Ἐξ ᾽᾿Αποδήμων ἡ ἐλπὶς ᾿Αρκετοὶ ἀπὸ τοὺς λαοὺς τῆς ὑφήλίου, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο δυναμικὸ ποὺ ἐντάσσεται μέ- σα στὰ γεωγραφικὰ ὅρια τῆς κρατικῆς τοὺς ὑπόσταση ς, διατηροῦν καὶ μία ἐθνικὴ παρουσία ἐκτὸς αὐτῆς, ποὺ συγκροτεῖ, ἀνάλογα 6έδαια καὶ μὲ τὸ μέγεθός τους, ἰσχυρὲς ἢ ἀδύναμες μειονότητες μέσα στὸ ἀνθρώπινο δυναμικὸ ξένων κοινωνιῶν. Πολλὲς φορὲς μάλιστα οἱ μειονότη τες αὐτὲς ἀνά- λογα μὲ τὸν δαθμὸ συγκρότησης καὶ συσπείρωσής τους ἀποτελοῦν ἀκόμα καὶ παράγοντα ἀνατα- ραχῆς καὶ ἀποσταθεροποίησης τῶν κοινωνιῶν ποὺ τὶς ἔχουν ἀποδεχτεῖ μέσα στὰ κρατικά τους ὅρια. Μὲ τὶς Ελληνικὲς κοινότητες ὅμως, μὲ τὴν Ελληνικὴ διασπορὰ ἐν γένει, δὲν φαίνεται νὰ ἰσχύ- ει τὸ παραπάνω. Οἱ Ἕλληνες τῆς διασπορᾶς, παρὰ τὸ ὅτι ἀποτελοῦν σὲ δαθμὸ συσπείρωσης καὶ συγκρότησης μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἰσχυρὲς μεταναστευτικὲς δυνάμεις σὲ σχέση μὲ τὴν μητέρα πατρίδα τους σὲ χῶρες ὅπως ἡ ᾿Αμερική, ἡ Αὐστραλία, ἡ Γερμανία καὶ ἄλλες, ἐν τούτοις ποτὲ δὲν στάθη- καν αἰτία ἀναταραχῆς καὶ δυσλειτουργίας στὰ κράτη αὐτά. Σὲ κράτη δὲ ὅπως ἡ Τουρκία, ἡ Βουλ- γαρία, ἡ Ρουμανία, ἡ ᾿Ιταλία καὶ ἄλλα, ὅπου ὑπῆρχε µέχρι τὸν λήγοντα αἰῶνα ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων ᾿Ελληνικὴ παρουσία, ὅπου καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις ὑπέστησαν διώξεις καὶ κάθε εἴδους ταπεινώσεις, ἀπούσης δεδαίως τῆς ὅποιας ὑποστήριξης ἐ ἐχ μέρους τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου, ἀφ' ὅτου τοῦτο συγκροτήθηκε καὶ πάλι, χωρὶς οἱ ἴδιοι νὰ εἶναι ὑπαίτιοι αὐτῶν τῶν γεγονότων, ἀφοῦ εἰ χαν καὶ σημαντικὲς θέσεις καὶ οἰκονομικὰ ἰσ χυρὴ παρουσία στὸν κρατικὸ μὴ χανισμὸ καὶ στὶς χοι- νωνίες τῶν χωρῶν ἐκείνων, ὑπεχώρησαν μπροστά στὴν δία. τὸν φανατιομό, τὴν ἀμάθεια καὶ τοὺς ἐθνικισμούς, ποὺ ποτὲ ἄλλωστε δὲν ἀποτελοῦσαν χαρακτηριστικἁ γνωρίσματα τῆς "Ἑλληνικῆς ταυτότητος, ἀφοῦ εἶχαν διασώσει κι’ αὐτοί, ὅπως. καὶ οἱ κάτοικοι τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου, ἕνα τμῆμα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἑλληνική τους ταυτότητα, ἱκανὸ νὰ ἀντιστέκεται παρ' ὅλα αὐτὰ στὴν ρω- μιοσύνη, τὸν ραγιαδιομὸ καὶ τοὺς ἐκπροσώπους τους. Υπεχώρησαν σὲ ἀριθμό, ἀλλὰ παρέμειναν, ἔστω καὶ λιγότεροι. Σήμερα λοιπὸν ἡ ᾿Ελληνικὴ διασπορά, τόσο αὐτὴ ὡς κατάλοιπο τῆς ἀρχαιότατης οἰκουμενικῆς ἐξαπλώσεως τῶν ᾿ Ελλήνων, ὅσο καὶ ἐκείνη τοῦ συγχρόνου μεταναστευτικοῦ ρεύματος, ποὺ ἔφευ- γε ἀφή νοντας τὴν μιξέρια καὶ τὴν ἀθλιότητα τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου τῆς ἀμάθειας, τῆς ἀνικα- νότη τας, τῆς ἀνέχειας καὶ τῆς παραφροσύνης καὶ διέπρεψε τόσο στὸν πνε υματικὸ ὅσο καὶ στὸν οἶκο- νομικὸ καὶ τεχνολογικὸ τοµέα, ὅπου καὶ ἂν ἐνσωματώθηκε, παραμένει ἰσχυρή, ἀδιάσπαστη καὶ προ- οδευτική. ᾽Απὸ τὴν ἄλλη ἐδῶ, στὸ κατασκεύασμα τῶν μεγάλων δυνάμεων, στὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο, ποὺ λειτούργήσε σὰν µαντρί, γιὰ νὰ μαζέψουν τὰ πρόόατα ποὺ τοὺς εἶχαν ξεφύγει καὶ ἤθελαν ἐπιτέ- λους κάποτε νὰ τὰ ἐλέγξουν. ὁριστικά, τὰ πάντα δρίσκονται σὲ µία συνεχῆ κατάρρευση. Μία κα- τάρρευση, ποὺ ἄρχισε ἀπὸ τότε, ἀπὸ τὴν ἵδρυση ἑνὸς χρατικοῦ φορέα αταδυνάστευσης καὶ ἐξου- θένωσης τῶν ᾿Ελλή νων, ποὺ τὸν ὀνόμασαν ψευδεπίγραφα « Ελλάς». Αὐτὸ τὸ κράτος-σατράπης, μὲ τὴν πεῖρα τόσων δεχαετιῶν ἄλλωστε, γνωρίζει καλὰ τὸν ρόλο ποὺ πρέπει νὰ παίζῃ: Φόροι, ρου- σφέτια, πνευματικὴ τυραννία καὶ ὑλικὴ ἐξασθένηση, διαστρέόλωση τοῦ "Ελληνικοῦ καὶ τῆς Ελλη- γικῆς ταυτότητας. Θέλησαν νὰ ἐπιδάλουν, αἰῶνες τώρα, ὅπου ὑπῆρχε κυριαρχία τοῦ Ρωμαίικου ἐξουσιασμοῦ σὲ ἐπίπεδο ἔθνους, ἀλλὰ ὄχι σὲ ἐπίπεδο κράτους, ἀφοῦ σὲ ἄλλα κράτη διαθιοῦσαν πρὸ τῆς δημιουργίας τοῦ ϱωμαίικου κρατικοῦ ὀργανισμοῦ, τὴν ἰδεολογία ὅτι "Ελληνας σηµαίνει αὐτὸς ποὺ ὑποκύπτει, αὐτὸς ποὺ πληρώνει τοὺς ἀθάσταχτους φόρους του, ὅποιος δὲν ἐκφράζει ἄπο- ψη ἐκτὸς τῆς κατεστημένης, ὅποιος ἀρνεῖται τοὺς «εἰδωλολάτρες" “Ελληνες», ὅποιος «γλύφει» κα- λύτερα τὸν κάθε ἀσήμαντο ἢ σημαντικὸ ϱ οωμιὸ- γρανάξι τῆς ἐξουσιαστικῆς θωμαίικῆς ἐξουσίας, τέλος ὅποιος φαίνεται νὰ σκύ6ῃ περισσότερο καὶ καλύτερα τὴν μέση του ἀπέναντι στὸν διεθνή καὶ ρωμαίικο ἐξουσιασμό. "Ὅμως ἔξω αὐτὸ δὲν λειτουργοῦσε, γιατὶ ὁ κόσμος ἄλλαξε, καὶ οἱ ἐκτὸς Ρωμαίικου "Ελληνες τῶν χωρῶν ἐκείνων, ἀφοῦ ἡ Ρωμαίικη ἐξουσία δὲν ταυτιζόταν ἀπόλυτα μὲ τὴν ντόπια ἐξουσία, εἰχαν ἕνα μεσοδιάστημα, ὅπου θὰ μποροῦσαν νὰ χινηθοῦν πιὸ ἄνετα καὶ νὰ διαπρέψουν, ἐλεύθεροι ἀρκετὰ ἀπ᾿ τὸν ἀσφυχτικὸ κλοιὸ τῆς ἐξουσίας τῶν προυχόντων τῆς Ρωμιοσύνης. Καὶ ἀναπτύχθη- χαν ἀρκετά, καὶ ἐκάνανε ἀκόμα καὶ ἐπανάσταση ἐνάντια στὰ ντόπια καὶ ρωμαίικα συμφέροντα. Καὶ ἐδῶ ἀρχίζει ἡ ἐκτροπή. Τὰ μικροσυμφέροντα, τὸ χρῆμα, ἡ ἀντίδραση τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ κυ-