ΕΘΝΙΚΑ Πλαστογραφηµένη λογικὴ ογική. Μιὰ ἔννοια πολύπαθη, ἑρμηνευόμενη ἰδίως στὶς μέρες µας κατὰ τὸ δοκοῦν καὶ ἀνάλογα μὲ τὶς κοινωνικοπολιτικὲς καὶ ἄλλες συνθῆχες, ποὺ δια- µορφώνουν τὴν ἐξωτερική της ὑφὴ ἐπισωρεύοντας ἕνα σύνολο παραπληρω- ματικῶν ἐννοιῶν, ποὺ ἀποκρύπτουν ἐντελῶς τὴν ἐσωτερική της διάσταση, καὶ προθάλλονται αὐτὲς ὡς «λογικὴ μέθοδος». Χάνεται ἔτσι λοιπὸν τόσο τὸ αὐθύπαρκτο τῆς λογικῆς ὅσο καὶ ἡ πραγµατι- κή της σημασία κάτω ἀπὸ δευτερεύουσες καὶ πολλὲς φορὲς ἀντίθετες μὲ αὐτὴν ἔννοιες, ποὺ, ὅπως εἴπαμε, ἀναδεικνύονται ὡς λογική. Καὶ παρατηορεῖται ἰδι- αίτερα ἔντονα στὶς μέρες µας τὸ Φαινόμενο: ἀοριστολογίες, ἐξωφρενικὲς ἀνοη- σίες καὶ κάθε εἴδους ἀστήρικτα «ἐπιχειρήματα» νὰ θεωροῦνται ὄχι μόνο λο- γικὰ ἀπὸ τοὺς ὑποστηρικτές τους, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀποσποῦν πολλὲς φορὲς καὶ τὴν συμπαράσταση ἐπιστημόνων, δημοσίων λειτουργῶν καὶ διαφόρων ἄλλων ἐπωνύμων, ποὺ θέλουν νὰ φαίνωνται, ὅτι λειτουργοῦν λογικά. Καί, γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ σαφεῖς: ἔχουμε τὴν πεοίφημη πιὰ θεωρία τῶν ᾿Ινδοευρωπαίων. Κανένα οὐσιαστικὰ λογικὸ ἐπιχείρημα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπο- στηρίξῃ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς λαοῦ, ποὺ μιλοῦσε μία κοινὴ γλῶσσα, τὴν ἰνδοευ- οωπαϊκή, ἀφοῦ κανένα ἀρχαιολογικό, ἱστορικὸ ἢ φιλολογικὸ εὕρημα δὲν μπο- οεῖ νὰ τεχμηριώσῃ μιὰ τέτοια θεωρία. Αείπει συνεπῶς ἡ ἀπόδειξη: καὶ δασικὸς κανόνας τῆς λογικῆς μεθόδου εἶναι ἡ ἀπόδειξη, ποὺ θὰ ἔλθῃ μέσα ἀπὸ τὴν ἔρευνα. Εν τούτοις ἄνθρωποι, ποὺ θε- ωροῦνται ἐπιστήμονες καὶ λογικοί, ἐξακολουθοῦν µέχρι σήμερα ἄνευ στοι- χείων καὶ ἔχοντας κατασκευάσει οὐσιαστικὰ μία γλῶσσα νὰ ὁμιλοῦν γιὰ ἰνδο- ευρωπαϊκὴ γλῶσσα καὶ ὁμοεθνία. Υποδιόδάζουν ἔτσι τοὺς δασικοὺς κανόνες τῆς λογικῆς καὶ θεσπίζουν δικούς τους κανόνες, ποὺ δὲν εἶναι παρὰ νόθα ὑποκατάστατα τῆς λογικῆς μεθόδου, ἀφοῦ φαίνεται νὰ λειτουργοῦν ἐπιφα- νειακὰ λογικὰ --παρατήρηση, ἔρευνα, πείραμα, ἀπόδειξη--, ἀλλὰ στὴν οὐσία ὅλα αὐτὰ τὰ στοιχεῖα εἶναι ἐξ ἀρχῆς κατασκευασμένα οὕτως, ὥστε νὰ φαΐί- νωνται λογικά, ἀλλὰ νὰ μὴν εἶναι. Καὶ δὲν εἶναι μόνο τὸ θέμα τῶν ᾿Ινδοευρωπαίων. Τεράστιες ἐπιστημονικὲς καὶ ἄλλες ἀπάτες ἔχουν ἐπηρεάσει τὴν σημερινὴ πραγματικότητα, δημιουρ- γῶντας ἔτσι ἕναν κόσμο παράλογο, ὑλιστικό, σὲ διαρκῆ παρακμὴ καὶ ἀπο- σύνθεση. Καὶ ἀκριδῶς ἐπειδὴ προδάλλεται ὡς λογικὸς μὲ ὄμορφο ἐπίστρωμα ἀπὸ ψεύτικες ἀξίες καὶ ἰδανικά, στέκει ἀκόμα ὄρθιος, ἐνῷ στὴν κυτταρική του σύσταση οἱ διαδικασίες τῆς «διολογικῆς» του κατάρρευσης συντελοῦνται μὲ ταχύτατους ουθμούς, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν γένεσή του αὐτὸς ὁ δῆθεν λογικὸς Χο- λιτισμὸς ἦταν θνησιγενής, μὲ ἀποκλειστικό του ἔργο νὰ καταστρέψῃ καὶ νὰ διαστρεδλώσῃ τὴν ἑλληνικὴ λογικὴ σκέψη. Καὶ ἦταν θνησιγενὴς ἀκριδῶς, γιατὶ στηριξόταν στὸ παράλογο, ἀφοῦ τοὺς ἐξουσιαστὲς - σκοταδιστὲς δημι- ουργούς του οὐδόλως ἐνδιέφερε ἡ ἀλήθεια ἀλλὰ ἡ δημουργία τῆς δικῆς τους «ἀλήθειας», τοῦ δικοῦ τους «πολιτισμοῦ».