ΕΘΝΙΚΑ Ἐλεύσετ' ἡμαρ... Πᾶνε κάπου 1600 χρόνια ἀπὸ τώρα ποὺ γράφονται αὐτὲς οἱ ἀράδες, ὁπότε ἄρχισε ὁ ἀνηλεὴς καὶ ἐξοντωτικὸς διωγμὸς τῶν ᾿ Ελλήνων. ᾿Επιδίωξη τῶν ἐμπνευστῶν, ὀργα- νωτῶν καὶ ἐκτελεστῶν τοῦ ἀποτρόπαιου αὐτοῦ ἔργου δὲν ἦταν µόνο ἡ καταστροφὴ τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων τοῦ Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ἀλλὰ κυρίως ἡ διολογικὴ ἐξα- φάνιση τοῦ γένους τῶν Ελλήνων. Ποιοί τὸ ἔκαναν, πῶς τὸ µεθόδευσαν καὶ πῶς ἐν τέ- λει ἀναγκάστηκαν σὲ πολλὲς περιπτώσεις νὰ συμόιθασθοῦν, εἶναι κάτι ποὺ ὡς θέµα ἔχει ἀπασχολήσει ἐπὶ χρόνια τὶς στῆλες τοῦ «4», καὶ δὲν εἶναι τῆς παρούσης στιγμῆς νὰ ἀνα- λυθῇ. Αὐτὸ ὅμως ποὺ πρέπει νὰ ἀναλυθῇ, καὶ σίγουρα εἶναι μέγα ἀντικείμενο ἐρεύνης, εἶναι τὸ πῶς 16 αἰῶνες μετὰ τὴν ἀρχὴ τοῦ ξερριζωμοῦ τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ καὶ τῆς Ελλη- νικότητας, τότε ποὺ αὐτὲς οἱ δύο ἔννοιες εἶχαν τὴν στενότερη δυνατὴ συνάφεια μετα- ξύ τους, ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ἀγράμματοι, ὅπως τοὺς ὀνομάζει τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο θε- ωρῶντας τους πολίτες κατωτέρας κατηγορίας, ἄνθρωποι ποὺ ζοῦν μακρυὰ ἀπὸ τὰ κέ- ντρα ἐξουσίας καὶ τὶς πολυσύχναστες μεγαλουπόλεις, ἔρχονται νὰ μᾶς ξαφνιάσουν, νὰ μᾶς κάνουν νὰ προδληματιστοῦμε καὶ νὰ ἀναρωτηθοῦμε: Μὰ εἶναι δυνατόν, πῶς ἐξη- γεῖται; Καὶ γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ συγκεκριμένοι: Κανένας λαός, ποὺ διαδιοῖ στὰ σημερινὰ εὐρωπαϊκὰ κράτη, δὲν ἔχει ὑποστῆ οὔτε σὲ διάρκεια ἀλλὰ οὔτε καὶ σὲ ἔνταση τοὺς διωγμούς, ποὺ ἀπὸ τὴν μεταχοιστιανικὴ ἐποχὴ καὶ ἐντεῦθεν ἔχει ὑποστῆ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος. Παράλληλα κανένας ἀπὸ ἐκείνους τοὺς λαοὺς δὲν ἔχει δεχθῆ περισσότερες πλη- θυσμιακὲς ἀλλοιώσεις διαχρονικά, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ ἔχει δεχθῆ τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο. ᾿Εν τούτοις σήμερα παρατηροῦμε τὸ ἑξῆς ἐκπληκτικό: Τὸ ἔθνος τῶν ἀνωνύμων ᾿Ελλήνων παραμένει ζωντανὸ καὶ ἀκμαῖο, ὑφιστάμενο 6έδαια ἀκόμα τοὺς συνήθεις διωγμοὺς τό- σο μέσα στὰ πλαίσια τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου, ὅσο καὶ ἔξω ἀπὸ αὐτό. Ζῆ καὶ ἀναπνέει ἐλεύθερο σὲ πεῖσμα τῶν αἰωνόδιων ἐξουσιαστῶν καὶ τυράννων του. Καὶ τὸ σημαντι- κότερο, ἔχει ἀφομοιώσει καὶ ἐγκλωδίσει μέσα στὴν πολιτισμική του δίνη ὅλους τοὺς πληθυσμοὺς ἐκείνους ποὺ ἔντεχνα διοχετεύθηκαν στὰ νευραλγικὰ καὶ ζωτικά του κέ- ντρα, μεταδιδάζοντάς τους τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμά του, τὸν πολιτισμό του καὶ κυρίως τὴν γλῶσσά του. Καὶ ἔρχονται σήμερα αὐτοὶ οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ποὺ προαναφέραμε, ποὺ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς οὔτε τὸ Ρωμαίικο 4ημοτικὸ δὲν ἔχουν τελειώσει, στέκονται ἀπέναντί μας καὶ μὲ τὴν γλῶσσα ἐκείνη τοῦ παρελθόντος, τὴν γλῶσσα τῆς εἰλικρίνειας καὶ τοῦ πολιτι- σμοῦ μας -- ἔρχονται ἀπὸ ἄλλα μονοπάτια, ποὺ ἐμεῖς ἴσως δὲν φανταζόμαστε κὰν τὴν ὑπαρξή τους -- νὰ ποῦν τὸ ἴδιο πρᾶγμα ποὺ ἐμεῖς ἀναλύουμε μέσα ἀπὸ τὰ κείμενα τῶν λογίων καὶ τῶν ἱστορικῶν ἐρευνητῶν. Μιλᾶνε γιὰ τὸν πολιτισμὸ τῶν ᾿Ελλήνων, γιὰ τοὺς θεοὺς καὶ τὶς θεὲς καὶ τὴν ἁρμονική τους συνύπαρξη μὲ τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ τὴν ὑπέροχη ἑλληνικὴ γλῶσσα μας. Καὶ κάπου ἐκεῖ κομπιάζουν καὶ σκεφτικοὶ ἀναρω- τιοῦνται: Γιατί; Ποιοί ἔφταιξαν; Τότε σοῦ μιλᾶνε γιὰ τὸ Βυζάντιο καὶ τοὺς διωγμοὺς κατὰ τῶν ᾿ Ελλήνων, γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν ναῶν, τῶν διδλιοθη κῶν, τὶς σφαγές, τὸ κλείσιμο τῶν θεάτρων, τὴν ἀπαγόρευση τοῦ ἀθλητιομοῦ. Καὶ ἐμεῖς προσπαθοῦμε νὰ θροῦμε ἄλλους τρόπους, γιὰ νὰ ἐξηγήσουμε τὸ φαινόμενο αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, 16 αἰῶνες μετά, χαμένων κάπου μέσα στὴν Ρωμαίικη λάσπη. Γιατί, ὅταν ἐξετάσουμε τὴν ἀδυσώπητη προπαγάνδα τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου κατὰ τοῦ Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ τὸν θεωρῆ εἰδωλολατρικὸ καὶ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ὁμοφυλό- φιλους, πρωτόγονους, στυγνοὺς καταπιεστὲς δούλων καὶ ἀνήμπορων γυναικῶν, τὴν