ΕΘΝΙΚΑ 4ήμοκρατία Κάπου μετὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 182] καὶ τὴν πρώτη ἐθνοσυνέλευση οἱ πράκτορες καὶ ὑποτελεῖς τῶν μεγάλων δυνάμεων τῆς ἐποχῆς προχώρησαν μὲ τὴν σύμπραξη, εὔνοια καὶ καθοδήγηση αὐτῶν τῶν δυνάµεων στην ἵδρυση τῶν πρώτων κομμάτων στὸν ᾿Ελλαδικὸ χώρο. ᾿Απὸ τὴν σύσταση δὲ τοῦ Ρω- µαίκου κρατιδίου καὶ ἐφεξῆς λαμόάνουν καὶ ἐπίσημο χρῖσμα μὲ κοινοόου- λευτική ἐκπροσώπήηση, διαμορφώνοντας τὶς πολιτικὲς καὶ ἄλλες ἐξελίξεις κατὰ τὶς ἐπιταγὲς τῶν προστάτιδων δυνάμεων. Καὶ φτάνουμε ἔτσι στὸ 1843, ὅπου οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες τῆς συνωμοσίας κατὰ τοῦ ξενόφερτου καὶ ἐπιδεθλημένου ἀπὸ διαφορετικὲς φατρίες καὶ συµφέρο- ντα ἼὌθωνα, ὁ ᾿Ανδρέας Μεταξᾶς τοῦ ρωσσικοῦ κόμματος, ὁ Ρήγας Παλα- μήδης καὶ ὁ Ιωάννης Μακρυγιάννης τοῦ γαλλικοῦ καὶ ὁ Ανδρέας όντος τοῦ ἀγγλικοῦ ἐλέγχονται ἀπόλυτα ἀπὸ τὶς ἀντίστοιχες ξένες πρεσθεῖες. Καὶ ξαφνικά κάποια ἄλλη στιγμὴ σὰν κερασάκι στὴν κορφὴ τῆς τούρτας τῶν κομμάτων ξεπετάγεται καὶ αὐτὴ ἡ ἔρημη ἡ δημοκρατία. 4ιώξανε τοὺς 6ασι- λιᾶδες, ἄρα τώρα ἔχουμε δημοκρατία, ὁ συλλογισμός τους. Καὶ ἀπὸ τότε μέ- χοι τὶς μέρες μας συνεχίξεται ὃ ἕνα ὄργιο ἀτασθαλιῶν, κατάχρησης ἐξουσίας, ἀπάτης, πάντα ὅμως στὸ ὄνομα τῆς δημοκρατίας. ᾿Ακοῦστε τώρα μερικὰ ἀνέκδοτα ἀπὸ τὰ ἄρθρα τοῦ συντάγματος τῆς ἑλλη- νικῆς δημοκρατίας. Στὸ ἄρθρο ] λοιπόν ὁρίζεται, ὅτι «θεμέλιο τοῦ πολιτεύ- ματος εἶναι ἡ λαϊκή κυριαρχία». Τώρα δέδαια, ἂν προηγοῦνται κάπου οἱ Αμε- οικανοὶ δὲν πειράξει, κάπου μετὰ τοὺς δουλευτές, τοὺς πρώην δουλευτές, τὶς γυναῖκες τους τὰ παιδιά τους καὶ ὅλο τους τὸ σόι, ἔρχεται καὶ ὁ λαός, ὁ κυ- οίαρχος. άλλωστε κι᾽ αὐτοὶ λαὸς δὲν εἶναι; “Ὅλες οἱ ἐξουσίες πηγάζουν ἀπὸ τὸ λαό, ὑπάρχουν ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ τοῦ "Εθνους καὶ ἀσκοῦνται ὅπως ὁρίζει τὸ Σύνταγμα» (1.3). Δηλαδή, γιά νὰ τὸ ἀναλύσουμε, ὁ κάθε χαρτοπαίκτης, διαστής, δολοφόνος, ποὺ εἶναι «λαός», εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ἐξουσίας, ἄρα τῆς δημοκρατίας, ἀφοῦ ψηφίδει, πρὶν τὸν πιά- σουν καὶ ἀποφασίζει γιὰ τὸ μέλλον τοῦ τόπου. Τώρα τελευταῖα ψηφίζουν καὶ οἱ φυλακισμένοι. Αλίμονο νὰ μὴν ἔχουν κι’ αὐτοὶ λόγο στὴν διαμόρφωση τῆς δημοκρατίας. ”Αλλωστε, ἅμα ψάξετε καλύτερα, δὲν ἔχουν καὶ πολλὲς δια- φορὲς ἀπὸ τοὺς ταγούς μας πολλές φορές. “Οπλοφορία, ὁπλοχρησία, κατα- χρήσεις κ.ᾱἄ. Κάτι κάγκελλα μόνο τοὺς χωρίζουν. Δημοκρατική ἀλληλεγγύη. ᾿Ακοῦστε καὶ ἕνα ἄλλο ἄρθρο τοῦ δημοκρατικοῦ συντάγματος, ἀλλὰ μὴν γελᾶτε τρανταχτά, παρακαλῶ. Κάνει κακὸ στὴν ὑγεία. Προτείνω δὲ ἐφεξῆς, ὅταν τυπώνεται τὸ σύνταγμα τῆς δημοκρατίας, νὰ μπαίνει ὑποχρεωτικὰ καὶ ἡ διευκρίνιση, ὅπως καὶ στὰ τσιγάρα: «Τὸ ὑπουργεῖο Προεδρίας προειδο- ποιεῖ: Τὸ πολὺ γέλιο ὀλάπτει σοδαρά τὴν ὑγεία». Γράφει λοιπὸν τὸ ἄρθρο 2.1: «Ὁ σεδασμὸς καὶ ἡ προστασία τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελεῖ τὴν πρω- ταρχικὴν ὑποχρέωσιν τῆς πολιτείας». Σὰν νὰ λέμε, ὁ σκύλος εἶναι ὁ καλύτε- ρος φίλος τοῦ ἀνθρώπου, κατ’ ἐπέχτασιν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁ καλύτερος φί- λος τοῦ δουλευτή. Προστατέψτε τον. Τώρα δ6έδαια ἀνάλογα μὲ τὸ χοῶμα ποὺ ψηφίζουν ὑπάρχουν θάτσες καὶ ράτσες ἀνθρώπων. Καὶ ἄν οἱ διαμαρτυρόμε- γοι μὲ ἀπεργίες καὶ τὰ παρόμοια δὲν εἶναι τῆς ἴδιας ράτσας μὲ τὸ κυδερνῶν