ΜΑΡΙΟΣΔ.ΔΗΜΟΠΟΥΔΟΣ- ΑΠΟΛΛΟΝΙΟΣ Τὶ κρύθεται πίσω ἀπὸ τὴ «Ρωμιοσύνη» Ι.Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΣΗΜΕΡΑ Εϊδαμε ἐν συντομία, ποιὸς ἦτο ὁ ρόλος τῆς ρωμιοσύνης καθ᾽ ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ Βυζαντίου καί τῆς Τουρκοκρατίας (τεύχη 181, 182, 153). Οἱ ρωμιοσυνιστὲς ὅμως δὲν σταματοῦν, ἀλλὰ συνεχίζουν καὶ σή μερα τὸν ἀγῶνα. Κυριώτερος ὑπέρμαχος τοῦ σύγχρονου θωμιοσυνισμοῦ εἶναι ὁ πρωτοπρεσόύτε- ρος ]. Ρωμανίδης. Κατ’ αὐτὸν δὲν πρέπει νὰ λεγώμεθα Ἕλληνες ἀλλὰ «Ρωμηοί» (μὲ ή καὶ ὄχι μὲ τὸ ι τῶν ἀριστερῶν...), διότι τὸ «Ελληνες» θυμίζει ἀκόμη εἰδω- λολατρία! Διαθάζοντας κανεὶς τὰ θιόθλἰα του ἀντιλαμθάνεται τὴν ἀπέχθειά του πρὸς τὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμό. Γράφει εἰρωνικά: «ὀλίγον κατ’ ὀλίγον θὰ ἀναγκασθοῦν ὅλοι νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὸ γνήσιον ἀρχαῖον, ὁπότε ὅλος ὁ κόσμος θὰ θαυμάζῃ καὶ θὰ λατρεύῃ τὴν 'Ελλαδίτσα μὲ τοὺς ἀρχαίους κατοίκους της. Διὰ τοῦτο ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ ἡ Ρωμη οσύνη καὶ ἡ ρωμαίικη γλῶσσα καὶ πάντα τὰ ρωμαίικα εἶναι κίδδηλα σκεπάσματα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀφαιρεθοῦν, διὰ νὰ ἐπανεμφανισθῇ ὃ γνήσιος ἀρχαῖος Γραικισμὸς ἢ ᾿Ελληνιομός» («Ῥωμιο- σύνη» ἔχδ. 1975). Ἐπ) αὐτοῦ καὶ τὸ πνευματικό του τέκνο, ὁ Φιλιππίδης, γράφει: «ἤλλλωστε, ἂν καὶ ἡ ἐπίσημη ἱστορία µας ἐνσωματώνει τὴν δυζαντινἠ περίοδο, ἡ ἐθνική μας ζωὴ κυριαρχεῖται ἐπὶ δύο αἰῶνες ἀπὸ μιὰ ἀκατάσχετη ἀρχαιολα- τρεία ἡ ὁποία φαντάζει πωμικὴ ἀκόμη καὶ στὰ μάτια τῶν ὅποιων φίλων µας στὴ Αύση.. Οἱ ὑπέρμαχοι τοῦ ἀντιρωμαϊκοῦ ἀγώνα εἶχαν φτάσει νὰ διακηρύττουν, ὅτι ὡς λαὸς ἔχουμε σχέση μόνο μὲ τὴν ἀρχαία “Ελλάδα καὶ ὅτι ἡ μεσαιωνικὴ πε- ρίοδος εἶναι ὁλότελα ξένη πρὸς τὴν νεώτερη ᾿Ελλάδα» («Ρωμηοσύνη ἢ δαρόα- θότητα», ἔκδ. 1994, σελ. 56-57 καὶ 39). “Ὅπως παρατηροῦμε, οἱ ρωμιοσυνιστὲς φοδοῦνται ἀκόμη καὶ σήμερα τὴν ἀνα- 6ίωσι τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος, ποὺ τόσο Οδελύσσονται. Γι’ αὐτὸ καὶ ὑθρίζουν κάθε Ἕλληνα, ποὺ στὸ παρελθὸν προσπάθησε νὰ τὸ ἀναθιώσῃ. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ὁ ᾿Αδαμάντιος Κοραῆς. Γράφει γι᾿ αὐτὸν ὁ Ι. Ρωμανίδης: «Ως ὁ τύ- πος τοῦ τότε Εὐρωπαίου ἀρχαιολάτρου καὶ ρατσιστοῦ ἐπίστευεν ὁ Κοραῆς, ὅτι ὑπάρχει τὸ γνήσιον ἀρχαῖον, τὸ ὁποῖον παραφθείρεται καὶ πρέπει νὰ καταδά- λωμεν πᾶσαν δυνατὴν προσπάθειαν νὰ τὸ ἀποκαθάρωμεν καὶ νὰ τὸ ἐπαναφέ- οωμεν εἰς τὴν ἀρχαίαν καὶ πρώτην του γνησιότητα» («Ρωμηοσύνη», ἔκδ. 1975, σελ. 217-218). Ὁμοίως ὁ Φιλιππίδης ἀναφέρει: «4υστυχῶς ἡ ὁριστικὴ μελέτη γιὰ τὸν σκοταδιστικὸ ρόλο τοῦ Κοραῆ στὴ διαμόρφωση τῆς νεοελληνικῆς ταυτότη- τας περιμένει ἀκόμη τὸν συγγραφέα της» («Ῥωμιοσύνη ἤ δαρδαρότητα», σελ. 42). ᾿Αλλὰ γιὰ τὸν δῆθεν σκοταδιστικὸ ρόλο τοῦ Κοραῆ ὑπάρχουν «μελέτες» ἄφθονες. "Αλλο ἂν ὁ Φιλιππίδης τὶς ἀγνοῇ. (Δὲς Γ.Δ. Μεταλληνοῦ «Παράδοση καὶ ᾿Αλλοτρίωση», ἔκδ. 1989, σελ. 149 κ. ἓξ., Μιχάλη Περάνθη «Ὁ ἀλλος Κο- ραῆς», ἔκδ. 1984 κ.τ.λ.).᾿ Ἴσως νὰ ἐνοχλῇ τοὺς ρωμιοσυνιστὲς ἡ ἑξῆς φράσι τοῦ Κο- ραῆ: «Οχι µόνον ἀπάνθρωποι ἀλλὰ καὶ μωροὶ πρὸς τούτοις ἔπρεπε νὰ ὀνομα- σθῶμεν, ἐὰν ἐπροκρίνομεν τ᾽ ὄνομα τῶν Ρωμαίων... ὅστις μ᾽ ὀνομάσῃ πλέον Ρω- μαῖον, θέλω τὸν στοχάζομ᾽ ὡς ἐχθρόν μου» (Κοραῆς, 1969, σελ. 440), καθὼς καὶ ἡ ἀπέχθειά του γιὰ τὸ Βυζάντιο καὶ ἡ προσπάθειά του γιὰ νεοελληνικὴ ἀναγέν-