ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ποιοί είναι; Σχεδὸν ὅλοι οἱ ἐγγοάμματοι ᾿Αφρικανοὶ πείσθηκαν, ὅτι ὁ σημερινὸς πολιτισμὸς δὲν ὀφείλει τὴν ὕπαρξή του στὴν Αρχαία ᾿ Ελλάδα ἀλλὰ στὴν Αφρική, ἀφοῦ οἱ Ελληνες ἐπι- δόθηκαν σὲ συστηματική κλοπὴ τῆς γνώσης τῶν προγόνων τους. Μάλιστα ἐντόπισαν καὶ τὴν διολογικὴ αἰτίᾳ τοῦ πνευματικοῦ... ὀργασμοῦ τῆς ᾽Αϕρικῆς: τὴν «μελανίνη». Τὸ σκοῦρο δέρµα παράγει σοφία! (Γι᾿ αὐτὸ τὸ καλοκαίρι γινόμαστε φιλόσοφοι...). Αὐτὰ σχολιάξει καὶ χαρακτηρίζει ὡς «γελοιότητες» ὁ Μάριος Πλωρίτης στὴν γνωστή του στήλη στὴν ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα». Μάλιστα κάνει λόγο γιὰ «ἐπιστημονικὸ» ϱ ρατοι- σμό, ποὺ στρέφεται ἐναντίον τῆς “Ελλάδος καὶ τῆς ἱστορικῆς ἀλή θειας. Δυστυχῶς ὅμως δὲν ἐξετάζει, ποιοί ὑποκινοῦν τὸν ἀφροκεντρισμὸ καὶ ποιές σκοπιμότητες ἐξυπηρετεῖ. Κάνει θέόαια λόγο γιὰ «γυρολόγους ποὺ τοαλαπατᾶνετὴν ἀλήθεια, τὴν ἱστορία, τὴ γνώ- ση». ᾿Αρκεῖ ἀραγε µόνον αὐτό, γιὰ νὰ καταλάδουμµε ποιοί εἶναι; Π.Λ.Κ. Μόνο τὴν λάσπη Θυμοῦμαι, ὅταν πήγαινα στὸ σχολειό, μοῦ µάθαιναν, ὅτι οἱ Φοίνικες γιὰ δυὸ πράγµα- τα σεμνύνονται; Γιὰ τὴν εὕρεση τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων καὶ γιὰ τὴν ἀνακάλυψη τοῦ τροχοῦ. Ἤδη εἰχα πεισθεῖ ἐδῶ καὶ πολλὰ ἔτη, ὅτι ἡ ὑπόθεση τῆς εὕρεσης τῶν γραμμάτων ἀπ’ τοὺς Φοίνικες ἀποτελεῖ ἓ ἕνα ἀπ᾿ τὰ πολλὰ ἀπατήλια ποὺ κυκλοφοροῦν. Τελευταῖα ἔφθασε στὰ χέριαµου ἕνα ἀπόσπασμα ἔργου τοῦ Κριτία, σύμφωνα͵ μὲ τὸ ὁποῖο «αἱ᾽ θῆναι τὸν τροχὸν γαίας τε καμίνου τ᾽ ἔκγονον εὑρον κλεινότατον κέραμον, χρήσιμον οἰκονό- μον» (Ώ.Κ. Β2 δ8). Δὲν μένει λοιπὸν μετὰ ἀπ᾿ αὐτό, παρὰ ν᾿ ἀποδώσουμε στοὺς Φοίνικες τὴν ἀνακάλυψη τῆς λάσπης μόνο, ἔστω καὶ μὲ τὶς δύο σημασίες. , Π.Σ. Δεσποτοκρατία ᾿Απὸ ἔγγραφη καταγγελία πρωτοπρεσόυτέρου καὶ τ. λυκειάρχη θεολόγου: «Μπορεῖ θέδαια οἱ ἑκάστοτε κυθερνήσεις, κεντρῶες, δημοκρατικές, σοσιαλιστικές, νὰ μιλοῦν γιὰ δημοχρατικὰ δικαιώµατα, ὅλοι τους ὅμως χαϊδεύουν µία κάστα ἐλαχίστων μη- τροπολιτῶν, ποὺ καταδυναστεύουν ὑφισταμένους τους κληρικοὺς καὶ παραδιάζουν ἀσύ- στολα καὶ θάναυσα στοιχειώδη ἀνθρώπινα δικαιώματά τους, ὑπολογίξοντας πλανημένα σ᾽ ἕνα ἐντελῶς ἀδέδαιο πολιτικὸ κέρδος. Ι. .}. ᾿Αποχορύφωμα τῆς δεσποτοκρατίας ἃ ἀπο- τελεῖ τὸ ἐξωφρενικὸ δικαίωµα τοῦ “ἁγίου᾽ ᾿μητροπολίτῃ νὰ κρατάει ἁλυσοδεμένους σὰν δούλους καὶ ἐφ᾽ ὅρου ζωῆς ὅλους τοὺς ἱερεῖς, διάκους καὶ μοναχούς, ποὺ ὑπάγονται στὴ μητροπολιτική του περιφέρεια καὶ δῆθεν ἀποτελοῦν πνευματικά του τέκνα, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα δρίσκονται σὲ κατάσταση δουλείας. [..]. Ὁ νόμος 5383 (1932) κατα- σκευάζει σκόπιμα ἕνα τέρας”, ποὺ τινάζει στὸν ἀέρα κάθε ἀρχὴ δικαίου. Ὅ ἴδιος ὁ ὃ µη: τορπολίτης εἶναι ὁ κατήγορος, διώκτης καὶ ἀνακριτὴς ἢ ἀναθέτει τὴν ἀνάκριση σὲ ὄργα- νο πειθήνιό του. [...1. Πρέπει νὰ τονίσουμε, ὅτι συνήθως ὁ ἱερεὺς ὁδηγεῖται στὸ ᾿Επισκο- πικὸ 4 ικαστήριο ἀπὸ τὴν ἐμπάθεια τοῦ δεσπότη χαὶ σπανίως ἀπὸ ᾿χαταγγελίες ἐ ἐνοριτῶν. "Αν μάλιστα ὁ δεσπότης εὐνοεῖ τὸν ἱερέα, τότε τὸν καλύπτει ἀκόμη καὶ γιὰ κραυγαλέα σκάνδαλα. Απαγορεύεται ἡ κατ’ ἀντιπαράθεση ἐξέταση μαρτύρων κατηγορίας καὶ ὑπε- ρασπίσεως. "Ολη δὲ ἡ διαδικασία τοῦ ᾿Επισκοπικοῦ Δικαστηρίου διενεργεῖται κεχλει- σµένων τῶν θυρῶν». Αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ καταγγέλλει ὁ ὑπὸ διωγμὸν αἰδεσιμώτατος Εὐάγγελος Σχορδᾶς. Κατὰ τ᾽ ἄλλα «ὅπου πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία»... Μ.Μ. Ἡ μοναξιὰ τῆς Ρωμιοσύνης Ὅταν ἐρώτησε ἕνας δημοσιογράφος τὸν νεαρὸ “Ελληνα παγκοσμίου φήμης πιανίστα Δημήτρη Σγοῦρο, τί εἶχε νὰ πῇ γιὰ τὴν δήλωσι τῆς ᾽Αμερικανίδας πνευματίστριας Κά- οολ Λάντ, ὅτι ἀποτελεῖ (ὁ Σγοῦρος) μετενσάρχωσι τοῦ Αμαντέους Μότσαρτ, ὁ πιανίστας