Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ 'Αγιοποιήσεις Καημένε καθηγητὰ Χριστινάκη, νὰ σὲ ξεγελάση µία γραῖα! Νὰ σοῦ δώση 14 ἑκατομ- μύρια χαὶ νὰ σοῦ παραχωρήση ὅλην τὴν περιουσίαν της, γιὰ νὰ συγγράψης ἕνα διόλίο μὲ 83.000 θαύματα, μίαν ἀκολουθία κι ἕνα ἀπολυτίκιον! "Αχ, αὐτοὶ οἱ δικοίµου ἄνθρω- ποι πόσον ἀφελεῖς είναι ὧρες ὧρες... ᾿Αφοῦ ὃ ἴδιος δεδαιώνει, ὅτι ἔξησε πολλὰ θαύματα τοῦ ὑπὸ ἁγιοποίησιν µακαρίτη, στοὺς ἄλλους περιττεύουν οἱ ἀντιρρήσεις. "Αλλωστε ἐγὼ σὲ χρειάξοµαι. Θὰ κανονίσουμε μίαν καλὴν τιμὴν καὶ θὰ μοῦ ἁγιοποιήσης καὶ τοὺς πιὸ κάτω: 1) Τὸν συνάδελφόν σου καθηγητὴν στὸ Πανεπιστήμιον κ. Χο. Ντούμα, γιὰ τὴν πίστιν του καὶ τὴν ἐμμονήν του στὸ ὅτι ἡ πυραμίδα τοῦ ᾿Ελληνικοῦ εἶναι τῶν ᾿Αλεξανδρινῶν χρόνων. Ὃ ἀγῶνας του εἶναι ὑπέροχος. Ἔφθασε συλλήδδην νὰ ἀποκαλέση, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, ὄλάκες τὸν πρόεδρον τῆς Ακαδημίας᾽ Αθη νῶν καὶ τοὺς πανεπιστημιακοὺς τοῦ ᾿Εδιμδούργου. ”Αξιος, ἄξιος! 2) Τὸν ἀξιότιμον συνάδελφόν σου καθηγητὴν κ. Γ. Μπαμπινιώτην γιὰ τὴν ἀφοσίωσίν του στὸ δόγμα, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γραφὴ προέρχεται ἀπὸ τὴν φοινικικήν. 3) Τὸν ἐξαίρετον κ. 4 ημ. Μαρωνίτην, ἐξέχον µέλος τῆς πανεπιστηµιακῆς κοινότητος τῆς Θεσσαλονίκης, γιὰ τὸ ἐν γένει ἔργον του. Καὶ 4) τὸν κ. Δήμαρχον ᾿Αθηναίων γιὰ τὴν προσφοράν του πρὸς τὸ μέλλον καὶ τὴν πρόο- δον, δεχόμενον ἀδιαμαρτύρητα τὴν καταστροφὴν ἱστορικῶν μνημείων λόγω τῶν ἐργα- σιῶν τοῦ «Μετρό». Καὶ κύτταξε, κύριε καθηγητὰ Χριστινάκη, νὰ “μοῦ κάνης καλὴ τιμήν, γιατὶ ὁ κατάλο- γος τῶν πρὸς ἁγιοποίησιν προσώπων εἶναι μακρύς. Θέλω λοιπὸν τιμὴν χονδρικῆς.”Αλλω- στε τὰ ἔσοδά σου θὰ αὐξηθοῦν κατὰ πολύ, γιατὶ θὰ σοῦ παραχωρήσω ἀποχλειστικὰ ζω- στῆρες, τιράντες, πουκάμισα, παντελόνια, Χάλτσες, σακκάκια καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐπιθυμεῖς, γιὰ νὰ τὰ σεργιανᾶς καὶ νὰ τὰ ἐκθέτης εἰς λαϊκὸν προσκύνημα. Καὶ μάλιστα, γιὰ νὰ μὴ σὲ πολυκουράσω, θὰ συγγράψης μόνον μίαν λειτουργίαν κι ἕνα ἀπολυτίκιον. Μίαν δὲ ἡμέραν θὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη τους, ὅταν πεθάνουν: Τῶν ἁγίων μου τῶν διὰ τῶν στηλῶν τοῦ «4αυλοῦ» μαρτυρησάντων. Καὶ σοῦ ὑπόσχομαι, ὅτι καμμία διογραφίαν τους δὲν θὰ διανείμω δωρεάν, ὥστε νὰ σὲ ἀνταγωνισθῶ. "Αλλωστε κάτι πιὸ χειροπιαστὸ πρέπει νὰ κερδίσω κι ἐγὼ πέρα τῶν πνευματικῶν μου κερδῶν. Οὐκ ἐπὶ πνεύματι ζήσεται ἐξουσια- στής. Καὶ νὰ εἶναι εὐχαριστημένοι ὅλοι τους, γιατὶ δὲν θὰ τοὺς φορολογήσω, γιὰ νὰ ὄγά- λω τὰ σπασμένα, ὅπως ἔκαναν ἐπὶ τουρκοκρατίας οἱ Πατριάρχες, ὅταν ἠγόραξαν ἀπὸ τὸν σουλτάνον τὸν θρόνον τους. Μᾶς ἔφαγεν ἡ πρόοδος. Αχ τί καλὴ ἐποχὴ ήταν τότε! Κανένας δὲν σοῦ ἐκόλλαγε, ἂν ἕνας ἅγιος ἔμοιαζε μὲ ἑκατόγχειρα καὶ ἐξετίθεντο σὲ προσκύνημα 4 χέρια ἢ τρία πόδια ἢ δυὸ κεφάλια! ὅταν τὰ καλά μου παιδιὰ ἐγκρέμιξαν ὅ,τι ἀρχαῖο ὑπῆρχε ἀδιαμαρτύρητα. Τί νὰ σοῦ κάνη πλέον ἕνας Καντιώτης, ποὺ κτίζει ἐκκλησίες πάνω σὲ ἀρχαίους ναούς; Πρόοδος, ἐπιστήμη... Τί μισητὲς λέξεις! Σκοτάδι μαῦρο κι ἔρεδος, αὐτὸ μὲ θρέφει. Μαῦρο τὸ χρῶμα μου. Εὐτυχῶς δηλαδή, ποὺ ὑπάρχουν Χριστινάκηδες ἀκόμη. Γιὰ τὸν λόγον αὐτόν, κύριε καθηγητά μου, μὴ λυγίζης, κρατήσου. Μὴν παίρνης τὸ λόγο σου πίσω. Δὲν χρειάζονται ἐξώδικα καὶ ἄλλα τέτοια κουραφέξαλα. Σταθεροὶ στὴν πορείαν τοῦ ψεύδους, ποὺ οἱ ἅγιοι προ- πάτορές μας ἐχάραξαν, ἐμεῖς θὰ δαδίσουμε ἀταλάντευτοι. Θάρρος! “ Ἕνας παραλογιομὸς εἶναι ὁ κόσμος. ᾿Εκὰς ῇ ἐπιστήμη καὶ ὁ ὀρθολογιομὸς τῶν ἀχρείων ᾿ Ελλήνων. Νὰ τοὺς ἀποφεύγης, ὅπως ὁ διάολος τὸ λιδάνι. ᾿Εσὺ νὰ παραμέ- νης προσηλωμένος στὶς δικές µας ἀρχές.᾿ Αναφώνησεμετ’ ἐμοῦ: Ζήτω ἡ ἀστρολογία, κά- τω ἡ ἀστρονομία! ᾿Αναφώνησε τρίς! καὶ τετράκις! ᾿Αναφώνησε, ξεφώνησε μεθ᾽ ἡμῶν, νὰ ἐξορκίσουμε αὐτὸ ποὺ πλησιάξει, αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς αἰῶνες κυνηγοῦμε, κι αὐτὸ πάλι δυνατὸ ξαναγεννιέται. ᾿Αγωνίσου κι ἐσὺ μεθ’ ἡμῶν, γιὰ νὰ μὴ μᾶς παρασύρη μίαν ἡμέραν τὸ Σάρωθρον