Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Μνήμες Αχ! Τί μνῆμες μοῦ ξύπνησε αὐτὸς ὁ ἅγιος σχολικὸς σύμόουλος τῆς Λάρι- σας...Νάναι καλά... Εκεῖνες τὶς ἀλησμόνητες ἐποχὲς μοῦ θύμισε... “Ὅταν ἔόγαινε ἕνας ἅγιος πατέρας κι ἔλεγε: μακρυὰ ἀπὸ τὰ μιάσματα τῶν ἐθνικῶν. Καὶ ἀμέσως ἔτρεχαν οἱ πιστοίμου κι ἔδαξαν φωτιὲς στὶς διθλιοθῆκες. Κι ἂν ἔδρισκαν καὶ κα- νένα ἀμετανόητο φιλόσοφο, τὸν κομμάτιαξαν' ἔτσι γιὰ νὰ δείξουν τί σημαίνει ἀγάπη. Τί ὠραῖες ἐποχές. Τότε ποὺ ὁ ἐπίσκοπος ἀκολουθούμενος ἀπὸ τὰ παλη- κάρια του ἔμπαινε στὸ Σεράπειο καὶ τὸ ἰσοπέδωνε. “Ὅταν ὅλη ἡ Κωνσταντινού- πολη ἔψελνε γιὰ τὴν Παναγία, ὅτι τοὺς φιλοσόφους ἀσόφους κατέδειξε... “Ὅταν οἱ γιατροὶ ἔσδησαν στὰ κάτεργα, γιατὶ τὴν ἰατρικὴν ἀσκοῦσαν οἱ πιστοὶ τοῦ γη- τευτῆ τοῦ Πέτρου. Τί νὰ προφθάσουν νὰ πρωτοκάνουν οἱ Φιλιππινέζοι οἱ θαυ- ματοποιοί... Βλέπεις τώρα ἔχουμε καὶ τὰ δίντεο. Δὲν πρόλαδαν οἱ ἐκλεκτοίμου νὰ διαδώσουν τὴν τέχνη τους, κι ἦρθαν αὐτὰ τὰ μηχανήματα τῆς προόδου ν᾿ ἀπο- δείξουν τὴν ἀπάτη τους. ἔΑ χ! γιατί νὰ μὴν κρατάῃ ἀκόμα ὁ μεσαίωνας; Νὰ μὴν ἔχουμε ἀνάπτυξη: νὰ μὴν ὑπῆρχαν τηλεοράσεις καὶ κάμερες. Καταραμένη πρόο- δος: καταραμένη ἐπιστήμη. Ποῦσαι, Γρηγόριε Ε΄, τότε ποὺ ἀφώρισες τὴν φυσικὴ καὶ τὰ μαθηματικά; Τότε ποὺ συγκυδερνούσαμε μὲ τοὺς Τούρκους κι εἴμαστε ἐξου- σιαστὲς δυνατοί. Τότε ποὺ ὁ ᾿Αθ. Πάριος καθύόριζε τοὺς ἀρχαίους “Ελληνες καὶ κατακεραύνωνε τὸν Κοπέρνικο, ποὺ ἔλεγε, ὅτι ἡ γῆ κινεῖται. Τότε ποὺ μετρούσαμε τὸν χρόνο ἀπὸ «κτίσεως κόσμου» τὸ 5.000 π.Χ. Τώρα μιλᾶνε ὅλοι γιὰ τὴν μεγάλη ἔκρη ξη. Ξεθάψανε τὸν ᾿Ησίοδο, ποὺ μὲ τόση ἐπιμέλεια θέλησα νὰ ἐξαφανίσω. Τό- τε ποὺ ρίχναμε φυλακὴ τὸν μυσαρὸ ᾿Ανθρακίτη καὶ κάψαμε στὴν πυρὰ τὰ διδλία του, γιατὶ δίδασκε λογικὴ καὶ μαθηματικά. Τὰ χέρια μου καὶ τὴν ψυχή μου δὲν θὰ ζεστάνουν ξανὰ οἱ πυρὲς συγγραμμάτων. Βλέπεις μὲ τὴν τυπογραφία δὲν εἶναι εὔκολο νὰ συγκεντοώσω ὅλα τ᾽ ἀντίτυπα καὶ νὰ τὰ κάψω. Κι ὅλο καὶ κάποιοι θὰ δρίσκωνται νὰ τὰ ὄγάζουν στὴν φόρα. ο φόδος τοῦ Γιαχθὲ ἔπαψε νὰ συνετίζῃ ἀνθρώπους. "Ολοι ψάχνουν τώρα νὰ δοῦν, τί λένε οἱ ἐπιστῆμες... Φαγωθήκανε μ᾽ αὐτές. Παντοῦ πιὰ ἀκοῦς ἐλευθερία λόγου, ἐλεύθερη διακίνηση ἰδεῶν. Δὲν καταλαδαίνουν, ὅτι μὲ πληγώνουν; ”Αχ/ ὡραία ἐποχή, ποὺ σφάζαμε τοὺς ἄπιστους καὶ ὁ διπλανός τους δὲν ἔπαιρνε χαμπάρι. Κα- ταραμένῃη πληροφόρηση, ὅσο καὶ νὰ σὲ ἐλέγχω, πάντα ὀρίσκεις τὸν τρόπο νὰ μὲ κάνῃς ἔξαλλο. Χωρὶς σκληρὴ λογοκρισία πῶς ν᾿ ἀνασάνω ἐλεύθερα; Τοὺς ρίχνω ζώδια, τοὺς ρίχνω ἐξωγήινους, ἀλλὰ τίποτε: ἔοχεται ἡ στιγμή, ποὺ ὅλα τινάζονται στὸν ἀέρα. Ξέρω ὅμως καλὰ ποιοί φταῖνε. Αὐτοὶ οἱ καταραμένοι οἱ Ελληνες ποὺ δὲν ἔφταναν οἱ ἀνακατωσοῦρες στὴν πατρίδα τους, φύγανε καὶ γιὰ τὴν Εὐρώπη, νὰ δώσουν τὰ φῶτα κι ἐκεῖ. Ποῦ; Στοὺς πιὸ καλοὺς πιστούς μου, ποὺ ἀπὸ τὸ φά- γωμα τῶν ὠμῶν ριζῶν περάσαν ἑκόντες ἄκοντες στὴν κυριαρχία τοῦ Γιαχδὲ κα- τευθεῖαν. Τώρα, θὰ μοῦ πῆτε, ὅτι θὰ δημιουργηθῇ ρεῦμα ὑπὲρ τοῦ Καζαντζάκη, ποὺ εἶναι ὀπαδὸς τῆς θεοκρατίας. Τὸ κακὸ δὲν εἶναι μεγάλο. Ἴσα ἴσα ἐγκλωδί- ζεται ὁ κόσμος σὲ μιὰ ἄλλη θεοκρατία, δὲν φεύγει ἀπὸ τὸ μαντρί. Αὐτὴ εἶναι ἡ μα- γκιά μου, γιατὶ ἀλλιῶς θὰ μὲ εἶχε σαρώσει ἀπὸ καιρὸ τὸ Σάρωθρον