Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Ἐπιτίμιον - Αχ! πατέρα Τιμόθεε Κιλίφη, τί τὶς ἤθελες τόσες ἐπαναστατικὲς ἀπόψεις γιὰ τὴν Ἕλλη νικὴ ἱστορία, καὶ μάλιστα τὶς τύπωσες σὲ διδλίο; Οὔτε ποτέ μου διενοή θηκα, ὅτι ὁ Μ. ᾿Αλέξανδρος καὶ οἱ διάδοχοί του ἐδέχθηκαν ἀνοιχτὰ τὶς ἐπιδράσεις τῶν ἀνατο- λικῶν μυστηριακῶν θρησκειῶν. Ἴσα ἴσα στοὺς «Μακκαδαίους» εἰμαι ξεκάθαρος: Αὐτὸς ὁ ἄτιμος ὁ ἑλλη γισμὸς παρέσυρε τοὺς νέους μας στὰ γυμναστήρια, στὰ θέατρα καὶ ἔπαψαν νὰ “προσκυνοῦν τὸν ΓΙ ναχδέ μας. Καὶ πῶς ἦταν δυνατόν, οἱ “Ἕλληνες μὲ τὶς τόσον παγιωμένες ἀντιλήψεις νὰ κάνουν ἕνα κρᾶμα ἑλλη νο- ἀνατολισμοῦ; Αὐτὰ οὔτε λέγονται, χαὶ πολὺ περισσότερο δὲν γράφονται. ἌΑμ, τὸ ἄλλο τί τὸ ἔγραψες, καὶ μά- λιστα μὲ κεφαλαῖα, ὅτι οἱ -σφαγὲς τῶν ᾿Ελλήνων ῆταν «ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ», Αὐτὰ τὰ κρύόουμε, ὅπως ἡ γάτα τά... τῆς. Τὰ γεγονότα αὐτὰ τὰ ἀφαιροῦμε ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἱστορία. Μόνο κάτι περίεργοι ἐρευνητὲς τ᾽ ἀνασκαλεύουν. ᾿Εμεῖς σιωπή. Καὶ τελικὰ ἀποφάσισε: Τὰ Ελευσίνια Μυστήρια τὰ παρακολουθοῦσαν λαὸς καὶ ἄρχοντες ἢ µόνον οἱ μυημένοι; Καὶ ἐκεῖ τί κάνανε, τελετὲς γιὰ τὴν εὐδαιμονία τῆς ψυχῆς μετὰ θάνατον ἢ ἢ ἐξήρχοντο μὲ «ἡ Ἰδίους ἐλπίδας περὶ τῆς τοῦ δίου τελευτῆς»; Παρήκουσες καὶ τὶς ἐντολές, νὰ μὴν καταπιανόμαστε͵ μὲ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο. ᾿Εδῶ εἴδαμε καὶ πάθαμε νὰ τοὺς κολλή σουμε γιὰ προπάτορες τὸν᾽ Α δραάμ, τὸν ᾿Ιακὠό καὶ τοὺς ἄλλους. Κακὸ παιδί, θὰ σὲ δάλω τιμωρία, νὰ ἀντιγράψης τρεῖς φορὲς τὴν Π. Διαθήκη! » Έπειτα τί σχέσιν ἔχει ἡ μαγεία μὲ τὴν μαντεία; Αχ! πατέρα Κιλίφη, ἐμπέρδεψες τὰ ἐσώδόραχα μὲ τὰ πόμολα. Μπορεῖ νὰ τὰ φορᾶ κάποιος, ἀλλὰ γιὰ διαφορετικοὺς λό- γους τὸ καθένα. Κι ἔπειτα δὲν λέμε τέτοιου εἴδους κοτσάνες, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐκμεταλ- λεύτηκαν πολιτιστικά, φιλολογικὰ καὶ φιλοσοφικὰ τὴν λατρεία τοῦ Διονύσου. Τί θέ- λεις νὰ πῆς, ὅτι οἱ “Ελληνες εἶχαν ἀπαράμιλλο πολιτισμό; Θὰ σοῦ τραδή ξω τ’ αὐτὶ μ αὐτὰ ποὺ γράφεις. ἤάκου, κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδρασιν τοῦ ἀνατολισμοῦ τὰ ἀρχαῖα µυ- στήρια κατάντησαν μάστιγες τοῦ λαοῦ... Δηλαδὴ κι ἐμεῖς σὰν γνήσιοι ἀνατολιστὲς εἴμαστε μάστιγες τοῦ λαοῦ; ᾿Εντάδει, αὐτὸ εἶναι ἁλή θεια, ἀλλὰ δὲν τὸ διαλαλοῦμε χιό- λας. Δὲν μπορῶ ὅμως, νὰ μὴ σὲ ἐπαινέσω γιὰ τὴν φράσι σου: «Ο ᾽᾿Ορφισμὸς ἀπέόλε- πε διὰ τῆς καθάρσεως καὶ τοῦ ἀσκητικοῦ δίου στὴ λύτρωση ἀπὸ τὸ “προπατορικὀ” ἁμάρτημα». Ετσι μπράδο! "Έτσι σὲ θέλω, ὅ,τι ἔκαναν οἱ ἀρχαῖοι "Ελληνες τὸ ἔκαναν ἀπὸ πίστη στὸν Γιαχόθέ. ᾿Αλλὰ πιὸ κάτω καὶ πάλι μοῦ τὸ χαλᾶς, γιατὶ γράφεις, ὅτι στὰ ἀναφερόμενα ἀπὸ τὸν Πλάτωνα γιὰ τὸν ᾿Ορφισμὸ ἔχουν μπεῖ καὶ δικά του στοιχεῖα. Καὶ ἐμᾶς τί μᾶς νοιάξει; ᾿Εξάλλου τὰ κείμενα τῶν ᾿Ορφικών τὰ ἔχουμε ἐξαφανίσει. ᾿Εσὺ ποῦ τὰ θρῆκες καὶ τὰ διάδασες, καὶ ξέρεις τί εἶναι ὁ ᾿Ορφισμός, ὥστε νὰ εἰσαι σί- γουρος γιὰ τὶς μεταστροφὲς τοῦ Πλάτωνα; ») Εκεῖ ὅμως ποὺ ὑπερέόδαλες ἑ ἑαυτὸν εἶναι στὴν ἑρμηνεία τῆς λέξεως «Συγκρητι- σμός». Ποῦ δρῆκες, εὐλογημένε, τὴν ἱστορία μὲ τοὺς Κρῆτες; Δὲν ἃ ἄνοιγες κανένα λε- ξικό, ἅγιε πατέρα, νὰ δῆς ἀπὸ ποῦ προέρχεται ῇ λέξις «συγκρητισμός»; Κάτι τέτοια κάνουμε, καὶ οἱ Ελλη νες μᾶς χαρακτηρίζουν ἀγράμματους. Ὄχι καὶ νὰ τοὺς δίνου- µε καὶ ὅπλα. Πολὺ σωστὰ δέδαια γράφεις, ὅτι στὶς Ορφικὲς τελετὲς ὑπῆρχαν καὶ ἄσε- µνες φαλλικὲς παραστάσεις. "ἔτσι πρέπει, νὰ ρίχνουμε λάσπη -- δική µας ἐφεύρεσις. ᾿Αλλὰ πιὸ κάτω πάλι κάνεις τὴν γκέλα σου. ᾿Ενῶ συνδέεις (πολὺ σωστὰ) τὴν μαγεία μὲ τὶς ἀρχαῖες θρησκεῖες, στὸ τέλος μοῦ τὸ ᾿χαλᾶς, γιατὶ τὶς ἀναφέρεις, χωρὶς νὰ συ- μπεριλαμδθάνης τὴν ἑλληνική. ᾿Εξ ἄλλου οἱ Αἰγύπτιοι, οἱ Βαδυλώνιοι, οἱ ᾿Ασσύριοι καὶ οἱ Χαλδαῖοι εἶναι ἀδελφοὶ λαοί. Καὶ στὸ κάτω κάτω τῆς γραφῆς ὁ σατανισμὸς καὶ ἢ μαγεία δικά μας προϊόντα εἶναι. Γι νατί [ λοιπὸν κατακρίνεις, ὅ,τιγέμισε ὴ Εὐρώπη; Ξ Ξα- ναδιάδασε καλὰ τὴν Π. Διαθήκη καὶ γράφε σωστά, γιατὶ ἀλλιῶς θὰ σὲ πάρη τὸ Σάρωθρον»