Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Φοινικικοί Ολυμπιακοί ᾿Αγῶνες ᾿Ωχτί ἦταν αὐτό; Ποῦ νὰ δρῶ µέρος νὰ κρυφτῶ; Γιατί δὲν τοὺς καταργοῦνε αὐτοὺς τοὺς ᾿Ολυμπιακοὺς᾽ Αγῶνες; Δὲν ἀρκεῖ νὰ τοὺς εὐτελίζουμε" δὲν ἀρκεῖ νὰ τοὺς ἀλλοιώνουμε τὸ νόημα, νὰ τοὺς µετατρέπουμµε σ᾽ ἕνα ἐμπορικὸ πανηγύρι... Κατὰ δυστυχία µου ὅλο καὶ κά- τι μένει: ὅλο καὶ ἔρχεται ξανὰ αὐτὸ τὸ καταραμένο ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πνεῦμα. Καὶ νὰ ὁ Ολυ- μπιακὸς Ὕμνος αὐτοῦ τοῦ Παλαμᾶ καὶ νὰ οἱ ἀρχαῖοι "Ελληνες τί κάνανε... Καὶ νὰ τὸ ἕνα καὶ νὰ τὸ ἄλλο, κουρέλι μὲ κάνανε. "΄Ατιμο ἑλληνικὸ πνεῦμα, μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια ἀγω- νίξοµαι νὰ σὲ ἐξαφανίσω, κι ὅλο μπροστά µου δρίσκεσαι. Καὶ νὰ γιορτές, καὶ νὰ ὑποδο- χές, γχρέμισμα τῶν τειχῶν καὶ δὲν συμμαξεύεται... Κι αὐτὸς ὁ ἀπίθανος δήμαρχος νὰ δια- τρανώνη, ὅτι ἡ ᾿Αθήνα εἶναι ῇ ἱστορικὴ πρωτεύουσα τῆς Εὐρώπης. Ποιά ἱστορία, κύριε δήμαρχε; Α ὑτὴν ποὺ θέλω νὰ ; καταργή σω; Φαίνεται, ὅτι εἶναι ἀπληροφόρη τος ὁ κύριος δή- μαρχος ᾿Αθηναίων. ἔκανε ὅμως κι ἄλλη γκάφα: ἔδαλε μιὰ ἐκεῖ ν᾿ ἀπαγγείλη κι ἕνα ποίη- μα, ποὺ ὑμνοῦσε τὴν ἀρχαία Ελλάδα. Σύρμα τὰ νεῦρα μου... “Ὅποιος καὶ νὰ μιλοῦσε, ἀνα- δρομὲς καὶ ἀναφορὲς ἔκανε στὸ ἀθάνατο ἀρ χαῖο ἑλλη γικὸ πνεῦμα. Τί μῇ νας κι αὐτός; Μαρ- τύριο.. . Μέχρι καὶ οἱ ᾽Αμερικανού ὁ νέος ἐκλεκτός μου λαός, παρουσίασαν ἕνα θέαμα μὲ θέμα τὴν ἀρχαία Ελλάδα. “ὲς καὶ δὲ μοὔφτανε νὰ ᾿διαδάξω συνέχεια ᾿ΟλυμπιακοὶΑ γῶνες, ᾿Ολυμπιακὸ Πνεῦμα. Καλύτερα νὰ τοὺς καταργήσω τελείως. Μεγάλε Θεοδόσιε, πόσο δί- χιο εἰ χες. Πόσο δίκιο εἶχες νὰ ἰσοπεδώσης τὴν ᾿Ολυμπία... Τὸ εἰ χα δεῖ τὸ ὄνειρο ἀπὸ τὴν ᾿Αφὴ τῆς ᾿Ολυμπιακῆς Φλόγας, ὁ ὅταν ὁ χορὸς ἔψαλλε τὸν ὕμνο πρὸς τὸν ᾿Απόλλωνα. Τί νὰ σοῦ χάνῃ ὁ σεπτὸς ἱεράρχης, ὁ μητροπολίτης "Ηλείας, ποὺ ἀρνήθηκε νὰ παραστῆ στὴν τελετή, ᾿ ἕνας κοὔῦκκος δὲν φέρνει τὴν ”Α νοιξη. Κι αὐτοὶ οἱ Ἕλληνες νὰ τὄχουν μέσα τους... Μόλις ἀκούσουν τὸ παραμικρὸ γιὰ τοὺς ἀρχαίους προ: γόνους τους, παίρνουνε φόρα, χι ἄντε μετὰ νὰ τοὺς µαξέψης... Κι ὣς νὰ πῆς τοὺς ἔφερα σὲ κάποιο λογαριασμό, νἄσου οἱ καινούργιοι. Αν δὲ γίνεται νὰ καταργηθοῦν τελείως, θὰ προτείνω νὰ τελοῦνται κάθε ὀκτὼ χρόνια. Νομίζω, ὅτι εἶναι ἀρκετὸ διάστημα, γιὰ νὰ δε- χαστοῦν. "Αν πάλι τοὺς θυμοῦνται, τότε κάθε δώδεκα. Βέδαια εὐχαριστῶ ὅλους αὐτοὺς τοὺς φίλους μου στὴν Διεθνῆ ᾿Ολυμπιακὴ ᾿Επιτροπή, ποὺ ἀρνή ήθηκαν νὰ δώσουν τὴν εὖκαι- οἷα στὴν “Ελλάδα νὰ ὀργανώση τοὺς φετεινοὺς ἀγῶνες. ἽΕνα αὐλάκι παγωμένο νερὸ χυ- λάει στὴ ράχη μου μόνο μὲ τὴν σκέψιν. Τότε νὰ θλέπατε γιορτές, τότε πανηγύρια. "Οχι! ᾿Ατλάντα καὶ πάλι ᾿Ατλάντα. Στὰ σίγουρα. Κι ἐλπίζω νὰ μὴν ἐπιτρέψουν σ᾽ αὐτοὺς τοὺς ἄθλιους νὰ ὀργανώσουν τὴν ᾿Ολυμπιάδα τοῦ 2004. ᾿Ὀσφραίνομαι ἀπὸ τώρα τὸ τί θὰ γίνη: γιὰ ὀκτὼ χρόνια θὰ μοῦ τσακίζουν τὰ νεῦρα μὲ τό: «Οἱ ᾿Ολυμπιακοὶ Αγῶνες ἐπιστρέφουν στὴν ἀρχαία κοιτίδα τους». ” Ασετὶς γιορτὲς ποὺ θὰ γίνουν, γιὰ νὰ τιμήσουν τὸ ᾿Ολυμπιακὸ Πνεῦμα... Τότε νὰ δῆς τί θὰ λέη αὐτὸς ὁ Μελισσανίδης...Ακου, νὰ πάη νὰ πῆ στὸ ΟΝΝ, ὅτι ὅταν χρατοῦσε τὴν δάδα, ἀνατρίχιαζε, γιατὶ κρατοῦσε στὰ χέρια του ἱστορία πολιτισμοῦ χιλιά- δων ἐτῶν' ὅτι κατάγεται ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη, τὴν πρωτεύουσα τῆς Μακεδονίας. Κι ὅλα αὐτὰ µέσα στὸ ναό µου, ποὺ μὲ ὑμνεῖ μὲ τὸν καλύτερο τρόπο. Καὶ νἄχης ἀπὸ πάνω τοὺς ἀρσι- δαρίστες νὰ σαρώνουν τὰ μετάλλια καὶ νὰ λέγονται: Πύρρος, Λεωνίδας καὶ δὲν συμμα- ζεύεται... Νὰ τραγουδοῦν τὸν ᾿Εθνικὸ Ὕμνο καὶ νὰ δακρύζουν. Αὐτοὶ οἱ ἐκλεκτοὶ πιστοί μου δὲν μποροῦν άραγε γὰ κάνουν μιὰ µελέτη, καὶ νὰ λένε, ὅτι τοὺς ᾿Ολυμπιακοὺς ἀγῶνες τοὺς ὀργάνωναν οἱ Φοίνικες; Τόσα καὶ τόσα ἔχουν πεῖ: σ’ αὐτὸ κολλᾶνε; Θάρρος χρειάζε- ται... Κι ἐγὼ ἐδῶ εἶμαι: δὲν εἰμαι ἀχάριστος. Μοῦ καλαρέσει αὐτὴ ῇ ἰδέα.. Φοινικιστὲς ὅλου τοῦ κόσμου, ἑνωθεῖτε. Νῦν ὑπὲρ πάντων ὁ ἀγών. Ὃ Καντιώτης καὶ ὁ παπα- Ρωμιὸς εὐλογοῦν τὸν θεάρεστο αὐτὸν ἀγῶνα σας. Κάντε το" κάντε το γρήγορα. Μὴν ἀφήνετε τὸν καιρὸ νὰ περνᾶ, γιατὶ προθλέπω νὰ μᾶς παίρνη ὅλους μαζὶ τὸ Σάρωθρον ΥΓ.᾿ Οφείλω νὰ ὁμολογήσω χάριτας πρὸς τὸν “Ἕλληνα Πρωθυπουργόν, ᾿Εξοχώτατον. Κύ- οιον Κ. Σημίτην, διότι μὲ τὸν δικαίως ὁ ἄχρωμο καὶ ἀνούσιο λόγο του ἐξέφυγε. ἀπὸ τὶς ἀνα- φορὲς στὴν ἀρχαίᾳ Ελλάδα. ᾿Εγὼ τὸν τιμῶ καὶ ἂς τὸν σφύριζαν καὶ τὸν γιούχαραν.