ΑΟΘΟΑΝΑΣΙΟΣΚΟΥΚΟΒΙΣΤΑΣ ὍὉ Φασισμὸς - ρατσισμὸς τοῦ «ἱεροῦ µας» θιόλίου 6. «Βασιλειῶν» Α΄, Β΄, Γ΄, Δ' καὶ «Παραλειπόμενα» Α΄, Β’ Στὸ προηγούμενον ἄρθρον (τεῦχος 169, Ἰανουάριος 1996) εἴδαμε τὴν συμπερι- φορὰν τοῦ «ἐκλεκτοῦ λαοῦ» πρὸς τοὺς λαοὺς τῆς γῆς, τὴν ὁποίαν ὁ Γιαχθὲ τοῦ ἔδωσε κληρονομιά. ᾿Η. γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ ἀκριδεῖς, διεπιστώσαμε μὲ ποιόν τρό- πον ὁ ρατσισμός - φασισμός μετατρέπεται σὲ ἰδεολόγημα καὶ ἀποτελεῖ ἐπιδίωξιν μιᾶς ὁμάδας ἀνθρώπων: μάλιστα μὲ τὸ θρησκευτικὸ ὑπόθαθρο, ποὺ τοῦ προσέ- δωσαν, ὁ ρατσισμός - φασισμός καθαγιάζεται ὡς ἐντολὴ τοῦ ἑνός, τοῦ μοναδικοῦ θεοῦ, στὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου διεπράχθησαν εἰδεχθέστατα ἐγκλήματα. Στὴν συνέ- χεια, ἐξετάζοντας τὰ διόλία τῶν «Βασιλειῶν» (Α, Β,Γ, Δ) καὶ τῶν «Παραλειπομέ- νων» (Α.Β), παρατηροῦμε δύο ἐντυπωσιακὰ φαινόμενα: ψεύδη καὶ ἕναν ἰδιότυπο φασισμό - ρατσισμὸ πρὸς τὸν ἴδιο τὸν ἐκλεχτὸ λαόν. Δὲν διστάζουν οἱ συγγραφεῖς τῆς Π. Διαθήκης νὰ κατασκευάσουν γεγονότα, προκειμένου νὰ στηρίξουν τὸ ἰδεολόγημά τους. Αἴφνης στὸ τελευταῖο κεφάλαιο τῶν «Βασιλειῶν Α’» περιγράφεται ὁ θάνατος τοῦ Σαούλ: «καὶ δαρύνεται ὁ πόλε- μος ἐπὶ Σαούλ, καὶ εὑρίσκουσιν αὐτὸν οἱ ἀκοντισταί, ἄνδρες τοξόται, καὶ ἐτραυ- ματίσθη εἰς τὰ ὑποχόνδρια καὶ εἶπε Σαοὺλ πρὸς τὸν αἴροντα τὰ σκεύη αὐτοῦ: σπά- σαι τὴν ρομφαίαν σου καὶ ἀποκέντη σόν µε ἐν αὐτῇ, μὴ ἔλθωσιν οἱ ἀπερίτμητοι οὗτοι καὶ ἀποκεντήσωσίμε καὶ ἐμπαίσωσίμοι, καὶ οὐκ ἐδούλετο ὁ αἴρων τὰ σκεύη αὐτοῦ, ὅτι ἐφοδήθη σφόδρα: καὶ ἔλαδε Σαοὺλ τὴν ρομφαίαν καὶ ἐπέπεσεν ἐπ’ αὐτὴν καὶ εἶδεν ὁ αἴρων τὰ σκεύη αὐτοῦ ὅτι τέθνηκε Σαούλ, καὶ ἐπέπεσε καὶ αὐτὸς ἐπὶ τὴν ρομφαίαν αὐτοῦ καὶ ἀπέθανε μετ’ αὐτοῦ» (3-6). Τὸ ἴδιο ἐπεισόδιο ἀμέσως με- τά, στὸ «Βασιλειῶν Β’», περιγράφεται διαφορετικά: «καὶ εἶπε τὸ παιδάριον τό ἀπαγγέλλον αὐτῷ (στὸν Δαυίδ): περιπτώματι περιέπεσον ἐν τῷ ὄρει τῷ Γελόδονέ, καὶ ἰδοὺ Σαοὺλ ἐπεστήρικτο ἐπὶ τὸ δόρυ αὐτοῦ, καὶ ἰδοὺ τὰ ἄρματα καὶ οἱ ἱππάρ- χαι συνῆψαν αὐτῷ, καὶ ἐπέδλεψεν ἐπὶ τὰ ὀπίσω αὐτοῦ καὶ εἶδέ με καὶ ἐκάλεσέ με, καὶ εἶπα: ἰδοὺ ἐγὼ καὶ εἰπέ μοι: τίς εἶ σύ; καὶ εἶπα: ᾿Αμαλακίτης ἐγώ εἰμι" καὶ εἶπε πρός με: στῆθι δὴ ἐπάνω μου καὶ θανάτωσόν με, ὅτι κατέσχε µε σκότος δεινόν, ὅτι πᾶσα ἡ ψυχή μου ἐν ἐμοί, καὶ ἐπέστην ἐπ’ αὐτὸν καὶ ἐθανάτωσα αὐτόν, ὅτι ἤδειν ὅτι οὐ ζήσεται μετὰ τὸ πεσεῖν αὐτόν: καὶ ἔλαδον τὸ δασίλειον τὸ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ τὸν χλιδῶνα τὸν ἐπὶ τοῦ ὄραχίονος αὐτοῦ καὶ ἐνήνοχα αὐτὰ τῷ κυρίῳ μου ὧδε» (6-11). ᾿Αλλὰ αὐτὴ ἡ δεύτερη ἐκδοχὴ τοῦ θανάτου τοῦ Σαοὺλ ἔχει τὴν αἰτίαν της. Πιὸ κάτω στὸ ἴδιο κεφάλαιο διαδάζουμε: «καὶ εἶπεν αὐτῷ Δ αυίδ' πῶς οὐκ ἐφοδήθης ἐπενεγκεῖν χεῖρά σου διαφθεῖραι τὸν χριστὸν Κυρίου; καὶ ἐκάλεσε Δαυίδ ἕν τῶν παιδαρίων αὐτοῦ καὶ εἶπε: προσελθὼν ἀπάντησον αὐτῷ: καὶ ἐπάτα- ξεν αὐτόν, καὶ ἀπέθανε καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν Δαυίδ: τὸ αἷμά σου ἐπὶ τὴν κεφαλήν σου, ὅτι τὸ στόμα σου ἀπεκρίθη κατὰ σοῦ λέγον ὅτι, ἐγὼ ἐθανάτωσα τὸν χριστὸν τοῦ Κυρίου» (14-17). Πέρα τοῦ ὅτι τὸ «καὶ εἶπε αὐτῷ 4 αυίδ» ἀναφέρεται σὲ πτῶμα, παρατηροῦμε, ὅτι τὸ ἁμάρτημα τοῦ δυστυχοῦς ᾿Αμαληκίτου ἦταν, ὅτι ἐσκότωσε τὸν Σαούλ, ποὺ ἦταν