Ε. ΑἸΤΑΒΥΡΙΟΣ Πῶς ὁ Ἰουδαϊσμὸς ἐνμιδένισε ἱστοοικὰ τὸ Ελληνινὸ ΠΙνεῦμα Στὴν ἀπολογία τοῦ Στεφάνου («Πράξεις ᾿Αποστόλων» 6.8-53) ὁ Ἰησοῦς παρουσιάζεται ὡς τὸ χρυφὸ σχέδιο τοῦ ᾿Εθραϊκοῦ θεοῦ γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Ἦταν σχέδιο νὰ σκλαθωθοῦν καὶ νὰ όασανίνονται οἱ Ἑδραῖοι στὴν Αἴγυπτο, ἥταν σχέδιο νὰ φύγουν ἀπὸ ἐχεῖ ἦταν σχέδιο νὰ σφάξ ουν, νὰ κάψουν, ν᾿ ἀφανίσουν, νὰ θασανίσουν τόσους λαοὺς ποὺ ἀντιστάθηκαν στὸ διάδα τους, ὥσπου νὰ χαταχτήσουν μιὰ Ξένη χώρα, τὴν Γῆ Χαναάν, γιὰ νὰ πολλαπλασιασθοῦν τόσο. ὥσπου νὰ θρεθεῖ ἡ Μαριὰμ καὶ νὰ γεννήσει τὸ Γιὸ τοῦ Γιαχύέ, γιὰ νὰ μᾶς σώσει. ᾿Απὸ ποῦ νὰ μᾶς σώσει; ᾿Απὸ τὸ «προπατορικὸν ἁμάρτη μα», λέγει. Καὶ τί εἶναι τοῦτο τὸ δαρὺ φορ- τίο, ποὺ μᾶς χάμνει ἔνοχους ἀπὸ κατασκευῆς τοῦ κόσμου χαὶ ξεχινᾶ ὁ ἀπὸ 'γεννησιμιοῦ μας; Εἶναι, λέ- γει, μιὰ κακὴ ἐσωτερικὴ προδιάθεση νὰ ρέπουμε πρὸς τὴν ἁμαρτία, ποὺ τὴν χληρονομήσαμιε ἀπὸ τοὺς «πρωτόπλαστους». Μιὰ ὁλάκερη δηλαδὴ ἀνθρωπότητα χρεωμένη χι ἔνοχη- ποῦ; Στὸν Γιαχόέ, στὸν Ἑδραϊκὸ θεό. Κατάφεραν μάλιστα νὰ τὸν «πλασάρουν» ὡς τὸ ἀληθινὸ Θεὸ καὶ νὰ πείσουν, πὼς ἡ πίστη σὲ ἄλλους θεοὺς εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀπομάκρυνσης τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, τὸν Γιαχδέ, μὲ παρότρυνση τοῦ Διαθόλου. "Αρα κάθε φιλοσοφικῇ θεώρηση γιὰ τὸν κόσμο χαὶ τὸν ἄνθρωπο ἀντίθετη πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Γιαχθεῖσμοῦ εἰναι διαθολική, ἁμαρτωλὴ χι ἀποπομπαία. Κιί ὅμως τούτη ἡ «ἱστορία» μὲ τοὺς «πρωτόπλαστους» δὲν εἰναι ἡ μοναδικὴ στὸν χόσμο. Εἶναι πί- στη ἀπὸ τὰ δάθη τῶν αἰώνων σ᾽ ὅλους τοὺς λαοὺς τοῦ κόσμου μὲ διάφορες παραλλαγές: καὶ δὲν εἶναι τιποτ᾿ ἀλλο παρὰ ἡ προσπάθεια τῶν ἀνθρώπων νὰ θροῦν μιὰ ἐξήγηση στὸ πῶς παρουσιάσθηκε τὸ χακὸ στὸν χόσμο. Ἔπειτα οἱ Γιαχθεϊχοὶ «πρωτόπλαστοι» δὲν φαίνονται νάναι πρωτόπλαστοι. Αὐτοὶ χι ὅλας ξέρουν νὰ καλλιεργοῦν τὴ γῆ καὶ νὰ θόσκουν πρόθατα χι ὁ Κάιν φοδᾶται, μὴ τὸν σχοτώ- σουν ἄλλοι ἄνθρωποι. Κι εἶναι λόγια τοῦτα, ποὺ ἀγγίζουν τὴν πιὸ ἀφελῆ λογικὴ καὶ τὴν πιὸ ἁπλῆ ᾿ ν ᾿- ἐπιστημονιχὴ ἔρευνα; Ὃ Ἑλληνίζων φιλόσοφος - θεολόγος ᾽᾿Ωριγένης καὶ ὁ κατατρεγμός του ἀπὸ τοὺς σκοταδιστὲς Οἱ θεολογικὲς ἔριδες, τὰ σχίσματα καὶ πρὸ παντὸς οἱ αἱρέσεις ἀποτελοῦσαν κι ἀπο- τελοῦν τὴν «ἀχίλλειον πτέρναν» τοῦ Εκκλησιαστικοῦ Χριστιανισμοῦ. Επιφανέστατο θῦμα αὐτῶν τῶν προστριδῶν ἀποτελεῖ ὁ Ωριγένης μὲ τὸ τεράστιο φιλοσοφικοθεολο- γικὸ διδακτικὸ καὶ συγγραφικό του ἔργο μέσα κι ἔξω ἀπὸ τὶς κατὴ χητικές καὶ φιλο- σοφοθεολογικὲς σχολές. Οἱ διωμάχες κατὰ τοῦ ᾿Ωριγένη ἄρχισαν ἀπὸ τὸν «ἀγροῖκον», «ἄξεστον», «ἀστοι- χείωτον» καὶ γιὰ τοῦτο κατὰ τοῦ Ωριγένη ζηλόφθονο πατριάρχη ᾿Αλεξανδρείας 4η- μήτριο τὸν Α΄, τὸν ὁποῖο προσπάθησε νὰ φέρει «εἰς θεογνωσίαν», πλὴν ὅμως µαταί- ως, ὁ πρᾶος, νηφάλιος Ωριγένης. Σύμφωνα πάντοτε μὲ τὶς πολύτιμες πληροφορίες τοῦ μαθητῆ τοῦ Ὡριγένη γνωστοῦ ἱστορικοῦ Εὐσέδιου, ἐπισκόπου Καισαρείας, ὁ πα- τριάρχης ᾿Αλεξανδρείας 4 ἡμήτριος τόσο καταδίωκε τὸν ριγένη, ποὺ δὲν τὸν ἄφη- γε νὰ κάνει κηρύγματα καὶ τὸν κυνήγησε ὄχι μονάχα µέσα στὰ ὅρια τῆς ἐκκλησια- στικῆς του δικαιοδοσίας, δηλ. στὴν Αἴγυπτο, Πενταπόλιν, Βόρεια᾽ Αφρική, ἀλλά, «φι- λοκατήγορος» καὶ «ἱεροκατήγορος» ὅπως ἦταν, θέλησε νὰ ἐπιδάλει τὸν διωγμὸ στὸ |.