Ἢ παγκοσμιοποίησι καὶ τὰ Ἔθνη Ὅ Χίτλερ εἶχε ἰδιαίτερη συμπάθεια στὸν ἽὍμηρο. ᾿Εὰν κανεὶς ἀπεχθάνεται τὸν Χίτ- Λερ καὶ σκεφθῇ συνειρµικά, ὅτι ὁ "Όμηρος εἶναι κακὸς ποιητής, ἕνα εἶδος «προναξί», τότε θεδαίως θὰ σκεφθῇ ἀνόητα. Ἥ ἀγάπη τοῦ Μὰρξ γιὰ τὴν Ἰλιάδα καὶ τὴν Οδύσσεια τοῦ “Ομήρου, εἶναι γνωστό, ὅτι ἄγγιζε τὰ δοια τοῦ παραλόγου. Διάδαζξε τὸν "Όμηρο στὶς κόρες του, οἱ ὁποῖες ἀγνοοῦσαν τὴν ἀρχαία Ελληνική γλῶσσα, ἐπειδὴ πίστευε, ὅτι ἀκόμη κι ἔτσι ὠφελοῦνταν. ᾿Εὰν κα- νεὶς «δεξιὸς» λοιπὸν ἰσχυρισθῆ, ὅτι ὁ "Όμηρος εἶναι κακὸς ποιητής, ἕνας «προκοµµου- νιστής», τότε σίγουρα λανθάνει τὰ μέγιστα. Ο Ὅμηρος ήταν ἕνας μέγιστος ποιητὴς τοῦ λαοῦ του. Γιὰ τοὺς ἴδιους λόγους, ὅταν κάποιος ὑπερασπίζεται τὴν ὕπαρξι καὶ συνέχισι τῶν ᾿Εθνῶν, δὲν σημαίνει, ὅτι εἶναι ναζιστὴς ἢ φασίστας ἢ ἀκροδεξιὸς σώνει καὶ καλά, ἐπειδὴ ήταν ὑπὲρ τοῦ ἔθνους, τοῦ δικοῦ τους μόνον ὅμως, οἱ ναξὶ ἢ οἱ φασίστες. ᾿Εδῶ δὲν εἴμαστε ὑπὲρ ἑνὸς ἔθνους µόνον ἀλλὰ κυρίως ὑπὲρ τῶν ᾿Εθνῶν, τῆς οἰκουμένης τῶν ἀνθρώπων. Ἢ ποικιλία τῶν ἐθνῶν δὲν εἶναι ἕνα τυχαῖο γεγονὸς ἢ ἕνα κακὸ γιὰ τὴν παγκόσμια κοινότητα, διότι δὲν θὰ τὸ ἀνεχόταν ἡ φύσι τόσες καὶ τόσες χιλιετίες.᾿ Απεναντίας εἶναι ὁ ὕψιστος πλοῦτος τῆς οἰκουμένης τῶν ἀνθρώπων. Δὲν νοµίζουµε, ὅτι θὰ εἶχε κανεὶς τὸ παραμικρὸ ἐνδιαφέρον νὰ ἐπισκεφθῇ τὶς Ινδίες, τὴν Αἴγυπτο, τὸ Περοὺ καὶ τὴν Κίνα, ἐὰν περίμενε νὰ ἀντικρύσῃ σ᾽ αὐτὲς τὰ ἴδια ροῦχα, τὰ ἴδια φαγητά, κτήρια, ναοὺς καὶ τὸ ἴδιο φυσικὸ περιδάλλον. “Ὅμως, ἐὰν τὰ ἔθνη δὲν ἀναπτύσσωνται αὐτόνομα μέσα στοὺς δικούς τους πολιτι- σμοὺς σὲ ἁρμονικὴ καὶ δίκαιη συνεργασία μὲ τοὺς γείτονές τους, τότε τί θὰ ἀντικαθι- στοῦσε τὴν κατάστασι αὐτή; Τί ἄλλο ἀπὸ αὐτό, ποὺ συμθαίνει τώρα. Αὐτὴ ἡ παγκο- σμιοποίησι ἢ οἰκουμενισμὸς ἢ διεθνισμός, ὃ ὅπως ἀποκαλεῖται ἀπὸ διάφορους κύκλους, εἶναι πλέον μιὰ κοντινὴ πραγματικότη τα. Καὶ δυστυχῶς γιὰ τὴν οἰκουμένη Ὁ τῶν ἀνθρώ- πων τὰ «Μὰκ Ντόναλντς», ἡ «Κόκα-Κόλα» καὶ τὸ «Μπλοὺ Τζἡ ν» δὲν εἰναι κἂν ἡ κορυφὴ τοῦ παγόδουνου: δὲν εἶναι παρὰ τὰ σημαιάκια στὴν κορυφή του. Τὸ παγόδουνο αὐτὸ λέγεται ἰσοπέδωσι, ὁμοιομορφία ἕνα γοῦστο' λέγεται ποίμνιο" καὶ τὸ ποίμνιο χρειάζεται ποιμένες. Αὐτὸ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἰναι ὅ,τι ἀπομένει ἀπὸ τὸ πέρασμα τοῦ ὁδοστρωτήρα. Εἶναι ἡ οἰκουμένη τῶν ἀνθρώπων, ἡ ὁποία πέρασε ἀπὸ τὴν κλίνη τοῦ Προκρούστη. Καὶ στὸ θέμα αὐτὸ δὲν ὑπάρχει καλὸς ὁδοστρωτήρας οὔτε καὶ καλὸς Προκρούστης. 4ὲν εἶναι θέμα μέσου ἀλλὰ τρόπου. Ἢ ἐνέργεια ποὺ κινεῖ τὴν διαδικασία αὐτὴ τώρα λέγεται οἰκονομία: πολυεθνικὸ χρῆμα. Ὅταν ὅμως καταλήγῃ μιὰ διαδικασία νὰ ὁδηγῆται ἀπὸ τὸ χρῆμα, αὐτὸ εἶναι ἀποτέλε- σμα μιᾶς προηγηθείσης ἰδεολογικῆς ἀνακατατάξεως. Η ἰσοπέδωσι πρέπει πρῶτα νὰ συ- ντελεσθῇ στὸν κόσμο τῶν ἰδεῶν (θρησκεία-πολιτική). Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξῃ ἕνας Λένιν, χωρὶς νὰ προηγηθῇ ἕνας Μάρξ. Οὔτε ἕνας ᾿Απόστολος Παῦλος δίχως νὰ προη- γηθῇ ἕνας ᾿Ιησοῦς Χριστός. .ὋΟ Στάλιν ὑποσχέθηκε νὰ καταστήσῃ τὴν Σοδιετικὴ “Ενω- σι, ποὺ ἀπετελεῖτο ἀπὸ πολλὲς ἐθνότητες, μιὰ χώρα, ἕνα ἔθνος μὲ μιὰ ψυχή. Μετὰ ἀπὸ 70 ἔτη ἐπίμονης καὶ καταπιεστικῆς προσπάθειας ὄχι μόνο τὸ οἰκοδόμημα αὐτὸ κατέρ- ρευσε σὰν χάρτινος πύργος, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον ξεπετάχτηκαν ὅλα τὰ ἔθνη του ζητώντας ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ μάλιστα μ᾽ ὁποιοδήποτε τίμημα. Κάτι ἐντελῶς ἀνάλογο συνέ- ὄη καὶ στὴν πρώην Γιουγκοσλαδία. Τώρα χι αὐτὰ τὰ ἔθνη εἰσῆλθαν γιὰ τὰ καλὰ στὸν μεγάλο χορὸ τῆς παγκοσμιοποιήσεως. Εἶναι δὲ θέµα χρόνου καὶ ἡ εἴσοδος τῆς Κίνας, ὁπότε τὸ θέµα ξεχαθαρίζει πλέον ὁλοκληρωτικά. Ολόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα δαδίζει πλέον μὲ σταθερὸ όῆμα πρὸς τὴν ποιμνιοποίησι.