Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ κὃ. Μωυσῆς (11) “Ὅπως εἴχαμε πεῖ καὶ στὸ προηγούμενο (ἰδὲ «Δ αυλόν», τ. 175), ὁ μέγας προ- πάτοράς μας, ὁ Μωυσῆ ς, ἀνέλαδε τὸ ἔργο τοῦ νὰ μεταδώσῃ στὸν λαότου τὶς ἐντολές, ποὺ δὲν χώραγαν στὶς πλάκες, ὅταν τοῦ τὶς ἔδωσε ὁ Γιαχθὲ πάνω στὸ δουνό. Μερικὲς δὲ ἀπὸ αὐτὲς εἶναι πραγματικὰ μαργαριτάρια, γεμᾶτες ἀπὸ τὴν σοφία τοῦ πάνσοφου. ᾿Ακοῦστε λοιπόν: «Δὲν θέλεις κακολογήσει τὸν κωφὸν, καὶ ἔμπροσθεν τοῦ τυφλοῦ δὲν θέλεις δάλει πρόσκομμα, ἀλλὰ θέλεις Φοδηθῆ τὸν Θεόν σου» (4 ευ- ιτικὸν ιθ’ 14). Φοδερό. Νὰ μὴν λὲς κακὰ γιὰ τὸν κουφό, γιατὶ ἅμα σὲ ἀκούσει, κάηκες' οὔτε νὰ δάζης ἐμπόδια στὸν τυφλό, γιατὶ ἅμα τὰ δεῖ, πάλι κάηκες. Τί συμδολιομός, ἀνώτερα νοήματα! Τὸν θεό σου ὅμως, ποὺ ὅλα τὰ δλέπει καὶ ὅλα τὰ ἀκούει, νὰ τὸν φοδᾶσαι. Καὶ συνεχίζει: «Δὲν θέλεις κάμει τὰ κτήνη σου νὰ ὀατεύωνται μὲ ἑτεροειδῆ» (Λευιτικὸν ιθ 19). Δὲν μποροῦσε νὰ μὴν τὸ πῇ. ᾽Εκεῖ εἶναι τὸ μυαλό του. Στὶς ἀλλαξοδατιές. Κι αὐτὸ εἶναι ἱερό, ὅπως καὶ τὰ προη- γούμενα, συμδολικό. Καθὼς καὶ τὸ παρακάτω: «Καὶ ἐάν τις συνουσιασθῇ μετὰ γυναικός, ἥτις εἶναι δούλη, ἠθῥαδωνισμένη μετὰ ἀνδρός, καὶ δὲν εἶναι ἐξη- γορασµένη οὐδὲ ἐδόθη εἰς αὐτὴν ἡ ἐλευθερία, θέλουσι μαστιγωθῆ: δὲν θέ- λουσι φονευθῆ, διότι αὐτὴ δὲν ἦτο ἐλευθέρα» (Λευιτ. ιθ΄ 20). 4ηλαδή. τὸ συ- μπέρασμα, 6ρεῖτε δοῦλες καὶ ἀρχινᾶτε, τρῶτε μετὰ δυὸ τρεῖς δουρδουλιὲς καὶ καθαρίζετε. Τὶς περιούσιες μόνο μὴν πειράξετε. Αὐτὲς εἶναι ἱερές. Αὐτὸ δέδαια δὲν εἶναι ρατσισμός, γιατὶ ἡ λέξη εἶναι μεταγενέστερη. Ὕστερα 6άζει περιοριστικὰ µέτρα κουρέματος γιὰ τὰ κουρεῖα: «Δὲν θέλε- τε κουρεύσει κυκλοειδῶς τὴν κόμην τῆς κεφαλῆς σας, οὔτε θέλετε φθείρει τὰ ἄκρα τῶν πωγώνων σας» (Λευιτ. ιθ΄ 27). Τώρα μὴν ρωτᾶτε γιατί τὸ λέει, γιατὶ αὐτοὶ εἶναι ἱεροὶ νόμοι καὶ δὲν πρέπει νὰ τὰ καταλαθαίνετε ὅλα. Ἔνας εἶναι ὁ Θεός, ὁ Γιαχδέ, αὐτὸς τὰ φτιάχνει χι αὐτὸς ξέρει. Φροντίξει πρὶν ἀπὸ σᾶς, γιὰ σᾶς. “Ὅπως καὶ στὸ πιὸ κάτω ἀπόσπασμα, ποὺ ἀπαγορεύει τὸ τατουάζ: «Δὲν θέλετε κάμει ἐντομίδας εἰς τὸ σῶμά σας διὰ νεκρόν, οὐδὲ γράμματα στι- χτὰ θέλετε ἐγχαράδει ἐπάνω σας. ᾿Εγὼ εἶμαι ὁ Κύριος» (Λευιτ. ιθ΄ 28). Ποιός ξέρει τώρα, τί τατουὰξ κάνανε οἱ περιούσιοι, γιὰ νὰ ὀγάλη ἀπαγορευτικὸ ὁ Γιαχδὲ καὶ νὰ τονίξει ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος. Κάποιες φῆμες γιὰ τατουὰξ τοῦ τύπου «᾿Εγὼ εἶμαι ὁ Γιαχδέ, ὁ ἄλλος εἶναι ψεύτης» ἢ καρδοῦλες μὲ δέλη καὶ γραμμένο γύρω-γύρω «Ὁ Λὼτ καὶ οἱ κόρες του» ἐλέγχονται ὡς ἀνακρι- δεῖς. Καὶ συνεχίζουν οἱ ἱεροὶ νόμοι. «Καὶ ἐάν τις συνουσιασθῇ μετὰ κτήνους, ἐξά- παντος θέλει θανατωθή: καὶ τὸ κτῆνος θέλετε φονεύσει» (Λευιτ. κ΄ 15). Γιὰ κά- τσε, δρὲ πανάγαθε. Τὸ ἕνα τὸ κτῆνος καλά, ἀλλὰ τὸ ἄλλο τὸ κτῆνος τὸ ἔρημο τί φταίει; "Οταν ἐκεῖ ποὔτρωγε ἥσυχο καὶ ἀμέριμνο τὸ γρασιδάκι του, τοὔρχε- ται ἀπὸ πίσω ὁ ἐκλεκτός σου, μὲ τὸ σκουφάκι καὶ τὰ τατουάξ σου, τί νὰ κάνῃ τὸ ἔρημο τὸ ζωάκι; ᾿Αλλὰ καὶ παρακάτω πάλι τὰ ἴδια ἔχουμε; «Καὶ ἡ γυνὴ ἥτις πλησιάσει εἰς οἱονδήποτε κτῆνος, διὰ νὰ δατευθῇ, θέλεις φονεύσει τὴν γυ- ναῖκα καὶ τὸ κτῆνος: ἐξάπαντος θέλουσι θανατωθῇ» (Λευιτ. κ΄ 16). Καὶ τὸ το- νίζει δύο φορές, νὰ τοὺς σκοτώσης ἐξάπαντος, νὰ σκοτωθοῦν. Φανταστῆτε τὸ τί γινότανε. Τοῦ δατεύματος ἡ πεντάλφα, κατὰ πῶς λέμε τὸ κάγκελλο. Οἱ ἄντρες κυνηγᾶνε τὶς προδατίνες, γιὰ νὰ τὶς δατεύσουν (ἀμὰν πιά,ἔσκασα, νὰ τὴν πῶ κι ἐγὼ τὴν λέξη, ἀφοῦ τὸ ἱερό μας διδλίο τὴν ἔχει ψωμοτύρι) καὶ οἷ γυ-