Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Δὲν ὑπάρχει ἱστορία! ᾿Αγαλιάζει ἡ καρδιά μου, κάθε φορὰ ποὺ δλέπω ἐγκεχριμένους πανεπιστημιακοὺς νὰ πληθαίνουν τὶς γραμμές μου. Δὲν ἔχει σημασία πῶς λένε κάτι, ἀλλὰ τὶ λένε. Δὲν πά- ει νὰ εἶναι ἀστήρικτα τὰ ὅσα λένε. Εχω ἀρκετούς, γιὰ νὰ θγοῦνε νὰ τὰ ὑποστηρίζουν. Καὶ ποῦ; Στὰ πιὸ δημοφιλῆ ἔντυπα. Νά! ἡ καλή μου Αννα Φραγκουδάκη στὰ «ΝΕΑ». Τὶ ὡραῖα ποὺ τὰ ἔγραψε! Ρατσισμὸς λέει, ὅτι εἶναι νὰ ὑποστηρίζῃ κάποιος, ὅτι ἀπὸ τὴν Γραμμικὴ Γραφὴ µέχρι καὶ σήμερα ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι ἑνιαία. 'Αμ τί! "Ό,τι θέλουν θὰ λένε, ὅτι εἶναι ρατσισμός; "Οχι δέδαια! "Ασε τοὺς ἄλλους νὰ ψάχνουν καὶ νὰ δοίσκουν ἀρχαιότατες λέξεις, ἀκόμη καὶ στὴν Γραμμική, σὲ χρῆσιν σήμερα. Καὶ ποὺ τὶς δρήκανε, τί ἔγινε; Τίποτε. "Ας δροῦνε κι ἕναν πανεπιστημιακὸ νὰ ὑποστηρίξῃ τὰ ἴδια. Οὔτε ἕναν δὲν θὰ δροῦνε. Εἶναι δυνατὸν ὁ καλός µου Μπαμπινιώτης καὶ ὁ κα- λός μου Μαρωνίτης νὰ πάρουν τέτοια θέσιν; Οὔτε γι’ ἀστεῖο. Αὐτοὶ μετὰ ζήλου ἐργά- ζονται γιὰ τὴν φθορὰ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. "Οσο γιὰ τὸν ρατσισμό, ποὺ μερικοὶ πε- οίεργοιγράφουν, ὅτι τὸ ἀλφάδητάρι του εἶναι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, ἀφῆστε νὰ γράφουν ὅ,τι θέλουν. ᾿Εμεῖς ὀρίζουμε τὶ εἶναι ρατσισμός. Καὶ κατὰ τὰ συμφέροντά μας. Σωστὰ τὰ γράφει ἡ "Αννα Φραγκουδάκη, ὅτι οἱ ἀρχαῖες ἑλληνικὲς γλῶσσες εἶναι νεκρές. Εἴδατε τὶ ὡραῖος καὶ καινοφανὴς λογισμός... Πολλὲς γλῶσσες ὑπῆρχαν στὴν ἀρχαία Ελλάδα. ᾿Απέδειξε, λέει, ὁ Βέντρις τὴν ἄμεση σχέσιν τῆς Γραμμικῆς Β μὲ τὴν ἀρχαία. Αὐτὸς τὸ εἶπε, αὐτὸς τὸ ἄκουσε. Γιὰ μάθετε, ἀν διδάσκεται κάτι ἀπὸ αὐτὰ στὰ πανεπιστήμια... Μόνον ποὺ ἡ Φραγκουδάκη πρέπει νὰ προχωρήσῃ λίγο τὴν σκέψιν της. Πρέπει νὰ διατρανώσῃ, ὅτι μία ἀπὸ τὶς ἀρχαῖες ἑλληνικὲς γλῶσσες ἔχει ἄμεση σχέσιν μὲ τὴν ἀραμαϊκὴ καὶ αὐτὴ ἐπηρέασε τὶς ὑπόλοιπες, ὥστε νὰ δημιουργηθῇ ἡ κλασσική ἑλληνική. "Ας πάρῃ τὸν «"Ατλαντα ἱστορίας», ποὺ ἐμοίρασε ἡ «Καθημερινὴ τῆς Κυριακῆς». ᾿Εκεῖ τὸ γράφει πεντακάθαρα: ἡ φοινικική καὶ ἐξ αὐτῆς ἡ ἑλληνικὴ ἔχουν μητέρα γλῶσσα τὴν ἑθραϊκή. Τόσα ἔξοδα ἔγιναν, δὲν πρέπει νὰ πᾶνε χαμένα. ἜΣ ἄλλου τὸ παραμύθι τῶν ᾿Ινδοευρωπαίων δὲν «περπατᾷ» πλέον. ᾿Αλλὰ ἐκεῖ ποὺ ξε- περνᾷ κι ἐμένα ἡ Φραγκουδάκη, εἶναι ποὺ γράφει, ὅτι τὶς κοινωνικὲς σχέσεις τῶν ἀρχαίων πόλεων τὶς ἐχαρακτήριζε ἡ δαρδαρότητα. Νὰ λοιπὸν ποιοὶ εἶναι θάρδαροι, οἱ Ἓλληνες. Ενῷ οἱ ἄλλοι, ἔ/; Γι’ αὐτὸ κι αὐτοὶ οἱ δάρδαροι δὲν δέχονται, ὅτι ὁ πολι- τισµός τους εἶναι προϊὸν ἐπιδράσεως τῶν ἄλλων λαῶν. Καὶ πολὺ καλὰ κάνει καὶ γρά- φει, ὅτι τὸν θεωροῦν σὰν οὐρανόφερτο θαῦμα. "Ετσι εἶναι, ὅλοι εἶναι οὐρανόφερτοι. "Αν μάλιστα τὸν εἶχε στείλει κι αὐτὸν ὁ Γιαχδέ... ᾿Αλλὰ πῶς νὰ τὸν ἔχῃ στείλει ὁ Γιαχ- δέ, ἀφοῦ εἶναι «ἕνα ταριχευµένο θαῦμα»; Ὃ Γιαχθὲ εἶναι ψυχὴ ζῶσα... Γι’ αὐτὸ κι ὁ σημερινός μας πολιτισμὸς δὲν εἶναι καθόλου κατώτερος τοῦ ἀρχαίου. Κι ἄλλωστε σωστὰ τὰ λέει στὸ τέλος, ὅτι ἡ ἱεράρχησις τῶν πολιτισμῶν σὲ ἀνώτερους καὶ κατώτερους εἶναι ἰδεολογία τοῦ αἰῶνα τῆς ἀποικιοκρατίας. "Όλα ἴσιωμα... “Ὅλα τὰ ἴδια... Αὐτὸ ἔλειψε δά... Δὲν ὑπάρχει ἱστορία' δὲν ὑπάρχουν ἀνώτεροι καὶ κατώτε- οοι πολιτισμοί. Δημοκρατία δὲν εἶναι ἡ ἀξιολόγησις καὶ ἡ κατάταξις ἀτόμων καὶ πο- λιτισμῶν. Δημοκρατία εἶναι ἡ ἀναγνώρισις τῆς κυριαρχίας τοῦ Γιαχδέ, καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶναι ἰσοπεδωμένοι δοῦλοι του. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια καὶ νὰ τὴν ἐπαναλαμόά- νωμε συνέχεια, μήπως καὶ ξυπνήσουν μερικοὶ καὶ πάρουν τὸ Σάρωθρον