπαγορεύω! - Καὶ τί θὰ κάνουμε; -"Α/ γι᾿ αὐτὸ πληρώνεστε σὰν σύμδουλοι. Πρόσεχε, παιδίµου, τὰ φρύδια μου! ᾿Εσὺ θὰ μ᾽ ἀνάψης σὰν λαμπάδα. ᾿Ορίστε, ἔσδησε κι αὐτὸ τὸ σπίρτο... Τὸ ἔ ἔχω πεῖ χίλιες φορές: πρέπει νὰ κάνουμε οἰκονομίες, τὸ μέγαρο χρειάζεται λεφτά: δὲν πρέπει νὰ στεναχωρήσουµε τὸν πρόεδρό του, τὸν γλυκούλη µου! - Κύριε Ὑπουργέ, νὰ ἀφαιρέσουμε τὴν ἀνασκαφὴ ἀπὸ τὴν Αμερικάνικη ᾿Αρχαιολογικὴ Σχολή; - Μὰ τὸ ρωτᾶς, εὐλογημένε; Αὐτὸ μᾶς ἔλειψε, νὰ ἔχουμε τ’ ἀμερικανάκια πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι μας. "Αντε, μὴ θυμηθῶ τὰ νιᾶτα μου, ποὺ ἤμουνα μαοϊκός, κι ἀρχίζω νὰ φωνάζω: φονιᾶδες τῶν λαῶν, ᾿Αμε- οικάνοι! - Ναί, ἀλλὰ ἔχουμε καὶ τὰ εὑρήματα... -᾿Ανόητοι, τόσους δύστυχους ὑπαλλήλους ἔχουμε. Βρεῖτε κάποιους, νὰ ποῦνε ὅτι εἶναι δυζαντινά. Τί στὸ καλό! "ἔχουμε καὶ δυζαντινὴ περίοδο. Μόνο μὲ τὰ ἀρχαῖα θὰ ἀσχολούμαστε; - Μὰ θὰ διαμαρτυρηθοῦν οἱ ᾽Αμερικάνοι! - Ξύδι, νὰ τοὺς περάση. Μὴ μ’ ἐνοχλεῖς τώρα, θ᾽ ἀνάψω τὸ ποῦρο μου. - Κύριε Ὑπουργέ, ξέρετε, ὑπάρχει κι ἕνας Σύλλογος Φίλων ᾿Αρχαίας ᾿Ελίκης, καὶ πραγματοποιοῦν διεθνῇ ἐπιστημονικὰ συνέδρια. - Αὐτὴ ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοθουλία θὰ μᾶς φάη. Τὰ ἴδια μοῦ κάναν καὶ μὲ τὶς πυραμίδες. Φωτιὰ νὰ πέση ἐξ οὐρανοῦ νὰ τοὺς κατακάψη. Τί ἄλλο νὰ κάνω; - Κύριε Ὑπουργέ, αὐτὸ ποὺ κάναμε καὶ μὲ τὴν Σουδαλτζῆ: νὰ τοὺς ὄγάλουμε ὅλους τρελλούς. --Γιὰ σκέψου το καλά, κύριε σύμδουλε. "Οχι πολλὰ μὲ τρελλούς... Μὴν ξεχνᾶς, τρελλὸς μὲ δίπλωμα εἶμαι ἐγώ, γιὰ νὰ γλυτώσω τὸ στρατιωτικό μου. - Κάτι πρέπει νὰ κάνουμε... Στάσου νὰ τραδήξω μιὰ δαθειὰ ρουφηξιὰ τοῦ πούρου μου, γὰ χαϊδέψω τὸ μοῦσι µου καὶ θὰ σοῦ πῶ. . Μικρέ τὸ τασάχι νὰ ρίξω τὴν στάχτη µου. Ποὺ στάχτη καὶ μπούλμπερη νὰ γίνουν ὅλα. - Σᾶς ἀκούω, κύριε Υπουργέ. - [οάφε: ᾿Απὸ σήμερα ἀφαιρεῖται τὸ δικαίωμα στὴν ᾽Αμερικάνικη ᾿Αρχαιολογικὴ Σχολή. "Ετσι μᾶς ἀρέσει. Καὶ ἀναθέτουμε τὴν συνέχισιν τῆς ἀνασκαφῆς σὲ δικούς μας ὑπαλλήλους. Κι ἂν τοὺς κοτάη, ἂς ποῦνε, ὅτι εἶναι πιὸ παλιὰ τὰ εὑρήματα ἀπὸ τὸν δον μ.Χ. αἰῶνα. - Μόνον, κύριε Ὑπουργέ, μὴν τὴν πάθουμε, ὅπως τὴν εἶχαν πάθει μὲ τὸν ᾿Ανδρόνικο καὶ τὴν Βεργί- γα. - Καὶ λοιπόν; Κάποτε ὅλα θὰ ὀγοῦνε στὴ φόρα. Σκοπὸς τοῦ Υπουργείου µας εἶναι νὰ τὸ καθυστερή- σουμε ὅσο μποροῦμε. - Δηλαδὴ θὰ κάνουμε ὅ,τι καὶ μὲ τὴν πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ; -᾿Ακριδῶς! Κι ἂν τὴν δοῦνε ποτέ, νὰ μοῦ τηλεγραφήσουν... - Θὰ ξεσηκώσουμε διαμαρτυρίες. --"Ακου καὶ χὠνεψέτο καλά: τὸ δικαίωμα τοῦ λαοῦ εἶναι νὰ διαμαρτύρεται. Τὸ ἔχω ἐξετάσει, ὅταν ἤμου- γα ἀκροαριστερός. Αὐτὴ εἶναι ἡ δημοκρατία. Τώρα μὴ μ᾽ ἐνοχλεῖτε ἄλλο, ἀρκετὰ γιὰ σήμερα. - Μὰ ἔχουμε τόσα προόλήματα. - Αὔριο, μεθαύριο, τοῦ χρόνου. Τί εἴμαστε ἐμεῖς; Μία στιγμὴ στὴν αἰωνιότητα. Φύγετε τώρα. Φιλο- σοφῶ... Καὶ σὺ μικρέ, νὰ μοῦ παραγγείλης ψητὸ γουρουνόπουλο γιὰ τὸ μεσημέρι. Σάρωθρον