Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ κζ. ᾿Αόόακούμ Αὐτὸς ὁ προπάτοράς «μας» κάποια στιγμὴ ἔπαθε κρίση συνειδήσεως καὶ τἄδαλε μὲ τὸν Γιαχόέ. Τόλμησε αὐτό, ποὺ ἄλλοι πιὸ ξακουστοὶ ἀπὸ αὐτὸν οὔτε κὰν σκεφτήκανε ποτέ. Τὸν δάζει μπρὸς λοιπὸν τὸν Γιαχθέ, καὶ ἀρχίζει: «"Ἔως πότε, Κύριε, θέλω κράζει καὶ δὲν θέλεις εἰσακούει; θέλω θοᾷ πρὸς σέ: ᾿Αδικία! καὶ δὲν θέλεις σώζει; Διὰ τί μὲ κάμνεις νὰ θλέπω ἀνομίαν, καὶ νὰ θε- ωρῶ ταλαιπωρίαν, καὶ ἁρπαγήν, καὶ ἀδικίαν ἔμπροσθέν μου;» (Αδδακ. α΄ 2- 3). Ποῦ νὰ σ᾽ ἀκούσῃ ὅμως ὁ Γιαχδέ, δρὲ ἔρημε᾽ Αδὐόακούμ; Τὸ ἔχουμε πῇ τόσες φορές. Γιαχδὲ εἶναι αὐτός, ὅ,τι θέλει ἀκούει κι ὅταν θέλῃ, δάζει κερὶ καὶ τὰ δουλώνει. Καὶ στὸ κάτω-κάτω ποῦ εἶδες ἐσὺ τὴν ἀδι- κία στὸ παραδεισένιο δασίλειο τοῦ Γιαχδέ; “Αρπαγές, ταλαιπωρίες καὶ ἀδι- κίες εἶναι συμόθολισμοὶ θαθύτατοι, ποὺ ἔχουν σκοπὸ νὰ μετρήσουν τὴν ἀντο- χή µας, νὰ δείξουν πόσο ἀναίσθητοι καὶ μαζοχιστὲς εἴμαστε. Γι᾿ αὐτὸ ὑπάρ- χει ἄλλωστε καὶ ὁ περιούσιος λαὸς μὲ τὸ ἱερό µας τὸ ἀνάγνωσμα. "Ελα ὅμως ποὺ ὁ προπάτορας ἤτανε ξερὸ κεφάλι καὶ δὲν καταλάθαινε ἀπὸ αὐτά. "Ετσι συνεχίζει: «Διὰ τοῦτο ὁ νόμος εἶναι ἀργός, καὶ δὲν ἐξέρχεται κρί- σις τελεία: ἐπειδὴ ὁ ἀσεδὴς καταδυναστεύει τὸν δίκαιον, διὰ τοῦτο ἐξέρχεται κρίσις διεστραμμένη »(Αδόακ. α΄ 4). Πώ, πώ, πώ! Δὲν τὸν σταματᾶμε αὐτόν. Πῆρε φόρα καὶ τὰ πῆρε ὅλα παραμάζωμα. Τί ἱερὰ διδλία καὶ νόμοι, σοῦ λέ- ει, ἄχρηστα εἶναι, γιατὶ δὲν δοηθᾶνε ἀποτελεσματικά. Τί νόμος εἶναι αὐτός, ποὺ ὁ ἀσεδὴς καταδυναστεύει τὸν δίκαιο; Εἶναι δυνατόν, ἀναρωτιέται, νὰ μὴν γίνουν ὅλα ἴσιωμα μετά; Μᾶλλον πιωμένος ἢ ἄρ θωστος ἦταν ὁ προπάτο- οας, ἀλλὰ τέλος πάντων. Ὃ δὲ Γιαχδὲ ἀπὸ ψηλὰ εἶχε σκάσει ἀπ᾿ τὸ κακό του. Γιὰ νὰ μὴν φανῇ ὅμως, ὅτι τὰ ἔδαλε σὰν ἴσος πρὸς ἴσο μὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἐκλεκτούς του καὶ τὸν ἡρωοποιήσῃ ἔτσι στὰ μάτια τῶν ὑπολοίπων, προτίμη- σε νὰ τὸν δουλέψῃ. Καὶ τοῦ λέει: «Καὶ ἀπεκρίθη πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος, καὶ εἶπε. Γράψον τὴν ὅρασιν, καὶ ἔκθεσον αὐτὴν ἐπὶ πινακίδων, ὥστε τρέχων νὰ ἀνα- γιγνώσκῃ τις αὐτὴν» (Αὄόακ. δ΄ 2). Τρέχα-γύρευε καὶ διάδαξε, σὰν νὰ λέμε. Αὐτὸς εἶναι Θεὸς μὲ χιοῦμορ. Σκεφθῆτε, νἄγραφε κι ὅλο τὸ ἱερό μας θιδλίο σὲ πινακίδες καὶ νὰ μᾶς ὑποχρέωνε νὰ τρέχουμε ὅλοι γύρω-γύρω καὶ νὰ ὃδια- δάξουµε τὰ ἀποσπάσματα. Οὔτε σηµατοδότες καὶ στὸπ δὲν θὰ χρειαζόµα- σταν. "Ολοι θὰ τρέχαμε ἀσταμάτητα, γιὰ νὰ γλυτώσουµε τὸ μαρτύριο, μήπως θροῦμε κανένα δρομάκι χωρὶς τὶς πινακίδες τοῦ Γιαχόδέ, γιὰ νὰ γλυτώσουμµε. Μήπως τελικὰ καὶ οἱ πιναχίδες τοῦ κώδικα ὁδικῆς κυκλοφορίας εἶναι ἐφεύ- ρεση τοῦ Γιαχύέ; Κι ἂν προσπαθήσουμε νὰ φανταστοῦμε τὸ ἱερό µας διδλίο σὲ σήματα ὁδικῆς κυκλοφορίας, δὲν χρειάζεται καὶ µεγάλη φαντασία. ᾿Απα- γορεύεται, ὁ Μωυσῆς μὲ τὶς ἐντολές του, παραχώρηση προτεραιότητας, ὁ Μὼτ μὲ τὶς κόρες του κι ὅποιος προλάδῃη μετὰ ἀπ’ αὐτόν, στὸπ-ἔλεγχος δρόμου, ὁ Δαδὶὸ νὰ κάνῃ μπανιστήρι, προσοχὴ χιονοπτώσεις, μάννα ποὺ ρίχνει ὃ Γιαχ- δέ, προσοχὴ διόδια, ὁ ᾿Ιωσὴφ ποὺ κατάκλεψε τοὺς Αἰγυπτίους, προσοχὴ ὁλι- σθηρότη! τατοῦ ὁδοστρώματος, ὁ Αὐνὰν ποὺ τὸ παράκανε καὶ γλυστράει, καὶ δέδαια, ὅπου ἀδιέξοδο, ἐκεῖ τὸ µεγάλο μάτι τοῦ Γιαχθέ. Κάπως ἔτσι θᾶταν ὁ κόσμος μὲ τροχονόµους τοὺς ἐκλεκτοὺς νὰ μοιράζουν κλήσεις στοὺς ἀσεθεῖς εἰδωλολάτρες, ποὺ δὲν ὑπολογίζουν τὰ σήματα. Ὃ Γιαχδὲ ἐν τῷ μεταξὺ ἄρχισε νὰ σοδαρεύεται καὶ νὰ ἀπειλῇ: «Οὐαὶ εἰς τὸν