᾿Εξαφάνισαν προϊστορικὸ µεγάλιθο, γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τὴν ἐπαλήθευση τῆς χρονολογήσεως τῶν πυραμίδων Κύριε διευθυντά, ᾿Αφορμὴ γιὰ τὴν παροῦσα µου ἀπετέλεσε μιὰ προσφάτως (Σεπτέμόριος 1995) δη- μοσιευθεῖσα µελέτη σχετικἠ μὲ τὶς “Πυραμίδες στὴν Ελλάδα” [.... Ὅμως ἡ ἔκπληξη στὸ ἐν λόγω διόλίο δὲν ἐντοπίζεται στὶς ἐν γένει συγκρατηµένες θέσεις τοῦ συγγρα- φέως, ὅσο στὴν ἐπιστολὴ ποὺ παραθέτει (σελ. 121 ἐπ.), τοῦ ἀρχαιολόγου τῆς ἐφορίας Ναυπλίου Χρήστου Πιτεροῦ. Ὃ ἐν λόγω ἀρχαιολόγος, µέσα ἀπὸ ἕναν ἀντιεπιστημο- νικὸ καὶ ὑθριστικὸ λόγο, προσπαθεῖ νὰ ἀνταποδείξει τὰ αὐταπόδεικτα καὶ στρέφεται ἀκόμη καὶ κατὰ αὐτῆς τῆς χρονολόγησης τῶν πυραμίδων ἀπὸ τὴν Ακαδημία᾿ Αθηνῶν. Δύσκολα μπορεῖ νὰ δικαιολογήσει ὁ ἀναγνώστης τὸ μένος τοῦ συγγραφέως τῆς ἔπι- στολῆς κατὰ τῆς ἀρχαιότητος τῶν πυραμίδων καὶ ἀκόμη δυσκολότερα νὰ τὸ ἀποδώ- σει σὲ ἐπιστημονικοὺς λόγους. [...]. Παρατηροῦµε, ὅτι ὁ κ. Πιτερὸς λοιδωρεῖ τὴν χρονολόγηση διὰ τῆς μεθόδου τῆς θερ- μοφωταύγειας, διότι: « χρησιμοποιεῖται μέχρι σήμερα μὲ ἐπιτυχία γιὰ τὴν χρονολόγη- ση κεραμεικῶν, δηλ. χομματιῶν ἀγγείων διαφόρων ἐποχῶν. Σύμφωνα μὲ τὴν ἀνακοί- γωση (τῆς) Ακαδημίας) ἡ μέθοδος αὐτὴ ἐφαρμόζεται πρώτη (1/) φορὰ (/) γιὰ τὴ χρο- νολόγηση λίθινων (1) μνημείων καὶ τὴν ὁποία οἱ ἐρευνητὲς δέχονται ὡς ἀσφαλῆ (411)... Οἱ μομφὲς ποὺ ἀποδίδει στοὺς ἀκαδημαϊκοὺς ποὺ ἔκαναν τὴν χρονολόγηση εἶναι: α. ὅτι «ἡ μέθοδος αὐτὴ χρονολόγησης λίθινων μνημείων δὲν ἔχει γίνει δεκτὴ ἀπὸ τοὺς ἐρευνητὲς (//) ἐκτὸς φυσικὰ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὴν ἀνακοίνωσαν», 6. «δὲν ἔχει ἀποδειχθεῖ κὰν ὅτι ἡ μέθοδος αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἐφαρμοσθεῖ σὲ λίθινα ἀντικείμενα» καὶ γ. «δὲν εἶναι δυνατὸν αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ θεωροῦνται τουλάχιστον ἐπιστήμονες (!) (ἀναφέρεται στοὺς ἀκαδημαϊκοὺς) νὰ ἀπορρίπτουν τεκμηριωμένες ἐπιστημονικὲς ἀρχαιολογικὲς ἀπόψεις ἐρευνητῶν, χωρὶς κὰν νὰ τὶς ἐξετάξουν... », Συνεχίξει δὲ τὸ ὑδρεολόγιο χατὰ τῶν ἀκαδημαϊκῶν ἐ ἐρευνητῶν ( Θεοχάρη καὶ Λυριτζῆ) χαρακτηρί- ζοντας τὴν ἔρευνά τους «ἀντιεπιστημονική», τοὺς ἴδιους «μὴ ἀρχαιολόγους», “ἐπι- στήμονες᾽ ᾿ (ἐντὸς εἰσαγωγικῶν) ποὺ παραπληροφοροῦν» καὶ τὴ μέθοδό τους «σφαλερὴ καὶ ἀναποτελεσματική» » Ὃ σκοπός μου δὲν εἶναι νὰ ὑπερασπισθῶ τοὺς θιγόμενους ἀκαδημαϊκοὺς -- ἂν καὶ ἡ ᾿Ακαδημία ᾿Αθηνῶν μπορεῖ νὰ κατηγορηθεῖ γιὰ «νωχελικότητα» καὶ «ἀδράνεια», ὅμως ὄχι καὶ γιὰ ἐλλιπῆ ἐνασχόλη σὴ μὲ ὅ,τι καταπιάνεται --, ἀλλὰ νὰ ἑρμηνεύσω τὴν ἀτυχῆ γιὰ ἐμὲ πολεμικὴ τοῦ συγκεκριμένου κυρίου κατὰ τῆς ἀρχαιότητας τῆς πυρα- μίδας. Οἱ ἀντικρούσεις, ὅπως προανέφερα, εἶναι τοῦ ἴδιου τοῦ κ. Θεοχάρη καὶ εἶναι οἱ ἑξῆς: α. Μπορεῖ ἡ ἡ μέθοδος τῆς μετρήσεως μὲ τὴν θερμοφωταύγεια νὰ πρωτοεφαρμόζεται ἐπὶ παρομοίου μεγέθους ἆἀ ἀντικειμένων, ὅμως ἔχει ἀποδεδειγμένα ὀρθὰ ἀποτελέσματα σὲ «ἀρχαιολογικὰ ὑλικὰ ὅπως π.χ. κεραμεικά, ἐψημένους πηλούς, καμένας πέτρας, με- ταλλουργικὰς σκωρίας, πορσελάνας, καμένους πυρολίθους..., ἀλλὰ καὶ εἰς γεωλογικὰ ὑλικά, ὅπως λάδας, σταλαγμίτας, μετεωρίτας, σπηλαιοαποθέσεις, ἱξήματα αἰολικῆς προελεύσεως καὶ ὠκεάνια ἱξήματα». 6. Οἱ προηγούμενες χρονολογήσεις (κυρίως τοῦ [,ογά, ποὺ ἐθεωρεῖτο ἡ πιὸ «ἐπι- στημονικὴ ») ἔγιναν μὲ δάση τὴ χρονολόγηση τῶν κινητῶν εὑρημάτων τῶν ἀνασκαφῶν, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀποτελέσουν ἀκριδῆ ἔνδειξη καὶ γιὰ τὸν χρόνο κατασκευῆς τοῦ χτιρίου, δεδομένης τῆς μακραίωνης διαδοχικῆς χρήσης του. γ. Μέσα στὴν πυραμίδα τοῦ Λυγουριοῦ ὁ δογαΠίοη ἀνέσκαψε καὶ ἔφερε στὸ φῶς