Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ ᾿Εξ᾽ Ανατολῶν τὸ φῶς Ποῦ τὸ εἴδατε, σεῖς οἱ ἀστοιχείωτοι τοῦ «4αυλοῦ», γραμμένο, ὅτι ὃ Μέγας ᾿Αλέξανδρος δὲν πέρασε ἀπὸ τὰ Ιεροσόλυμα; Πάλι τοὺς φασίστες τοὺς ἀρχαί- ους Ἕλληνες συγγραφεῖς διαθάζετε; ᾿Ανοίξτερέ καὶ κανένα Ταλμοὺδ νὰ ξε- στραθωθήτε. ᾽Εκεῖ νὰ δῇς μεγαλεῖα! Νὰ κάθεται ὁ ᾿Ιουδαῖος μέγας ἀρχιερεὺς στὸν θρό- νο του ὑπερήφανος καὶ κορδωμένος καὶ νὰ τὸν προσκυνᾷ. ἐν ἄκρᾳ ταπεινό- τητι ἐκεῖνος ὁ ἀσήμαντος στρατηγίσκος, ὁ ᾿Αλέξανδρος ὁ Φιλίππου. Πάλι καλὰ δέδαια, ποὺ ὁ ραδόϊῖνος καταδέχτηκε νὰ τὸν ἀτενίσῃ. Καὶ γιὰ νὰ μὴ δη- μιουργήσῃ καὶ οἰκειότητα -ἔ/ ὄχι κι ὅλοι ἴσα κι ὅμοια -, - δὲν καταδέχτηκε οὔτε νὰ τοῦ μιλή σῃ. Κι ὁ στρατηλάτης νὰ σέρνεται στὸ χῶμα ἱκετεύοντας ἕνα δεῖγμα τῆς εὐνοίας του καὶ νὰ κλαίῃ μὲ λυγμούς. Διότι ἤξερε, ὅτι χωρὶς τὴν πάνσεπτη εὐλογία τοῦ Γιαχθὲ καὶ τοῦ μεγάλου ἀρχιερέως δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κατακτήσῃ τὸν κόσμο -- καὶ κατασκασμένος δώσ᾽ του νὰ κάνῃ κωλοτοῦμπες, μπὰς καὶ τραδήξῃ τὴν προσοχή του. ᾿Αλλὰ δὲν δαρυέσαι... Αὐτὸς μόλις καὶ μετὰ ὄίας τὸν κυττοῦσε. Καὶ περὶ ἄλλα ἐτύρδαξε. Ὃ νοῦς του γύριξε μὲ γο- σταλγία στὰ κτήματά του στὴν Σπάρτῃ, ποὺ εἶχε κληρονομή σει ὡς ἀπόγονος τοῦ ᾿Αόραάμ, ὁ ὁποῖος, ὡς γνωστόν, ὑπῆρξε γενάρχης τῶν Σπαρτιατῶν καὶ πρῶτος δασιλιᾶς τῆς πόλης-- ἔτσι λέει τὸ θιθλίο «Ο καινούργιος δρόμος τοῦ Θεοῦ» ποὺ διδάσκονται τὰ παιδιά μας στὴν Γ Γυμνασίου. (Κι ὅ,τι λένε τὰ δι- όλία τοῦ ΟΕΔΒ εἶναι θέσφατα, γιατὶ τὰ ἔχει ἐγκρίνει ὁ κ. Μπαμπινιώτης). Μὲ τὸν Μέγα ᾿Αλέξανδρο θὰ ἠσχολεῖτο; Τελικά, γιὰ νὰ ξενοιάσῃ ἀπ᾿ αὐτόν, τὸν εὐλόγησε καὶ ἀπεχώρησε νὰ συγγράψῃ τὴν περισπούδαστον πραγματεία του «περὶ τῆς κλασσικῆς περιόδου τοῦ Χαναανίτικου πολιτισμοῦ», ἡ ὁποία μαζὶ μὲ τὰ ἑκατομμύρια τῶν εὑρημάτων του ἀνὰ τὸν κόσμο θεμελιώνουν τὶς ἀπαρ- χὲς τοῦ Φοινικικοῦ πολιτισμοῦ μας. Εἶναι ἄλλωστε γνωστὸ σὲ ὅλους, πόσο ὁ πολιτισμὸς τῶν Χανααναίων ἐπέ- δρασε στὴν διαμόρφωση τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ. Καὶ εἰδικώτερα στὴν ξωγραφικὴ καὶ τὴν γλυπτική. ὌἜχουν Φρακάρει τὰ Μουσεῖα τῆς Εὐρώπης ἀπὸ Χαναανίτιχα ἀριστουργήματα, πίνακες καὶ ἀγάλματα. "Οσο γιὰ τὸ ᾿Αλφάδητο, δική τους, μάτια µου, ἐπινόηση. Τί διόλία φιλοσοφικά, λογοτε- χνικά, ἐπιστημονικά, τί πλάκες, τί περγαμηνές. Δὲν ξέρουν πιὰ τί νὰ τὶς κά- νουν τόσες διόλιοθῆκες. Καὶ ἐπειδὴ ἦταν καὶ μεγαλόψυχοι, κάλεσαν τὸν ἄλλο πολιτισµένο λαὸ τῆς ᾿Ανατολικῆς Μεσογείου, τοὺς Φοίνικες, νὰ τὸ διαδώ- σουν σ᾽’ ἐκείνους τοὺς ἀγροίκους τοὺς Ελληνες, ποὺ μόλις καὶ μετὰ δίας ἔόγα- ξαν ἄναρθρες κραυγές. Κι αὐτοί, ἄμαθοι ὅπως ἦταν ἀπὸ γράμματα καὶ ἀλφά- όήτα, τὸ υἱοθέτησαν ἀμέσως. Γιατὶ δὲν πιστεύω νὰ ἔχετε τὴν ἐντύπωση, ὅτι ἡ ξύλινη πινακίδα καὶ ᾗ πέτρα τοῦ Δισπηλιοῦ, ὁ δίσκος τῆς Φαιστοῦ καὶ οἱ Γραμμικὲς Α καὶ Β εἶναι Ελληνικὲς γραφές. Γιαχδὲ φυλάξοι! ᾿Εκτυπώσεις Χανααναίων περιηγητῶν εἶναι, ποὺ ἦλθαν νὰ μᾶς ἐκπολιτίσουν. “Ὅπως πε- οίπου οἱ Βρεταννοὶ ἀποικιοκράτες τοὺς Μάου-Μάου. Σὲ μᾶς λοιπόν, τοὺς κληρονόμους τοῦ Χαναανίτικου πολιτισμοῦ, δὲν ἀπο- μένει παρὰ νὰ διασώσουμε καὶ νὰ προστατεύσουμε τὴν κληρονομιὰ αὐτή, ὅποτε δεδαίως εὑρεθῆ ἔστω καὶ μιὰ πέτρα του. Μέχρι τότε ὅμως θὰ ψάχνου- µε μὲ μανία. Δὲν μπορεῖ, κάποτε θὰ 6ρεθή... Γιῶργος Πετρόπουλος