Πῶς κατασκευάξεται τὸ ἱστορικὸ ψεύδος ἜἜχουμε ἀναφέρει σὲ προηγούμενο ἀρθρίδιο («Δ αυλός», τ. 169, σ 10176) τὶς μεθόδους, στὶς ὁποῖες κα- ταφευγει ἡ Εξουσία, ἐπιδιώκοντας τὴν ἱστορικὴ θεμελίωση τοῦ δόγματος, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ἰδεολογικό της στήριγμα καὶ νομιμοποιεῖ τὶς ἐπιδιώξεις της. Δίπλα στὴ διαστρέόλωση, τὴ συκοφάντηση καὶ τὴν ἀποσιώ- πηση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας (ἡ ἀλήθεια πάντοτε νοεῖται ὡς προϊὸν τῆς λογικῆς ἀπόδειζης ) λαμδάνει γώ: ρα ἡ κατασχευὴ «ἱστορημάτων» καὶ «“Ἱστορίας» ἐκ τοῦ μὴ ὄντος. Παρατηρώντας τοὺς μηχανισμούς, μέσα ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀναδύονται τὰ ἱστορικὰ ψεύδη, κατανοοῦμε μιὰ πάγια ἐξουσιαστικὴ τακτική, ἡ ὁποία ἐπιφέρει τὸ ἀποτέλεσμα τῆς «κρατούσας ἀπόφεως». "Αν λάδουµε ὡς παράδειγµα σύγχρονα κείμενα ἱστορικῶν ποὺ ὑποστηρίξζουν τὸ δόγμα «ἐξ Ανατολῶν τὸ φῶς», θὰ δοῦμε ὅτι στηρίζονται στὴν σχολαστικὴ ἐπανάληψη θέσεων προηγουμένων ὁμοδόξωντους. Τὸ ἴδιο ἰσχύει σ’ ὅλα τὰ σύγχρονα ἐξουσιαστικὰ ἱστορικὰ ψεύδη (Ἰνδοευρωπαϊσμός,᾿Ανατολισμός, ΑΦρονε- ντρισµός, Φοινιχισμός). Η ἀφετηρία τους δρίσκεται πάντα στήν πρώτη ὠργανωμένη ἱστορικὴ αὐθαιρεσία, καὶ πάνω σ᾽ αὐτὴν συνεχίξουν νὰ «χτίξουν» οἱ ἑπόμενοι, δημιουργώντας ἔτσι μιὰ πολυπληθῆ διόλιογρα: φία («τεκμηρίωση»), ποὺ συνεχῶς αὐξάνεται καὶ παραδίδεται ὡς παρακαταθήκη στὶς ἑπόμενες γενιὲς ἰστο- ρικῶν. (Παρατηροῦμε στὸ σημεῖο αὐτό, ὅτι οὐδεὶς ἀρχαῖος "Ελληνας συγγραφέας ἐφάρμοξε τὴν «τεχμή- ρίωση»). Τὸ ἴδιο δάρος δίνεται καὶ στὴν διδασκαλία τοῦ ἱστορικοῦ ψεύδους καὶ στὴν εὐρύτερη διάχυσή του. Μέσα ἀπὸ τοὺς μηχανισμοὺς τῆς ἐπίσημης καὶ ἐλεγχόμενης παιδείας (κράτος, ἐκκλησία) λαμδάνεται µέρι- µνα νὰ καθιερωθεῖ ὡς ἡ καθολικῶς ἀποδεχτὴ ἀντίληψη τῆς κοινωνίας. ᾿Ητακτικὴ αὐτὴ ἐπιφέρει τὶς παρακάτω συνέπειες: α) Δημιουργεῖται, παγιώνεται καὶ νομιμοποιεῖται τὸ ἱστορικὸ ψεῦδος ἐκ τοῦ μὴ ὄντος. 6) Καθιερώνεται ὡς ἀντίληψη «κοινῆς ἀποδοχῆς», γεγονὸς ποὺ ἀπο- προσανατολίζει τοὺς νέους ἐρευνητὲς ἢ τοὺς αποθαρρύνει νὰ ἀμφισδητήσουν τὸ ἱστοριχὸ δόγμα. γ) Εγκλω- ὄίξεται ἡ ἐλεύθερη ἱστορικὴ ἔρευνα, ἀφοῦ στὶς περισσότερες περιπτώσεις ἀντλεῖ «πληροφορίες» ἀπὸ τὸ ὑπάρχον «ἀρχεῖο» τοῦ δόγματος. δ) ᾽Απὸ τὴν θέση τῆς ἰσχύος, στὴν ὁποία πλέον τὸ ἱστορικὸ ψεῦδος εὗρί- σχεται, διασύρει καὶ περιθωριοποιεῖ εὔκολα ὁποιαδήποτε φωνή, ποὺ δὲν ἐκφράξει τὰ «παραδεδεγµένα». Αὐτὴ ἡ μέθοδος κατασκευῆς μιᾶς «ἱστορίας» στὰ µέτρα καὶ στοὺς στόχους τῆς ἐξουσίας ἔχει εἰσαχθεῖ ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς θρησκείας καὶ τῆς θεολογίας στὸν χῶρο τῆς ἱστορικῆς ἔρευνας. "Εχοντας τὶς ρίδες της στὴν ἰουδαϊκὴ παράδοση διὰ τοῦ ἱερατείου καὶ τῆς προσκείµενης σ᾽ αὐτὸ διανόησης προσέδαλε στὰ νεώτερα χρό- για τὸν χῶρο τῆς καθαρῆς ἐπιστημονικῆς ἀναζήτησης. Ο Θεὸς-Γιαχθὲ ἔπλασε τὸν κόσµο «ἐχ τοῦ μὴ ὄντος». Οἱ πρῶτοι γενάρχες (προπάτορες) τοῦ «περιουσίου λαοῦ» μιλοῦσαν καὶ ἔπρατταν στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ- Γιαχόέ. Στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ καὶ τῶν προπατόρων μίλησε καὶ ἔπραξε ὁ Μωυσῆς. Οἱ προφῆτες κήρυ- ξαν στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τῶν προπατόρων ἀλλά καὶ τοῦ Μωυσῆ. Στὴν συνέχεια ὁ ᾿]ησοῦς, ἂν καὶ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν διδαξε µόνο στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ στὸ ὄνομα τῶν προπατόρων, τοῦ Μωυσῆ καὶ τῶν προ- ητῶν («οὐκ ἦλθον καταλῦσαι τὰς Γραφάς, ἀλλὰ πληρῶσαι»). Οἱ μαθητὲς τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ ὁ «ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν» Παῦλος δίδαξαν τὴν νέα θρησκεία στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ («δωρεὰ τοῦ Αγίου Πνεύματος»), τοῦ Χρι- στοῦ (ὡς µαθητές του) καὶ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Τὴν «σκυτάλη» τελευταῖοι ἔλαδαν οἱ Πατέρες τῆς Εκκλη- σίας, οἱ ὁποῖοι δίδαξαν (γραπτῶς καὶ προφορικῶς) στὸ ὄνομα ὅλων τῶν προηγουμένων (τοῦ Θεοῦ, τῶν προ- πατόρων, τοῦ Μωυσῇ, τῶν Προφητῶν, τοῦ Χριστοῦ, τῶν ᾿Αποστόλων) δημιουργώντας ὅλες τὶς προὔποθέ- σεις τοῦ Μεσαιωνικοῦ Σχολαστικιομοῦ, ὁ ὁποῖος ἐξακολουθεῖ καὶ σήµερα να χυριαρχή στὴν θεολογία. Αὐτὴ λοιπὸν ἡ ἐξουσιαστικὴ τακτική, ποὺ δημιουργεῖ σταδιακὰ ξεκινώντας ἐκ τοῦ μὴ ὄντος καὶ διατη- ρεῖ γιὰ χιλιετίες παντοδύναμα δόγματα, ἐπιχειρήθηκε νὰ εἰσαχθεῖ καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς Ἔπι- στήµης μὲ ἀρχετὴ ἐπιτυχία. ᾿ Η κατασκευὴ π.χ. ἐκ τοῦ μὴ ὄντος ἑνὸς λαοῦ-φαντάσματος («νδοευρωπαῖοι»), ὁ ὁποῖος γέννησε τὸν ἀνθρώπινο Λόγο, δημιουργώντας τοὺς πρὠτους πολιτισμούς, οἱ ὁποῖοι µεταγενέστε- ρα παρέδωσαν τὴν γλῶσσα στὸν ὑπόλοιπο κόομο, εἰναι ἕνα ἀπὸ τὰ χυρίαρχα σήµερα ἱστορικὰ ψεύδη, προϊὸν τῆς παλαιᾶς ἐξουσιαστικῆς ταχτικῆς τοῦ σχολαστιχισμοῦ. "Οπως συχνὰ ἀναφέρουμε, ὁ χῶρος τῆς Επιστήμης (ὁ κατεξοχὴν χῶρος στὸν ὁποῖο ἐπιδιώκεται ἡ ἀπό- δειξη μέσα ἀπὸ τὴν λογική ἀνάλυση) ἀπὸ τὴν φύση του δὲν ἐνδείκνυται γιὰ τέτοιου εἴδους ἐξουσιαστικὰ τεχνάσματα, παρὰ τὶς προσωρινὲς «ἐπιτυχίες».᾿Α πὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ ᾿Εξουσία ἀναγκάστηκε νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν ᾿Επιστήμη, καταδικάστηκε νὰ δέχεται καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας. Μὲ τὴν διάχυση τῆς λογικῆς σχέψης τὰ ἱστορικὰ δόγματα κλονίζονται μέσα ἀπὸ τὴν συνεχῶς αὐξανόμενη ἀμφισδητησή τους. ᾿Επιπλέον αὐξάνονται συνεχῶς ἐκεῖνοι, ποὺ ἀψηφοῦν τὴν ἀπειλὴ τῆς ἐπουράνιας ἀλλὰ καὶ τῆς ἐπίγειας πυρᾶς καὶ ἀναζητοῦν μὲ λογικὲς μεθόδους τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια. Πάντως τὸ ἐπίπεδο τοῦ σημερινοῦ Πολι- τισμοῦ ἀξιολογεῖται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἀπόρονμ τῶν ἱστορικῶν (καὶ τῶν ἄλλων) δογμάτων καὶ ἡ ἀπρό- σκοπτη ἀναξήτηση, ἀντὶ νὰ εἶναι αὐτονόητες ἀλλὰ καὶ πανανθρώπινο καθῆκον, ἀποτελοῦν ἀκόμη καὶ σή- µερα «ἐπανάσταση». Παν. Λ. Κουθαλάκης