ΑΝΤΟΝΗΣΠ.ΠΕΤΡΟΥΤΖΑΚΟΣ Μέχρι τὴν Τουρκοκρατία στήν Λακωνία ὑπῆρχαν πιστοὶ τῆς Ἑλληνικῆς Θρησκείας ΗΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΑΝΤΙΟΧΟΥ ΚΑΙ ΝΙΚΟΝΟΣ ΤΟΥ «ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ» Ἢ ἵδρυση τοῦ ᾿᾽Ανατολικοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους 6ρῆχε τὴν Σπάρτη ἀλλὰ καὶ τὴν εὐρύτε- θη περιοχὴ τῆς Λακωνικῆς σὰν µία ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες περιοχὲς τῆς Ἑλλάδας, ποὺ ἀπελάμ- ϐαναν μιὰ σχετικὴ αὐτονομία λόγῳ τῆς Φιλικῆς στάσης, ποὺ εἶχε κρατήσει ἡ Σπάρτη ἔναντι τῶν Ρωμαίων. Τὸ κακὸ γιὰ τὸ μέλλον τῆς Σπάρτης ἀλλὰ καὶ τῆς Ἑλλάδας γενικώτερα εἶχε ἀρχίσει ἀρχετοὺς αἰῶνες νωρίτερα, ὅταν ὁ «ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ» εἶχε καταφέρει νὰ ἁλώσῃ τὸ Ρωμαϊκὸ τραπεζικὸ σύστημα καὶ νὰ ἀρχίσῃ ἔτσι νὰ διαφθείρῃ σιγὰ - σιγὰ τὶς δομὲς τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοχρατορίας, ἐπιθάλλοντας σὰν τρόπο ζωῆς τὸ παρακλάδι τοῦ ᾿Ιουδαϊ- σμοῦ. Δὲν γνωρίζουμε τοὺς λόγους, ποὺ ἔκαναν τοὺς Βυζαντινοὺς νὰ φερθοῦν ἤπια στοὺς κα- τοίκους τῆς περιοχῆς τῆς Λακεδαίμονος καὶ νὰ μὴν προσπαθήσουν νὰ τοὺς ἐχχριστιανίσουν θιαίως, ὅπως τὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα. Ἴσως σὰν κληρονόμοι μέρους τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτο- χρατορίας νὰ σεθάστηκαν τὶς ἀρχικὲς συνθῆκες, ποὺ ἀνεγνώριζαν στὸ κοινὸ τῶν Ἔλευθε- ρολαχώνων τὴν αὐτονομία. Ἢ ἴσως νὰ ἦταν ἡ µεγάλη χάρη, ποὺ χρωστοῦσαν στοὺς Μα- νιάτες, ὅταν αὐτοὶ κατέστρεψαν τὸν στόλο τοῦ Βάνδαλου θασιλιᾶ Γιζέριχου κάπου γύρω στὰ 457 - 474 μ.Χ. Ὅπως καὶ νάχῃ τὸ πρᾶγμα, γεγονὸς εἶναι, ὅτι ἐκχριστιανισμοὶ ὑπὸ τὴν μορφὴ τῆς ἄμεσης σωματικῆς δίας στὴν Σπάρτη οὐδέποτε ἔγιναν. Οἱ κάτοικοι λοιπὸν τῆς περιοχῆς, ἐθνικοὶ καὶ χριστιανοί, ζοῦσαν ἁρμονικὰ, παρ᾽ ὅλο ποὺ οἱ χριστιανοὶ εἶχαν πολὺ περισσότερα προνόμια ἔναντι τῶν ἐθνικῶν συμπατριωτῶν τους, ἀφοῦ μποροῦσαν πολὺ πιὸ εὔκολα νὰ πάρουν δάνεια καὶ νὰ ἔχουν δημόσια ἀξιώματα. Τὰ Ἕνας ἀθθᾶς ἐκθεμελιωτὴς τῆς Σπάρτης ἽὝὍσταν ἡ Εὐρωπαϊκὴ ᾿Αναγέννηση ἀνεκάλυπτε πρὶν ἀπὸ πέντε περίπου αἰῶνες τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀρχαίας ᾿Ελλάδας καὶ ἄρχιζε σταδιακὰ νὰ υἱοθετῇ τὶς ἀξίες τῆς Ελληνικότητας, οἱ ὑπερασπιστὲς τοῦ μεσαιωνικοῦ δογματισμοῦ δὲν ἔμειναν ἀπαθεῖς. Γι’ αὐτὸ καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς περιηγητές, ποὺ ἔφθαναν στὴν τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, δὲν ἤθελαν οὔτε νὰ θαυμάσουν οὔτε νὰ ἀποκομίσουν γνώσεις ἀπὸ τὸ παρελθόν της, ἀλλὰ ἐπεδίωκαν τὴν καταστροφὴ τοῦ ὁτιδήποτε παρέπεμπε σ᾽ αὐτό. Παραμένει μέχρι σήμερα σχεδὸν ἄγνωστο αὐτὸ τὸ νέο κύμα καταστροφικῆς μανίας κατὰ τῶν ἀρχαίων μνημείων, ποὺ κυ- οιολεκτικὰ σάρωσε τὸν ᾿Ελλαδικὸ χῶρο καὶ ὁλοκλήρωσε τὴν καταστροφή, ποὺ ἀπὸ τὰ πρῶτα Βυζαντινὰ χρόνια εἶχε ξεκινήσει. Οἱ φανατικοὶ ὄψιμοι ὑπερασπιστὲς τῆς Θεοκρατίας ἦλθαν στὴν ἐπιφάνεια μέσα ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψη τῆς μισελληνικῆς δράσης τοῦ Γάλλου καλογήρου «ἀδόᾶ» Μιεμοὶ Γοιιηιογ! (1690 - 1746): ᾿Απεσταλμένος καὶ χρηματοδοτούμε- -