Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ ις. 4αθίὸ -᾽Αμνὼν -᾿Αόεσσαλὼμ ᾿Ανάμεσα στὰ ἄλλα εἶχε καὶ δυὸ παιδιὰ ὃ προπάτοράς «μας» Δαδίδ, σκέτα μπουμπούκια. Τὸν ᾽Αμνὼν καὶ τὸν ᾿Αδεσσαλώμ. Καὶ ὅπως λένε, τὸ μῆλο κάτω ἀπ' τὴν μηλιὰ θὰ πέσῃ; ἔτσι κι' αὐτοὶ πῆραν τὰ χαρίσματα τοῦ πατέρα τους (6λ. «Δαυλόν», τεύχη 165, 166, 167, 168), ὁ δὲ ᾿Αμνὼν τὸν ξεπέρασε κιόλας. τσι, «μετὰ δὲ ταῦτα ᾿Αδεσσαλὼμ ὁ υἱὸς τοῦ 4αθὶὸ εἶχεν ἀδελφὴν ὡραίαν, ὀνόματι Θάμαρ, καὶ ἠγάπησεν αὐτὴν ᾿Αμνὼν ὁ υἱὸς τοῦ Δαδίδ. Καὶ ἔπα- σχε τόσον ὁ ᾿Αμνών, ὥστε ἠῤῥώστησε διὰ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ Θάμαρ: διότι ἦτο παρθένος, καὶ ἐφαίνετο εἰς τὸν ᾽Αμνὼν δυσκολώτατον νὰ πράξῃ τι εἰς αὐτήν» (Σαμουὴλ Β΄ (γ1- -2). Εἶχε ὄντως σοδαρὸ ἠθικὸ πρόδλημα ὁ ᾽Αμνών μὲ τὴν ἀδελφή του: "Ηταν παρθένα καὶ φοδόταν μήπως καὶ τὴν ἐξέθετε, ἐὰν θὰ πήγαινε μαζί της. Τέτοιας ἠθικῆς συγκρότησης ἦταν τὰ παι- διὰ τοῦ «ἅγιου» προπάτορά «μας». ”Εσπαγελοιπὸν τὸ κεφάλι του νὰ 6ρῇ τί θὰ ἔκανε, γιὰ νὰ καταφέρῃ τὴν ἀδελφή του, ὥσπου μιὰ μέρα ἕνας φίλος του, ὁ ᾿Ιωναδά6, τοῦ ἔδωσε τὴν ἰδέα: «πλάγιασον ἐπὶ τῆς κλίνης σου καὶ προσποιήθητι τὸν ἄῤῥωστον' καὶ ὅταν ὁ πατήρ σου ἔλθῃ νὰ σὲ ἴδῃ, εἰπὲ πρὸς αὐτόν, ἂς ἔλθῃ, παρακαλῶ, Θάμαρ ἡ ἀδελφή µου, καὶ ἄς μοὶ δώσῃ νὰ φάγω, καὶ ἂς ἑτοιμάσῃ ἔμπρο- σθέν µου τὸ φαγητόν, διὰ νὰ ἴδω καὶ νὰ φάγω, ἐκ τῆς χειρὸς αὐτῆς» (Σαμουὴλ Β’ ιγ΄ 5). Κύτ- τα νὰ δῇς, τί κατέδασε ὁ νοῦς τοῦ φίλου. "Αλλωστε ἀσθενὴς καὶ ὁδοιπόρος ἁμαρτίαν οὐκ ἔχει. Κάπως ἔτσι σκέφτηκε λοιπὸν καὶ ὁ γυιὸς τοῦ προπάτορά μας, καὶ νάτονε τάδλα στὸ χρεθάτι, νὰ κάνει τὸν ψόφιο κοριό. Τότε ὁ Δαδὶδ ἔστειλε τὴν Θάμαρ νὰ τοῦ μαγειρεύσῃ καὶ νὰ τὸν ταῖσῃ: «Καὶ ἡ Θάμαρ ἔλαδε τὰ κολλύρια, τὰ ὁποῖα ἔκαμε, καὶ ἔφερεν εἰς τὸν κοιτῶνα πρὸς ᾿Αμνὼν τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς: καὶ ὅτε προσέφερε πρὸς αὐτὸν διὰ νὰ φάγῃ, ἔπιασεν αὐτήν, καὶ εἰπε πρὸς αὐτήν, ᾿Ελθέ, κοιμήθητι μετ᾽ ἐμοῦ, ἀδελφή μου» (Σαμουὴλ Β ιγ΄ 10- 11) Στὴν ψύχρα τὸ προπατοράκι. Μέγας ἐραστής, σὰν τὸν πατέρα του. Καὶ φαντασθεῖτε, ὅτι αὐτὸς ἄρχισε ἀπ’ τὴν ἀδελφή του. "Ετσι εἶναι αὐτά, μὲ ὅποιον δάσκαλο θὰ κάτσῃς τέτοια γράμμα- τα θὰ μάθῃς. Ἢ δὲ ἀδελφή του εἶχε τρομακτικὲς ἠθικὲς ἀναστολές: «Ἢ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν. Μή, ἀδελφέ μου, μὴ μὲ ταπεινώσῃς... τώρα λοιπόν, παρακαλῶ, λάλησον πρὸς τὸν δασιλέα' διότι δὲν θέλει μὲ ἀρνηθῆ εἰς σὲ» (Σαμουὴλ Β΄ ιγ΄ 12-13). Τί να λαλήσῃ πρὸς τὸν δασιλέα, ποὺ εἶχε λαλήσει ὁ ἴδιος. Πές το στὸν Δαδίδ, τοῦ λέει ἡ ἀδελφή του, καὶ αὐτὸς δὲν θὰ ἀρνηθῇ νὰ «πάω» μαζί σου. ᾿Απ’ ὅ,τι καταλαδαίνετε, ἦταν «θέμα ἱεραρχίας» καὶ ἐνημέρωσης. Θέμα ἐσωτερικοῦ κανονισμοῦ. Τώρα τὸ πῶς ἦταν τόσο σίγουρη ὅτι ὁ πατέρας τῆς θὰ ἔδινε τὴν ἄδεια νὰ «πάῃ» μὲ τὸν ἀδελφό της, δὲν θέλει καὶ πολλὴ σοφία, γιὰ νὰ τὸ καταλάδουμε. Τοῦ Δαδὶδ ἦταν ἡ οἰκογένεια, μεγαλωμένοι ὅλοι ἐκεῖ μέσα μὲ ἀνώτερες ἠθικὲς ἀξίες. "Ηξερε ἡ μικρά... ἜΕλα ὅμως ποὺ δ᾽ Αμνὼν δὲν κρατιότανε, οὔτε καὶ περίμενε γιὰ ἐξουσιοδοτήσεις καὶ ἄδεια; Καὶ «δὲν ἠθέλησεν ὅμως νὰ εἰσακούσῃ τῆς φωνῆς αὐτῆς; ἀλλ᾽ ὑπερισχύσας ἐκείνης, ἐδίασεν αὐτήν, καὶ ἐκοιμήθη μετ᾽ αὐτῆς» (Σαμουὴλ Β΄ ιγ΄ 14). ᾿Απὸ δῶ ὄγῆκε τὸ «ἦταν διασμός». Στὴν ἀρχὴ ναί. Τὴν ὄδίασε λοιπὸν καὶ μετὰ κοιμή θηκαν παρέα. ᾿Αδελφικὴ ἀγάπη. ᾿Αφοῦ τὰ κατάφερε ὅμως τὸ προπατοράκι, πῆγε περίπατο ὁ ἔρωτας καὶ ἡ ἀδελφοκαψούρα. «Τότε ὁ ᾿Αμνὼν ἐμίσησεν αὐτὴν μῖσος μέγα σφόδρα' καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ὁ ᾿Αμνών, σηκώθητι, ὕπα- γε» (Σαμουὴλ Β΄ ιγ΄ 15). Μεγάλε, ἄξιε γυιὲ τοῦ πατέρα σου. "Αμα κάνει δὲ αὐτὰ στὴν ἀδελ- φή του ἀμέσως μετὰ τὴν πράξη, φαντασθεῖτε τί θὰ κάνῃ στὶς ἄλλες. Ζωντανὲς θὰ τὶς γδέρ- γει. Ἥ ἀδελφούλα του ὅμως, ποὺ εἶχε γλυκαθεῖ, τοῦ ἀπαντᾶ: «δὲν εἶναι αἰτία τὸ κακὸν τοῦτο, τὸ νὰ μὲ ἀποδάλῃς εἶναι μεγαλύτερον τοῦ ἄλλου, τὸ ὁποῖον ἔπραξας εἰς ἐμὲ» (Σαμουὴλ Β΄ ιγ΄ ἰ6). Προσέξτε ἀξιολό όγηση τοῦ κακοῦ. Τὸ ὅτι τὴν δίασε δὲν ἦταν τόσο µεγάλο κακό, τὸ νὰ τὴν παρατήση ἦταν µεγαλύτερο. "Οταν ἔόγαζε τὶς θεωρίες μὲ τὰ διάφυρα συμπλέγματα ὁ