ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Μεσαίωνας “Ἔνας νόμος τοῦ θεοκρατικοῦ σκοταδισμοῦ ἔστειλε στὴν πυρὰ χιλιάδες νέους καὶ νέες κατὰ τὸν Μεσαίωνα, ἐπειδὴ ἐπέμεναν νὰ σκέπτωνται καὶ ν᾿ ἀμφισυητοῦν -ἄρα ἠρνοῦντο νὰ ὁμολογήσουν πίστι στὶς ἀνθρώπινες μωρίες. Οἰπολυσέλιδοι τό- μοι τῶν «Μαστίγων» καὶ τῶν «4αδῶν», τῶν «Σχεπάρνων» καὶ τῶν «Φραγγελίων» εἶναι κατάμεστοι ὀνομάτων φιλοσόφων, ἐπιστημόνων, ἰατρῶν καὶ θεραπευτῶν, οἱ ὁποῖοι καταδικάσθηκαν στὸν διὰ πυρᾶς θάνατο, ἐπειδὴ ἀντετίθεντο στὸν σκο- ταδισμό. Οἱ λαμπροὶ αὐτοὶ νέοι καὶ οἱ συνήθως ἐκπάγλου καλλονῆς νεάνιδες, ποὺ ἐπὶ μίαν καὶ πλέον χιλιετία ἀποτελοῦσαν τὶς ἐλπίδες τῆς ἀνθρωπότητος ὡς μοναδικὴ ἀντι- πολίτευσις τοῦ σκοταδισμοῦ, ἐραπτίζοντο «μάγοι» καὶ «μάγισσες» καὶ παρεδί- δοντο στὴν κρίσι τοῦ χύδην ὄχλου καὶ τῶν καλογήρων, ποὺ οἱ ἐξ-ουσιαστὲς κα- τηύθυναν κατὰ τὸ δοκοῦν. Ἢ λέξις «μάγισσα» ὑπέστη τόση συκοφαντικὴ δυ- σφήμισι, ὥστε καὶ σήμερα ἀκόμη στὸ ἄκουσμά τῆς ἀνακαλοῦμε στὴν μνήμη μας τὶς φρικαλέες γραῖες τῶν παραμυθιῶν μὲ τοὺς ρυπαροὺς ὄνυχες καὶ τὰ αἱμόφυρ- τα ράκη, ποὺ κατοικοῦν σὲ σκοτεινὲς τρῶγλες μεταξὺ ὄφεων καὶ σκορπιῶν, δη- λητηριωδῶν χόρτων καὶ ἀκανθῶν. Τὰ δηλητηριώδη αὐτὰ φυτὰ καὶ οἱ ὄφεις ὡστόσο ἀποτελοῦν καὶ τὰ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα τοῦ συκοφαντικοῦ μυθεύματος, ποὺ ἀποκαλύπτουν τὴν στάσι τῶν δῆθεν μάγων καὶ μαγισσῶν ἔναντι τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου, ἰδιαίτερα μάλιστα ἔναντι τῶν ἀσθενῶν καὶ τοῦ ἀνθρώπινου πόνου. Γιατὶ οἱ νέοι αὐτοὶ ποτέ τους δὲν πί- στευσαν στοὺς λογοκρατικοὺς ὕθλους, ποὺ ἤθελαν τὸ ἆσθμα καὶ τὴν ὑστερία, τὴν ἐπιληφία καὶ τοὺς σπασμοὺς --συνήθη νοσήματα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης-- ὡς ἀποτέ- λεσμα τῆς ἐπιφοίτη σης «δαιμόνων»: ποτέ τους δὲν πείσθηκαν, ὅτι «ἐκφούεῖ τὰς νό- σους ὁ Πέτρος ἡμῶν τὰς σαγήνας ὁ πλέκων», οὔτε ὅτι θεραπεύονται οἱ νόσοι μ᾽ ἐξορκισμούς. ᾿Αδιαφορῶντας λοιπὸν γιὰ τοὺς «δαίμονες» καὶ «τὰς σαγήνας» τῶν ὄντως ἐξορκιστῶν καὶ μάγων, συνέλεγαν μὲ ὑπομονὴ τὸ στραμόνιο καὶ τὴν ἄτρο- πο, τὴν ἀσκληπιάδα καὶ τὸν στρύχνο, τὸ δηλητήριο τοῦ φιδιοῦ καὶ τὶς ἰατρικὲς θδέλλες καὶ θεράπευαν τοὺς ἀσθενεῖς μὲ ὀρθολογικὲς μεθόδους, μ᾽ ἀποτέλεσμα νὰ καταστοῦν οἱ πρόδρομοι τῆς συγ χρόνου ᾿Ιατρικῆς. ἽΕνας ἄλλος νόμος τοῦ ἐπερχόμενου σκοταδισμοῦ πρόκειται νὰ στείλῃ «στὴν πυρὰ» καὶ στὰ «λευκὰ κελλιὰ» ὅλους τοὺς γνήσιους φιλοσόφους καὶ στοχαστές, ὅσους ἐπιμένουν «νά ᾽χουν ἀνοικτὰ καὶ ἄγουπνα τὰ μάτια τῆς ψυχῆς τους» στὶς ἀνθρώπινες πλάνες. Πρόκειται γιὰ τὸν «νόμο σαν55οι», ποὺ ψηφίσθηκε σὲ ἀτμό- σφαιρα τρομοκρατίας χαὶ ποὺ αρα ὅσους ἀμφισυητοῦν τοὺς «θεμελιώδεις μύ- θους τοῦ ᾿Ιουδαϊσμοῦ» καὶ τὰ ἐξ-ουσιαστικὰ θέσφατα, ἰδιαίτερα μάλιστα αὐτὰ ποὺ ἀναφέρονται στὸ ἀνεκδιήγήτο «Ολοκαύτωμα» καὶ τὶς σχετικὲς ἀποφάσεις τοῦ Δ ιεθνοῦς 4 ικαστηρίου τῆς Νυρεμθέργης. Ὃ νόμος αὐτός, ποὺ ποινικοποιεῖ τὴν ἀμφιοθήτησι καὶ τὴν ἔκφρασι γνώμης, πρόκειται νὰ παίξῃ κατασταλτικώτατο ρόλο, ὅσον ἀφορᾶ στὴν πρόοδο καὶ στὸν πολιτισμό, ἀφοῦ ὡς «δαμόκλειος σπάθη» ἐπικρέμεται τοῦ αὐχένος τῶν ἐρευνητῶν, ἱστορικῶν καὶ κριτικῶν. Ὅμως ἀποτελεῖ καὶ παγίδα, καὶ πρόκλησι, ἀφοῦ οἱ ἴδι- οι ποὺ τὸν θέσπισαν καὶ «πρὶν ἢ ἀλέκτωρ φωνῆσαι» τὸν ἀνασκεύασαν, τουλάχι- στον ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸ τῶν θυμάτων ᾿ Εδραίων, παρὰ τὸ ὅτι ὁρίζεται ῥητά, ὅτι «οὐδεμία ἀμφισδήτησις ἐπιτρέπεται νὰ διατυπώνεται ἐπ᾽ αὐτοῦ, καθότι οἱ ἷστο-