ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Αξιον ὁμαδὸν ἀπάγξασθαι... Οἱ πολιτικοί, θέλοντας προφανῶς νὰ χάνουν ἐπίδειξη δημοκρατικότητος καὶ ἐλευθεριότητος, προ- σκάλεσαν τοὺς ἔφηδους στὴν Βουλή, προκειµένου νὰ τοὺς ἀντικαταστήσουν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες. Τοιου- τοτρόπως θὰ τοὺς ἐδίδετο ἡ εὐκαιρία νὰ κάνουν κοινοδθουλευτική προπαγάνδα καὶ ταυτόχρονα νὰ ἱκανοποιήσουν τὸν ἐγωισμό τους ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες, θλέποντας στὰ πρόσωπα τῶν παιδιῶν τὸν ἑαυτό τους, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπαναλάμόαναν τὰ λόγια τους καὶ θὰ ἐμιμοῦντο τὶς κινήσεις τους... Οἱ ἔφηδοι ὅμως -μαθητὲς τῆς Β΄ Λυκείου-- τοὺς διέψευσαν. Μὲ σοόαρότητα καὶ ὑπευθυνότητα ἀνέ- πτυξαν ὅλα τὰ σοθαρὰ θέµατα ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ χώρα, ἐνῶ συγχρόνως «ἔόγαλαν τὰ ἄπλυτα» τῶν ἐθνοπατέρων µας στὸ φῶς: Καυτηρίασαν τὴν ἄρνηση πολλῶν θουλευτῶν νὰ στρατευθοῦν, τὴν ἀδια- φορία τους γιὰ τὴν ἀρχαία κληρονομιὰ καὶ τὴν ἱστορία µας, τὸ πνεῦμα ἡττοπάθειας καὶ ἐθνικῆς µει- ονεξίας ποὺ καλλιεργοῦνε, τὶς κοινωνικὲς ἀνισότητες... Φρόντισαν τέλος, νὰ κλείσουν τὶς «τριήµερες ἐργασίες» τους μὲ τὸν ᾿Εθνικὸ Ὕμνο. "Ηδη, ἀπ’ ὅτι θλέπουμε, οἱ δουλευτὲς τὸ µετάνοιωσαν καὶ οἱ διοργανωτὲς αὐτῆς τῆς ὄντως πρωτό- τυπής ἐκδήλωσης δέχθηκαν τὸν καταιγισμὸ τῶν ἐπικρίσεων τῶν τριακοσίων. Τὸ γενικὸ συμπέρασμα ὡστόσο εἶναι, ὅτι «ἄξιον τοῖς δουλευταῖς ἀπελθεῖν πᾶσι καὶ τοῖς ἐφήδοις τὴν Βουλὴν καταλιπεῖν». ΣΠ. Τυποποιηµένος παραλογισμὸς Εἶναι κοινὴ διαπίστωση, ὅ ὅτι ὑφίσταται πλέον μία «ἰσορροπια τρόμου» μεταξὺ λογικοῦ καὶ παρα- λόγου. Ὡς πρὸς τὸ τελευταῖο ἂς ἀφήσουμε νὰ μιλήσουν οἱ ἀριθμοί. Προσφάτως δημοσιευμένες ἔρευ- γες, ποὺ ἀφοροῦν τὶς διάφορες «σάχτες» -μὲ κοινὸ παρονομαστὴ ὅλων τὸ πνεῦμα τῆς λεγομένης «Νέ- ας Εποχῆς»- κάνουν λόγο γιὰ ἑκατομμύρια μὴ συνειδητοποιημένα, ἀπληροφόρητα καὶ ἀφελῆ ἄτομα, ποὺ ἐντάσσονται σ᾽ αὐτές. Συγκεκριµένα: «Χάρε Κρίσνα»-5 ἑκατομμύρια «πιστού», «Εκκλησία Ἔπι- στημολογίας» (Φ6ΙΕΠΙΟΙΟΡΥ)-5 ἑκατομμύρια µέλη, «Εκκλησία τοῦ Μοὺν»-2 ἑκατομμύρια ἐντεταγμένοι, “Νονν ΑΡε”-| ἑκατομμύριο ἀκόλουθοι κ.ο.κ. ᾿Εὰν στὰ στοιχεῖα αὐτὰ προστεθοῦν καὶ οἱ ἀκραῖες περι- πτώσεις ἀνθρωποθυσιῶν καὶ αὐτοχτονιῶν σὲ μαζικὴ κλίμακα, τὸ πρόδλημα παρουσιάζεται σὲ ὅλο του τὸ φρικτὸ μεγαλεῖο Ἢ δασικἠ αἰτία του εἶναι ἁπλούστατη στὴ σύλληψή της. Ἢ ἐξουσία ἀνέκαθεν φοθόταν, μήπως τὸ «ἄτομο» ἀναχθεῖ σὲ «προσωπικότητα» καὶ ἐπιλέξει τὴν ἐλεύθερη ἀναζήτηση μακριὰ ἀπὸ τὶς παρωπί- δες τῶν δογμάτων, ποὺ αὐτὴ ἐπὶ σειρὰν αἰώνων τοῦ προέτεινεµέσω τῶν παραδοσιακῶν θρησκειῶν καὶ ὀργανώσεων. Τὴ στιγμὴ λοιπὸν ποὺ τὰ σαθρὰ αὐτὰ οἰκοδομήματα καταρρέουν, ἡ ἐξουσία χρησιμοποιεῖ τὰ ὑλικά τους, γιὰ νὰ κτίση καινούργια μὲ τὸν ἴδιο πάντα στόχο καὶ τὴν ἴδια προοπτική. Τὸ θέατρο τοῦ παραλόγου παραμένει ὡς ἔχει. Μόνο οἱ πρωταγωνιστὲς ἀλλάζουν. Οἱ δὲ θεατὲς αὐξάνονται καὶ ἀπο- θλακώνονται, τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ ἐξουσιαστὲς-θιασάρχες τρίδουν τὰ χέρια τους ἀπὸ ἱκανοποίηση. Κακοῦργος «ἅγιος» Παρακολουθώντας στὴν τηλεόραση τὴν ὑπόθεση τοῦ «μονα χοῦ» Νεκταρίου Τζίμα, στὸ μυαλό μου ἦλθε ἕνας ἄλλος «ἅγιος» ἐξίσου πειστικὸς καὶ δυναμικός, ποὺ εἶχε Καταστεῖ ὁ φόδος καὶ ὁ τρόμος τῆς ᾿Αττικῆς καὶ τῆς Βοιωτίας. Πρόκειται γιὰ τὸν ἅγιο Μελέτιο, ποὺ ἔδρασε τὴν ἐποχὴ ποὺ αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου ἡ ἦταν. ὁ Αλέξιος Κομνηνός. «Μονάζοντας» στὴν μονὴ Σὐμόολον, ποὺ δρισκόταν στὴν κορυφὴ τοῦ ὄρους τῆς Μυόπολης, δάλθηκε «ἀμέτι μουχαμέτι» νὰ δάλη «στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ», δηλαδὴ νὰ καθυποτάξη, Αθηναίους καὶ Βοιωτούς. ἜἜχοντας τὴν ἄδεια τοῦ ᾿ Αλεξίου καὶ ἐκμεταλλευθεὶς τὴν τύχη, ποὺ τοῦ στειλε μερικὲς ἑκατοντάδες σταυροφόρους -πού ᾽χαν ἀποκοπεῖ γιὰ ἀγνώστους λόγους ἀπ᾿ τὸ κύριο σῶμα- τὰ κατάφερε. Καὶ τοὺς μὲν σταυροφόρους τοὺς ὑπέταξε στὴ θέλησή του καὶ τοὺς ἐγχατέστησε σὲ κελλιά, τοὺς δὲ ᾽Α θη ναίους καὶ Θηδαίους τοὺς ἀποδεκάτισε διὰ τοῦ ροπάλου καὶ τῆς κολυμύή θρας.. Τότε οἱ δυὸ νομοὶ ἐρήμωσαν' τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα κατεστράφησαν' τὰ συγγράμματα ἐχάησαν καὶ οἱ ἐναπομείναντες ᾿Αθηναῖοι ὑπε- χρεοῦντο νὰ καταδάλουν σ' αὐτὸν 422 χρυσᾶ νομίσματα ἐτησίως. Ἢ ἐπίσημη ἐκκλησία δέδαια ἔχει κάνει τὸ χρέος της καὶ ἔχει διαγράψει αὐτὸ τὸ τέρας ἀπ᾿ τὸν κα- τάλογο τῶν ἁγίων της. Υπάρχουν ὅμως ἀκόμη φοδισμένοι --ἰδίως στὰ Βίλλια καὶ τὴ Μάνδρα ᾿Αττικῆς- ποὺ τὸν “λατρεύουν”... (τὸ ρόπαλο, θλέπετε, λειτουργεῖ ἀταδιστικά...). Αὐτοὶ ὡστόσο ποὺ δὲν δικαιο- λογοῦνται εἶναι οἱ ἁρμόδιοι πολιτικοὶ καὶ δημοτικοὶ ἄρχοντες, ποὺ ἔχουν δώσει σὲ Χάποιους δρόμους