Δ.ΓΑΡΟΥΦΑΣ, ΄Ὅραμα καὶ Στρατηγικὴ στὰ Βαλκάνια Ἢ Ἑλλάδα μετὰ τὴν πρόσφατη κατάρρευση τοῦ κομμουνισμοῦ στὰ Βαλκάνια εἶχε τὴν ἱστορικὴ εὐκαιρία νὰ παίξει ἕναν ἡγετικὸ οἰκονομικὸ καὶ πολιτικὸ ρόλο στὴν περιοχή. Δυστυχῶς ἡ λανθα- σµένη πολιτικὴ τῶν ἑλληνικῶν κυθερνήσεων ὄχι µόνο δὲν ὁδήγησε στὴν ἐκμετάλλευση αὐτῆς τῆς εὐκαιρίας, ἀλλὰ δημιούργησε ἕνα καθεστώς, ποὺ ἐγχυμονεῖ κινδύνους γιὰ τὸν ἑλληνισμό. Ὃ συγ- γραφέας ἐπισημαίνει τοὺς κινδύνους αὐτοὺς καὶ ταυτόχρονα προτείνει μιὰ ἄλλη στρατηγικὴ ἕνα- ντι τῶν Βαλκανικῶν λαῶν, ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσει στήν ἀνάδειξη τῆς Ἑλλάδας ὡς κυρίαρχου πολι- τικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ στοιχείου στὴν περιοχή. Εἰδικότερα τὸ ἑλληνικὸ κράτος πρέπει νὰ ἐπιδιώ- ἕξει τὴν παραμονὴ τῶν ἑλληνικῶν πληθυσμῶν στὴν ᾽Αλόανία, προσφέροντάς τους ἐπαγγελματικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ κατάρτιση, ὥστε νὰ ἀναπτυχθοῦν καὶ νὰ εὐημερήσουν στὸν τόπο τους. Ἡ ἴδια πολι- τικἡ πρέπει νὰ ἀκολουθηθεῖ καὶ γιὰ τὶς χιλιάδες ἑλληνόφωνους Σαρακατσάνους τῆς Βουλγαρίας, καὶ γιὰ τοὺς Ἑλληνοποντίους τῆς πρώην Σοθιετικῆς Ἕνωσης. “Ισχυρὴ οἰκονομικὴ διεισδυση στὸ κράτος τῶν Σκοπίων ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ὀνομασία του καὶ γενικότερα μιὰ ἐπιθετικὴ πολιτικὴ πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις θὰ ἀνασηχκώσουν τὸν ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὸ τέλμα. στὸ ὁποῖο θρίσκεται. Καὶ γιὰ νὰ γίνουν ὅλα αὐτά, γιὰ τὸν συγγραφέα πρέπει «νὰ προη- γηθεῖ ἡ ἀνασύσταση τῶν ὑγιῶν δυνάμεων τοῦ ἔθνους, νὰ σταθεροποιηθεῖ ἡ οἰκονομία, νὰ ξαναγί- νει ἑλληνικὴ ἡ παιδεία, νὰ πνεύσει γενικότερα ἕνας ἄνεμος ἀναγέννησης». Παν. Λ. Κουθαλάκης ΑΝΝΕ ΟΑΙΟΙΕΙΙΝ,᾽ Αριστοτέλης Ὃ Αριστοτέλης ἀπὸ τὰ Στάγειρα τῆς Μακεδονίας ὑπῆρξε ὁ μεγαλύτερος ἀπ᾽ τοὺς ἄμεσους µα- θητὲς τοῦ Πλάτωνος, ἂν καὶ ἡ μέθοδός του γιὰ τὴν προσέγγιση τῆς ἀ-λήθειας ὑπῆρξε διαφορετική. Στὴν ᾿Ακαδημία παρέμεινε εἴκοσι συναπτὰ ἔτη (367-341 π.Χ.), ἀπεχώρησε δὲ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ «Δύναται ποιόν τι τό τῆς ψυχῆς ἦθος ἡ μουσικὴ παρασκευάξειν» (Α θιστοτέλη ς) "Εχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια τώρα, ἀπὸ τότε ποὺ φιλόλογοι, ἀρχαιολόγοι, ἱστο- οιοδίφες, γλωσσολόγοι κι ὅποιοι διανοούμενοι ἔχουν ἀναπτύξει ὁραστηριότητες γιὰ τὴν ἱστορικὴ διερεύνηση τοῦ πολιτισμοῦ τῶν ἀρχαίων ᾿ Ελλήνων. Ἵδρυσαν διδλιοθῆκες, συλλόγους, ἑταιρεῖες, προσπαθῶντας νὰ εἰσδύσουν στὸ ἀρχαῖο 'Ελληνικὸ πνεῦμα. Κά- νουν ἀνασκαφές, δρίσκουν ναούς, ἐντοπίζουν τάφους, ἀγάλματα κι ὅ,τι ἄλλο μποροῦν νὰ περισυλλέξουν ἀπὸ τὴν ᾿Ελληνικὴ γῆ. Κανένας ὅμως δὲν διανοήθηκε νὰ κάνει κάτι ἀνάλογο καὶ στὰ τραγούδια τῶν Ελλήνων. Κανένας δὲν σκέφτηκε ν᾿ ἀπομονώσει κάποιο ᾽Ελληνικὸ µέλος καὶ νὰ κάνει τὶς ἀνάλογες “ἀνασκαφές”. Ἴσως, διότι ξέφυγε τῆς προ- σοχῆς τῶν μελετητῶν, ἐνῶ ἐγνώριζαν, ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες συγχρόνως μὲ τὸ πνεῦμα χαλλιεργοῦσαν καὶ τὴν ψυχή. Κι ἐνῶ γιὰ τὴν καλλιέργεια τοῦ πνεύματος χρειάζεται ὁ λόγος, γιὰ τὴν ψυχὴ χρειάζεται ἡ μουσική. Ἥ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς θὰ κατευθύνει τὶς γνώσεις τοῦ πνεύματος. "Ηξεραν οἱ ἀρχαῖοι “Ἕλληνες κι ἐπέμεναν στὴ μουσικὴ ἐκπαί; δευση τῶν Ελλη νοπαίδων καὶ εἶχαν ἀναγάγει τὴ μουσικὴ σὲ ἐπιστήμη. Πίστευαν, ὅτι ἡ μουσικὴ ἔχει ἄμεση ἐπίδραση στὸν ἄνθρωπο, δημιουργεῖ ἦθος καὶ διαπλάθει χαρα- κτῆρες.