. Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ κα. ᾿Ιεζεκιὴλ (11) Ὃ Γιαχδὲ λοιπὸν σὲ μιὰ κρίση ἐπιδειξιομανίας, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ τὸν πιάνουν συχνά, δάλθηκε νὰ ἀποτρελλάνῃ τὸ προπάτορά «μας» (ὅλ. προηγούμενο τεῦχος). Δὲν ἔφτανε ποὺ τὸν ἔδαλε νὰ φάῃ τὸ διόλίο, γιὰ νὰ δοκιμάσῃ ἂν τρώ- γεται, ἢ τὸ ὅτι τὸν εἶχε ταράξει στὴν σφαλιάρα (ἰδὲ προηγούμενο τεῦχος), τώ- ρα τοῦ ἔλεγε κι ἔκανε κάτι παραξενιές, ποὺ ἀκόμα καὶ λογικὸς νἄσουνα, θὰ τὰ ἔχανες. Φανταστῆτε τώρα, ποὺ εἶχε νὰ κάνῃ μὲ τὸν προπατερούλη, μας. Ἔτσι: «Καὶ εἰπε πρὸς ἐμέ προφήτευσον ἐπὶ τὰ ὀστᾶ ταῦτα, καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτά. Τὰ ὀστᾶ τὰ ξηρά, ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου: οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς τὰ ὀστᾶ ταῦτα: ἰδού, ἐγὼ θέλω ἐμδάλει εἰς σᾶς πνεῦμα, καὶ θέλετε ἀναζήσει' καὶ θέλω δάλει ἐφ᾽ ὑμᾶς νεῦρα, καὶ ἀναγάγει σάρκα ἐφ᾽ ὑμᾶς, καὶ περισκεπάσει ὑμᾶς µε δέρµα, καὶ θέλω ἐμδάλει εἰς σᾶς πνεῦμα, καὶ θέλετε ἀναζήσει, καὶ θέ- λετε γνωρίσει ὅτι ἐγὼ εἰμαι ὁ Κύριος» (Ἰεζεκιὴλ λζ 4-6). Αὐτὸ ήταν. ΄Ἔτσι φτιά- χτήηκε ὁ πρῶτος Γιαχδεστάιν. 4ημιουργόςτου, ὁ δημιουργὸς ὅλων µας κατὰ τὸ ἱερό «μας» θιθλίο. Γιὰ μισὸ λεπτὸ ὅμως, σταθῆτε. Κ αἱ ποῦ ξέρουμε, ὅτι εἴμαστε ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὄχι ἀπ᾿ τὰ τέρατα τοῦ ἐργαστηρίου τοῦ Γιαχδέ, Βρὲ μήπως ἔφτιαξε τοὺς ἄλλους τοὺς συγγενεῖς του καὶ περιούσιους κανονικά, καὶ ἐμᾶς ὅλους τοὺς ἄλλους μᾶς ἔκανε Γ ιαχδεστάιν, ὅταν πεθάναµε; Γ. νατὶ παρακάτω τὸ λέει χανο- γικά: «καὶ θέλετε γνωρίσει, ὅτι ἐγὼ είμαι ὁ Κύριος, ὅταν, λαέµου, ἀνοίξω τοὺς τάφους σας καὶ σᾶς ἀναθιδάσω ἐκ τῶν τάφων σας» (εξ. λζ΄ 13). Οὔτε νὰ πε- θάνῃς δὲν μπορεῖς δηλαδή, γιατὶ μετὰ θὰ ἔρθῃ ὁ Γιαχόὲ νὰ σὲ ὄγάλῃ καὶ νὰ σὲ κάνῃ ζόμπι. Βρὲ τί πάθαμε. Καὶ ἀπὸ πίσω ὁ προπάτορας νὰ κρατάῃ τὰ πόδια, μπροστὰ ὁ Γιαχθὲ νὰ κρατάῃ τὸ κεφάλι καὶ νὰ μᾶς σέρνουν στὸ ἐργαστήριο. Τί μᾶς θές, 6ρὲ Γιαχδέ, καὶ δὲν μᾶς ἀφή νεις ἤσυχους νὰ πεθάνουμε; « Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός: ἐλθὲ πνεῦμα ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων, καὶ ἐμφύση σον ἐπὶ τοὺς πεφονευμένους τούτους, καὶ ἂς ἀναξήσωσι. Καὶ προεφήτευσα ὡς προσετάχθην' καὶ τὸ πνεῦμα εἰσῆλθεν εἰς αὐτούς, καὶ ἀνέζησαν, καὶ ἐστάθησαν ἐπὶ τοὺς πό- δας αὐτῶν, στράτευμα μέγα σφόδρα, σφόδρα» (εξ. λζ΄ 9-10). Νὰ τί θέλει νὰ μᾶς κάνῃ ὁ Γιαχὄέ: Στρατιωτάκια. Μὰ δὲν τοῦ φτάνουν οἱ δικοί του, ποὺ εἶναι καὶ μεγάλα παλληκάρια, ὅπως τότε στὸ Μασάντα, πού, ὅταν μπαίνανε οἱ Ρω- μαῖοι στὸ φρούριό τους, αὐτοκτόνησαν ὅλοι ἀπὸ ὑπερδολικὴ δόση γενναιότη- τας; ᾿Εόαλε καὶ τὸν προπάτορα τὸν δυστυχῆ νὰ φωνάζῃ τοὺς ἀνέμους γιὰ τὸν Γιαχόέ. Μπουμπουνητά, ἀστραπές, 6ροχή, καὶ νάσου ὁ πρῶτος νεκροξώντα- νος. Κάτι μοῦ θυμίζξει πάλι αὐτό, ἀλλὰ δὲν μὲ δοη θάει ἡ μνήμη μου. Δράκο δὲν εἶχε πάντως, ἀλλὰ τέρας εἶχε' καὶ νομίξω ὅτι γυρίστηκε καὶ ταινία. Κύττα νὰ δῇς σενάρια ποὺ δίνει ὁ Θεός. Πρέπει νὰ διεκδικήσῃ κανονικὰ καὶ τὰ πνευματικὰ δικαιώματα. ᾿᾽Ακοῦστε κι ἕνα ἄλλο ποὺ ἔχει δρεῖ: «Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός: οὐαὶ εἰς ἐχεί- νας, αἵτινες συῤῥάπτουσι προσκεφάλαια διὰ πάντα ἀγκῶνα χειρός, καὶ κά- µνουσι καλύπτρας ἐπὶ τὴν κεφαλὴν πάσης ἡλικίας, διὰ νὰ δελεάζωσι ψυχὰς» (εξ. ιγ΄ 18). Καταλάδατε τίποτα; Αὐτὸ ἔλειπε, νὰ καταλαθαίνατε. ᾽Αλλιῶς τί Γιαχόδε θᾶτανε. Αὐτὰ εἶναι γιὰ λίγους, γιὰ τοὺς ἐκλεκτούς. Τὸ σίγουρο πάντως εἶναι, πὼς τἄχει δάλει μὲ τὶς κοπτορραπτοῦδες. Γι’ αὐτό: «Ιδού, ἐγὼ εἶμαι ἔνα- ντίον εἰς τὰ προσκεφάλαιά σας, μὲ τὰ ὁποῖα δελεάζετε τὰς ψυχάς, διὰ νὰ πετῶσι πρὸς σᾶς, καὶ θέλω διαῤῥήξει αὐτὰ ἀπὸ τῶν όραχιόνων σας, καὶ θέλω ἀφήσει τὰς ψυχὰς νὰ φύγωσι, τὰς ψυχὰς τὰς ὁποίας σεῖς δελεάζετε διὰ νὰ πετῶσι πρὸς σᾶς» (/εζ. ιγ΄ 20). Πᾶνε καὶ τὰ μαξιλάρια λοιπόν. ᾿Εδῶ ὁ συμόολισμὸς εἶναι προφανής: θὰ πετάξῃ τὰ μαξιλάρια, θὰ τὰ σχίσῃ καὶ θὰ ἀφήσῃ νὰ πετάξουν