Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ κθ. Σολομὼν («" Ασμα ἀσμάτων») Σ Ηταν καὶ λογοτέχνης ὃ προπάτοράς «μας», ἀστείρευτο ταλέντο. Εἰδικό- τής του τὰ δουκολοκαψούρυκα, ἕνα νέο εἶδος ποιήσεως, ποὺ εἰσήγαγε στὴν θαυμαστή ἀρχαία ἑδραϊκὴ λογοτεχνία μὲ τὰ τόσα μνημειώδη λογοτεχνικὰ πο- νήματα. ᾿Ακοῦστε λοιπόν: « ᾿Απάγγειλόν μοι, σὺ τὸν ὁποῖον ἀγαπᾷ ἡ ψυχή μου, ποῦ ποιμαίνεις; ποῦ ἀναπαύεις τὸ ποίμνιον τὴν μεσημδρίαν; » (Α σμ. ἀσμ. α 7). Σὰν νὰ λέμε. Ποῦ θόσκεις τὰ πρόδατα; ρωτάει ἡ θουκόλα. Καὶ ἆπα- γτᾶ ὁ θουκόλος: «᾽Εὰν δὲν γνωρίζῃς τοῦτο ἀφ᾽ ἑαυτῆς, ὡραία μεταξὺ τῶν γυ- ναικῶν, ἔξελθε σὺ κατόπιν εἰς τὰ ἴχνη τοῦ ποιμνίου, καὶ ποίμαινε τὰ ἐρίφιά σου πλησίον τῶν σκηνῶν τῶν δοσκῶν» (7 Ασμ. ἀσμ. α΄ ὃ). Αὐτὸ ήταν, δρῆκαν κώδικες ἐπικοινωνίας. ᾿Ακολούθα τὰ ἴχνη τῶν προδάτων, γιὰ νὰ μὲ θρῇς, τῆς λέει. Τί ρομαντικό. Τί αἰσθήματα. Πάρε καὶ τὰ πρόδατά σου, κι ἔλα νὰ 6ο- σκήσουμε μαζί. Τί συμδολισμὸς ἀπύθμενος. ᾿Αλλὰ τῆς κάνει καὶ κομπλιμέντα: «Μὲ τὰς ἵππους τῶν ἁμαξῶν τοῦ Φαραὼ σὲ ἐξομοίωσα, ἠγαπημένη μου» (7 Ασμ. ἀσμ. α 9). Τώρα πάει, τὴν ἔρριξε. Εἶσαι ἴδια μὲ ἄλογο, τῆς λέει. Καὶ ἀφοῦ αὐτὴ τὰ ἔχει χάσει ἀπὸ τὶς τόσες κολακεῖες, τελικὰ ἐνδίδει: «Δεμάτιον σμύρνης εἶναι εἰς ἐμὲ ὁ ἀγαπητός μου" θέλει δια- νυκτερεύει μεταξὺ τῶν μαστῶν µου» (:Ασμ. ἆσμ. α΄ 13). Κατὰ πὼς λέμε, ἀνα- τομικὰ μαξιλάρια. ᾿Οχιπιὰ πόνοι στὸν αὐχένα. Μαστέξ. Κύττα νὰ δῇς, τί ἀνε- κάλυψε ὁ προπάτορας' καὶ ἅμα δίψαγε τὸ 6ράὃυ, τράδθαγε καὶ καμμιὰ τζού- ρα, ἔτσι ποὺ τὰ εἶχε πρόχειρα. Καὶ τὸ πρωὶ ἔπαιρνε τὰ πρόδατα κι ἔδγαινε στὴν δοσκή. ᾿Αλλὰ δὲν τὰ ἔδο- σκε ὅπου κι ὅπου. ᾿Επειδὴ αὐτὰ ήταν εἰδικὰ πρόδατα, περιούσια, ἔπρεπε νὰ τρῶνε καὶ εἰδικὲς τροφές. Ἔτσι: «Ο ἀγαπητός µου εἶναι εἰς ἐμὲ καὶ ἐγὼ εἰς αὐτόν’ ποιμαίνει μεταξὺ τῶν κρίνων» (Ασμ. ἀσμ. 6’ 16). Ναί, μόνο κρίνους τρώγανε τὰ πρόδατα τοῦ προπάτορα. Βέδαια ἐδῶ ὑπάρχει καὶ πάλι διάχυτος ὁ συμδολιομός, ἀφοῦ τὰ πρόδατα τοῦ προπάτορα ἦταν περιούσια καὶ ἱερά, ἄρα καὶ δὲν ἔκαναν ἀσεδεῖς πράξεις μεταξύ τους, ὅπως τὰ ὑπόλοιπα εἰδωλο.- λατρικά.᾽ Ἔτσι καὶ συνελάμδαναν μὲ τοὺς κρίνους ποὺ τρώγανε, διατηρῶντας ταυτόχρονα καὶ τὴν ἁγνότητά τους. Αὐτὰ ἦταν τὰ πρόδατα τοῦ προπάτορα. Γι’ αὐτὸ καὶ παρακάτω, ὅταν ὁ δουκολοπροπάτορας τῆς τὰ ξαναρρίχνει, τῆς λέει: «Τὰ μαλλιά σου εἶναι ὡς ποίμνιον αἰγῶν καταδαινόντων ἀπὸ τοῦ ὄρους Γαλαάὸ. Οἱ ὀδόντες σου εἶναι ὡς ποίμνιον προδάτων κεκουρευμένων, ἀνα- δαινόντων ἀπὸ τῆς λούσεως, τὰ ὁποῖα πάντα γεννῶσι δίδυμα, καὶ δὲν ὑπάρ- χει ἄτεκνον μεταξὺ αὐτῶν» ( Ασμ. ἀσμ. δ΄ 1-2). Εἴδατε, τί κάνει τὸ κρίνο; Δί- κορκα τουλάχιστον. ᾿Αλλὰ καὶ τί συμδολισμοί. Καὶ πάλι στὰ πρόδατα καὶ τὶς κατσίκες τῶρριξε ὁ προπάτορας. Καὶ παρακάτω ἐπιστρατεύει καὶ τὸ προγονικὸ ὁπλοστάσιο: «Ὃ τράχηλός σου ὡς ὁ πύργος τοῦ Δ αδίδ, ὁ ᾠκοδομημένος διὰ ὁπλοθήκην, ἐπὶ τοῦ ὁποίου κρέμανται χίλιοι θυρεοὶ» ( Ασμ. ἀσμ. δ΄ 4). Φανταστῆτε, τί σθέρκο ποὺ εἶχε ἡ προπατόρισσά μας. Καληλοπάρδαλη μὲ λαιμὸ πάχους ἐλέφαντα. Τέρας τῆς φύ- σεως. Εἶναι νὰ μὴν τὴν ἐρωτευθῇ; Καὶ παρακάτω: «Οἱ δύο μαστοί σου ὡς δύο σκύμνοι δορκάδος δίδυμοι, 6ό- σκοντες μεταξὺ τῶν κρίνων» ( Ασμ. ἄσμ. δ΄ 5). Νὰ τὰ κρίνα, νὰ καὶ οἱ μαστοί. Τώρα τί νὰ σχολιάσουμε; Πῶς δοσκᾶνε οἱ μαστοὶ μέσα στὰ κρίνα; Σὰν δυὸ ζαρ- καδάκια, σοῦ λέει, εἶναι ποὺ δόσκουνε. Εἶναι μετὰ νὰ μὴν σοῦ ἐξάπτῃ τὴν φα-