Δεκαπέντε χρόνια Μὲ τὸ τεῦχος αὐτὸ ὁ «Δαυλὸς» κλείνει 15 χρόνια ζωῆς, συμπληρώνοντας 11.000 σελίδες λόγου. Α μετακίνητοι κύριοι ἄξονες τῆς γενικῆς προδληματικῆς τοῦ περιοδικοῦ στὰ χρόνια αὐτὰ ήταν - καὶ θὰ παραμείνουν-- ἡ μέσω θετικῶν ἀποδείξεων ἔρευνα τοῦ πραγματικοῦ παρελθόντος, ἡ σὲ δάθος κατανόηση τῶν συμὄαι- νόντων τοῦ παρόντος μὲ τὴν δοήθεια τῆς ἱστορίας καὶ ἡ ἀνίχνευση τῆς γνή- σιας Ἐλληνικότητας, τῆς παγκόσμιας ᾿ Ελληνικότητας. Δὲν ὑπάρχει καμμιὰ σκοπιμότητα στὴν ἐκδοτικὴ αὐτὴ στρατηγικὴ τοῦ «Δαυλοῦ», παρὰ μόνο τὸ αὐτοδίκαιο δικαίωμα καὶ καθῆκον τῆς ἀναζητήσε- ως τοῦ ἀληθινοῦ. Χάρη στὴν ἐλεύθερη αὐτὴ πνευματικὴ σκοπιά, καὶ μόνο, ποὺ δὲν περιορίξεται ἀπὸ δογματικὰ καὶ χρη σιμοθηρικὰ φράγματα, Φρονοῦμε ὅτι μπορέσαμε νὰ ὀρθοτομή σωμε ἕναν τρόπο θεωρήσεως τῆς πραγματικότητας, ποὺ ἔλειπε ἢ λειτουργοῦσε ὑποτονικὰ καὶ ἀσυστηματοποίητα, ἕναν τρόπο ποὺ σήμερα διέπει λειτουργικὰ τὴν σκέψη πολλῶν χιλιάδων ἐλευθέρων καὶ προικισμένων συνειδήσεων, μιᾶς «μαγιᾶς» τοῦ Μέλλοντος, στὴν Ελλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικό. Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτὸ εἶναι ἡ πλουσιώτερη δυνατὴ ἠθικὴ ἀμοιδή γιὰ τὴν προσπάθεια τοῦ «Δαυλοῦ», πού, ὅταν τὸν ᾿Ιανουάριο τοῦ 1982 ξεκί- νήσε, δὲν διέφερε πολὺ ἀπὸ φωνὴν δοῶντος ἐν ἐρήμῳ. ᾿Εχθοότητες, παρεξηγήσεις, μίση, ὕόρεις, συκοφαντίες, διαστρεδλώσεις, ἐπιθέσεις καὶ ἄλλα χειρότερα --ποὺ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος νὰ ἀναφερθοῦν ἐδῶ-- ὑπῆρξαν οἱ «φυσιολογικὲς» ἀντιδράσεις ποὺ ἀντιμετωπίσαμε --καὶ ἀντι- μετωπίζομε-- γιὰ τὸ τόλμημά μας: «φυσιολογικές», γιατί, πρῶτον, ἡ ἀλήθεια ἐνοχλεῖ καὶ ζημιώνει τὶς ἑστίες δυνάμεως ποὺ στηρίζονται σὲ καθιερωμένα πνευματικά, θρησκευτικά, ἰδεολογικὰ καὶ ἐπιστημονικὰ δόγματα: καί, δεύ- τερον, γιατὶ σ᾽ ἕνα περίγυρο ποὺ διατελεῖ ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες σὲ κατάσταση πνευματικῆς, ἰδεολογικῆς καὶ ἱστορικῆς ἀφασίας, οἱ νυγμοὶ ἑνὸς νεοφανοῦς λόγου προκαλοῦν σπασμωδικὲς ἀντιδράσεις καὶ ἀνεξέλεγκτους κραδασμούς. ᾿Αλλὰ μᾶς μένει ἡ ἠθικὴ ἱκανοποίηση, ὅτι μέσα ἀπὸ τὴν πλησμονὴ αὐτὴ τῆς ἀρνήσεως δὲν μπόρεσαν νὰ ἀντιτάξουν μιὰ στοιχειώδη κριτικὴ κι ἕναν ὑπο- τυπώδη ἔστω ἀντίλογο, ποὺ νὰ ἀνασκευάζῃ ἀποδεικτικὰ τὸν λόγο μας καὶ νὰ καταδεικνύῃ τυχὸν πλάνες μας. Δὲν θεωροῦμε δεδαίως ὅτι κατέχομε τὴν ἀπό- λυτη ἀλήθεια -ἂν συνέδαινε αὐτό, θὰ ἐσήμαινε μετάπτωση τοῦ «4αυλοῦ» στὴν κατάσταση ἐκείνων ποὺ τὸν διώκουν-, ἀλλὰ εἶναι αὐτονόητο, ὅτι οἱ ὕόρεις καὶ οἱ συκοφαντίες δὲν ἀρκοῦν, γιὰ νὰ μᾶς πείσουν, ὅτι αὐτοὶ ποὺ τὶς ἐκτοξεύουν ἔχουν τὸ δίκιο μὲ τὸ μέρος τους. Ὃ «4αυλὸς» θὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ μάχεται ἀγκιστρωμένος στὸν τοµέα τοῦ μετώπου, ὅπου ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεώς μας μᾶς ἔταξε, δέδαιος ὅτι δὲν εἶναι δυνατὴ ἥ κατανόηση τοῦ παρόντος, ἂν δὲν γνωρίζῃς τὸ ἀλη θινὸ παρελθόν, ὅπως δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ ἀσφαλὴς πορεία στὸ αὔριο, ἂν αὐτὴ δὲν στηρίξεται στέρεα στὸ πραγματικὸ χθὲς καὶ στὸ πραγματικὸ σήμερα. ιο καθολικῆς ἲ ἰσχύος νόμος αὐτὸς τῆς ἹἹστορίας -ἀλλὰ καὶ τῆς Φύσεως- εἶναι ἀνάγκη νὰ χατα- νοηθῆ καὶ νὰ ἐφαρμοσθῆ μὲ μέγιστη προσοχὴ πρὸ παντὸς τώρα, ποὺ ἡ ἀνθρω- πότητα θρίσκεται στὸ πιὸ κρίσιμο κοσμοϊστορικὸ σταυροδρόµι ἀπὸ τότε ποὺ ἀπέκτησε ἱστορικὴ συνείδηση. Δ.Ι.Λ.