Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Φοινικικὴ φιλολογία "Ε! ᾿Αφοῦ τὸ ἔγραψαν καὶ οἱ | Λονδρέξικοι «Τά ἅιμς» καὶ σὲ ἀναδημοσίευση, παρακαλῶ, ἡ «Καθημερινή», μπορῶ νὰ κοιμᾶμαι ἥσυχος. Γιατὶ αὐτὴ ἡ ἀπο- οία κόντευε νὰ μὲ ξεκάνῃ. Κι ὅλο ρωτοῦσα: «Βρέ, ποῦ τὸ δρῆκαν τὸ ἀλφάδη- το οἱ “Ελληνες; Βρέ, ποῦ τὸ δρῆκαν;». “Ὥσπου ἦλθε τὸ ἔνθετο τῆς καλῆς καὶ ἐγκύρου ἐφημερίδος «"Ατλας τῶν ᾿Αρχαίων Πολιτισμῶν» καὶ μοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια. Μάλιστα, κύριοι. Τὸ δανειστήκαμε ἀπὸ τοὺς Φοίνικες. “Ηγνωστὴ γιὰ τὰ φιλελληνικὰ τῆς αἰσθήματα ἐφημερίδα «ΤΆε Τίηιες» ἔρχε- ται λοιπὸν νὰ εἰσαγάγῃ νέες «ἀτραξιόν» στὴν ἔρευνα γιὰ τὴν ἀνακάλυψη τῆς γραφῆς, ἀφοῦ ἡ θεωρία αὐτὴ ἦταν παντελῶς ἄγνωστη στοὺς πολλοὺς κι ὡς τοιαύτη ἔπρεπε νὰ διαδοθῆ ὄχι μόνο στοὺς ᾿Αγγλόφωνους τοῦ κόσμου ἀλλὰ καὶ στοὺς ἡμεδαποὺς πολίτες. Διότι, ἀντιλαμόάνεσθε, ὁποία ἐθνικὴ θὰ ἦτο ἀπώλεια, ἄν δὲν ἐπληροφορεῖτο ὃ Μαστρο-Μῆτσος ἀπ’ τὸ Πέραμα κι ἡ κυρα- Μίνα ἀπὸ τὸ Δουργούτι τὴν νεοφανῆ αὐτὴ θεωρία. Γι’ αὐτὸ ἡ «Καθημερινὴ» ἀνέλαδεν ἐργολαδικῶς τὸ δυσχερὲς αὐτὸ ἔργο. Καθόσον ὃ,τι καὶ νὰ πῇ ὁ κύριος Μπαμπινιώτης, σὲ κλειστὲς αἴθουσες θὰ τὸ πῇ. Κι ἄν τὸν πιστέψουν... ᾿Ενῷ ἡ ἐφημερίδα ταξιδεύει μέχρι καὶ τὸ πιὸ μα- κρινὸ χωριό. Καὶ τὴν διαθάξουν στὸ καφενεῖο τῆς Κάτω Ραχούλας καὶ σχο- λιάξουν: «Δὲν μπορεῖ, μάτια μ᾽ ἔτσ᾽ θάν᾽. Τό Ὕραψ΄ κι ἡ φημιρίδα». Ενεκα τούτου λοιπὸν ἀνέλαδε ἀσμένως νὰ μᾶς διαφωτίσῃ καὶ νὰ μᾶς φρεσκάρῃ τὶς γυμνασιακὲς γνώσεις. “Ωστόσο ἐμεῖς θεωροῦμε ἐντελῶς τυχαία τὴν ἔκδοση τοῦ «"Ατλαντος τῶν ᾿Αρχαίων Πολιτισμῶν» κατὰ τὴν παροῦσα χρονικὴν στιγμήν. ᾿Εντάξει, θρὲ ἀδελφέ, μπορεῖ νὰ δημοσιεύτηκε στόν «Δαυλό» ῇ ἐργασία τοῦ Δημ. Κ. Μαρ- γέτη «Τὸ πανάρχαιο Ἑλληνικό ᾿Αλφάδητο» { ἡ ἐργασία τοῦ Κ. Δούκα γιὰ τὸν λίθο τοῦ 4 ισπηλιοῦ, ἀλλ᾽ αὐτὸ εἶναι μιὰ ἁπλῆ σύμπτωση. Σιγὰ τώρα, ποὺ θὰ ἱδρώσῃ τ’ αὐτὶ τῆς διεθνοῦς ἐξουσίας ἀπὸ τὶς ἀνὰ τὴν Ελλάδα ἀνασκαφὲς καὶ τὰ εὑρήματά τους. Απλᾶ ὄγάλανε οἱ ἄνθρωποι ἕνα” Ατλαντα, γιὰ νὰ Ἰχου- νε νὰ πορεύονται. Κι ἀφοῦ λοιπὸν 6ρέθηκε ἡ ἀπάντηση στὴν ἀπορία µου, θὰ μποροῦσα νὰ δηλώσω κι εὐτυχισμένος. ᾽Αμ, δέ... Διότι τώρα μὲ τρώει ἡ ἀγωνία, ἄν τὰ ἀρι- στουργήματα τῆς πανάρ χαιας φοινικικῆς μας κλη ρονομιᾶς θὰ ἐκδοθοῦν ποτὲ συγκεντρωτικά. Διότι, ἀντιλαμδάνεσθε, ὅλος αὐτὸς ὁ πλοῦτος τῶν γνώσεων, τῶν ὑψηλῶν νοημάτων καὶ τῆς καλλιέπειας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν εἶναι κτῆμα τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ τὴν ἔχουν πρήξει (ἴνα μὴν είπω ἄλλο τι) διά- φοροι χαζοχαρούμενοι, ὅπως λ.χ. οἱ Ὅμηρος, Σοφοκλῆς, Πλάτων, Θουκυδί- δης καὶ Αριστοτέλης. Νισάφι, δρὲ παιδιά... 4ῶστε ἐπὶ τέλους τὴν φοινικικὴ γραμματεία στὸν λαό. Μάλιστα μιὰ καλὴ σκέψη θὰ ἦταν νὰ ἀναλάδῃ τὴν ἔκδοσή τής καμμιὰ ἐφη- μερίδα καὶ νὰ τὴ διανέμῃ μὲ κουπόνια. ᾿Εκεῖ νὰ δῆς... 4ῶσε καὶ μένα μπάρ- μπα. Κι ἀφοῦ ὁλοκληρωθῆ τὸ μεγάλο αὐτὸ ἐγχείρημα, νὰ προδῇ καὶ στὴν ἔκδοση τῶν « Απάντων» τῶν Χανααναίων ποιητῶν. Πολὺ πρᾶμα, ἀδελφέμου. Δὲν σοῦ φτάνουν δυὸ ζωὲς νὰ τὰ διαδάσῃς... Γιῶργος Πετρόπουλος