Ἡ Ἑλληνικὴ Σκέψη μοναδικὸς στυλοθάτης τῆς ἀνατέλλουσας «Κοινωνίας τῆς Γνώσεως» “Οταν ἀσχολούμεθα µε τὰ κοινωνικὰ πράγματα, πέφτουµε µοιραίως πάνω στὴν ἔννοια πολιτισμός, χωρὶς καλὰ νὰ γίνεται κατανοητό, τί αὐτὴ ἡ ἔννοια ὑποδηλοῖ. Ακούγεται λοιπὸν νὰ λέγεται «ἑλληνικὸς πολιτισμός», «περσικός» ἢ «κινεζικὸς πολιτισμός», ὡς ἐπί- σης «πολιτισμὸς τῶν Ατζέκων», «τῶν Ζουλοῦ», «τῶν Παπούα» καὶ «τῶν Τούρκων». Εἶχαν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἱ ἀναφερόμενοι λαοὶ κάτι κοινό, ποὺ λέγεται πολιτισμός; ᾿Ασφαλῶς ὅ ὄχι. Πρέ- πει συνεπῶς νὰ ὁρίσουμε τὴν ἔννοια, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ κατανοήσουμε, τί εἶναι Ελλη- νικὸ Πνεῦμα. "Αν καὶ ἡ ἔννοια πολιτισμὸς προέκυψε ἀπὸ τὴν ἑδραίωση τῆς ὀργανωμένης πόλεως, εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὴν δημιουργία καὶ μάλιστα τὴν δημιουργία γιὰ τὴν ἐξέλιξήη τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι γνωστό, ὅτι ἡ ἀνθρωπότη τα ξεκίνησε κατὰ τὸ ἀπώτερο παρελθὸν ἀπὸ τὴν πρωτόγονη κατάσταση, κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλήρως ὑποταγμένος στὴν φυσικὴ νοµοτέλεια, στὰ φυσικὰ δεσμά, εἶναι ἕνα ἀπόλυτο τεμάχιο τῆς μητέρας φύσεως, τρώ- γει ὅ,τι ἐκείνη προσφέρει καὶ ἀναπαράγεται ὅπως ἐχείνη ὁρίζει. ᾿Α πὸ τὴν στιγμὴ ὅμως ποὺ ὁ ἄνθρωπος χρησιμοποίησε τὸ πρῶτο ἁπλὸ ἐργαλεῖο, γιὰ νὰ παραγάγει διοτικἁ ἀγαθά, ἀπὸ τότε ξεχινᾶ ἡ πορεία τῆς ἀποδεσμεύσεως ἀπὸ τὰ φυσικὰ δεσμά. Διὰ τῆς γνώσεως, δηλ. διὰ τῆς ἀποκωδικοποιήσεως τῶν φυσικῶν κανόνων, καὶ μὲ τὴν θοήθεια τῶν προηγμένων τεχνολογικῶν µέσων θὰ ἐλέγχει στὸ µέλλον τὶς δυνάμεις τῆς φύσεως πρὸς ὄφελός του. “ἢ πορεία λοιπὸν ἀπὸ τὴν δουλικὴ ὑποταγὴ στὴν φύση πρὸς τὴ ν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν φυ- σικὴ νομοτέλεια, πρὸς τὸν ἀνθρωπισμό, ὅπως λέγεται, καὶ πρὸς τὴν ἡγεμονία ἐπὶ τῆς φύ- σεως, ἡ πορεία αὐτὴ ὀνομάζεται ἀνύψωση τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους. ὋΟ πολιτισμὸς εἶναι ἡ οὐσία αὐτῆς τῆς ἀνυψωτικῆς πορείας. Εἶναι συνεπῶς πολιτισμὸς κάθε δημιουργία, ποὺ προάγει τὴν διαδικασία τῆς ἀνυψώσεως τῆς ἀνθρωπότη τας καθ᾽ ὁδὸν πρὸς τὴν ἀνθρω- ποκεντρική τῆς τελείωση. ᾿ Έ ἔχοντας αὐτὸν τὸν ὁρισμὸ ὡς δάση καὶ ἀναφορά, χαταλήγου- µε στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ τρόπος ζωῆς ἑνὸς λαοῦ, ἑνὸς ἔθνους, δὲν εἶναι ἀπαραιτή τως καὶ πολιτισμός. Συνεπῶς οἱ Ζουλοῦ, οἱ Παπούα, οἱ Τοῦρχοι καὶ πολλοὶ ἄλλοι εἶχαν (καὶ ἔχουν) ἕναν τρόπο ζωῆς ἀσφαλῶς, ποὺ τοὺς χαρακτήριζε, δὲν εἶχαν ὅμως πολιτισμό, ἀφοῦ οὐδὲν τὸ ἰδιαίτερον καὶ οὐδέποτε προσέφεραν στὴν ἀνυψωτικὴ πορεία τῆς ἀνθρωπότητας. ᾿Απὸ τὰ ἀρχαῖα ἔθνη μερικὰ προσέφεραν ἐμπειρικὴ ἢ ἀκόμη ἀπόκρυφη ἱερατικὴ γνώ- ση, ὅπως οἱ Αἰγύπτιοι. Τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος, μοναδικὸ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, ἀφοῦ ξέφυγε ἀπὸ τὸν ἐμπειρισμὸ καὶ τὴν ἱερατικὴ γνώση, ἔπρεπε ἐξ ἀρχῆς ὄχι νὰ χτίσει πάνω σὲ ἀνύπαρκτα θεμέλια, ἀλλὰ νὰ φτιάσει αὐτὰ ταῦτα τὰ θεμέλια. Θεμελίωσε λοιπὸν καὶ χάραξε διὰ παντὸς καὶ καθ᾽ ὁλοκληρίαν τὴν τροχιὰ τῆς ἀνυψώσεως τῆς ἀνθρωπότη- τας. Τὴν ἑλληνικὴ ὁδὸ ἀκολουθεῖ ἔκτοτε ὁ παγκόσμιος πολιτισμὸς καὶ θὰ τὴν ἀκολουθεῖ μέχρι τὴν τελείωσή του, διότι ἡ ἑλλη νικὴ γραμμὴ εἶναι ἡ μοναδικὴ πορεία τῆς ἀνυψώσε- ως τοῦ παγκοσμίου πνεύματος χαὶ τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους. Συνεπῶς µόνο ὁ λαὸς ὁ ὁ ἑλλη- γικὸς ἔχει τὸ ἱστορικὸ δικαίωμα νὰ χαρακτηρίζεται ὡς ὁ λαὸς τοῦ πολιτισμοῦ, ὁ λαὸς τῆς ἀνυψώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους. [..]. Εἶναι δὲ δλασφημία χατὰ τοῦ πολιτισμοῦ, νὰ ἀκούγεται τὸ «Εξ ᾽᾿Ανατολῶν τὸ φῶς», διότι ἡ ᾿Ανατολὴ μόνο θρησκευτικὴ δεισιδαιμο- νία καὶ σκότος ἔδωκε στὴν ἀνθρωπότητα. Ὃ ἥλιος τοῦ πολιτισμοῦ γεννήθηκε σ᾽ αὐτὸν τὸν ἱερὸ τόπο, στὴν Ελλάδα, καὶ ἡ Ελλάδα ἔχει σήμερα τὴν ἠθικὴ ὑποχρέωση νὰ ξανα- φέρει τὴν πηγὴ τοῦ φωτὸς στὸν τόπο τῆς. Τὸ Ελληνικὸ Πνεῦμα, τὸ πνεῦμα τῆς ἀνυψώσεως τῆς ἀνθρωπότητας, διεκόπη κατὰ τὴν θεοχρατικὴ χριστιανικὴ μαύρη περίοδο τοῦ Μεσαίωνα καὶ ἐμφανίζεται ξανὰ στὴν Εὐρώ-