Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ ᾿Ανοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς Φοινικιστὰς "Αντε, ρὲ παιδιά! Συμφωνήστε ἐπὶ τέλους, γιατὶ μᾶς ἔχετε γκαστρώσει. ᾿Εν τά- ξει/᾿Εξ ᾿Ανατολῶν τὸ φῶς. ᾿Αλλὰ ἀπὸ ποιούς; Οἱ Φοίνικες ἦταν μιὰ κάποια λύ- ση. ᾿Αλλὰ, φαίνεται, ἐλλείψει γραπτῶν στοιχείων ἡ ὁμάδα δὲν τραδάει. Ὅσους προπονητὲς κι ἂν χρησιμοποίησε, ἡ θεωρία αὐτὴ πῆγε ἀπ᾿ τὸ κακὸ στὸ χειρότε- οο. Γιὰ τοὺς Χαναναίους καλύτερα νὰ μὴ μιλᾶμε. ταν τόσο ἀθῶοι τοῦ πολιτι- σμοῦ, ποὺ καὶ ἡ νομὴ τῶν προδάτων ποὺ γνώριζαν ἦταν γι’ αὐτοὺς μέγα ἐπί. τευγμα. Κάτι Σουμέριοι, Ακκάδιοι καὶ Ελαμίτες ἀπορρίφθηκαν νωρίς, γιατὶ ἀπὸ μόνοι τους δὲν εἶχαν τὰ φόντα νὰ μεταδώσουν τὸ φῶς τοῦ πολιτισμοῦ. Εἶναι, σὰν νὰ λέμε, ὅτι, ἂν ἀγοράσῃ ὁ Παναθηναϊκὸς παῖκτες ἀπὸ τὸν ᾿Αστέρα ᾽Αμαλιάδος, θὰ προσδοκᾷ νὰ ὄγῇ πρωταθλητὴς Εὐρώπης. Καὶ ἐκεῖ ποὺ τὸ γυροφέρναν καὶ τὸ ψάχναν τὸ θέμα, τοὺς προέκυψαν δυὸ λύ- σεις: ἡ μιὰ ἄκουγε τὸ μαγικὸ ὄνομα ᾿ Εδραῖοι, λαὸς μὲ κάποιαν ἄλφα ἱστορία καὶ μὲ πατριάρχες κομμάτι μπαγάσες, ἐνῷ ἡ δεύτερη εἶχε νὰ κάνῃ μὲ τὸν τεράστιο, τὸν θεόρατο καὶ συμπαντικὸ ᾿Αφρικανικὸ πολιτισμό. Καὶ ἄρχισαν φόρα παρτίδα τὰ γνωστὰ τοιράκια τοῦ ἡμέτερου Σιωνισμοῦ νὰ προπαγανδίζουν, σώνει καὶ ντέ, γιὰ τὸν πολιτισμὸ τῶν ᾿Εόραίων: ποὺ ὁ Μωυσῆς όρῆκετὸ ᾿Αλφάδητο, ποὺ ἦταν συγ- γενεῖς τῶν Λακεδαιμονίων, ποὺ εἶναι οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν συμμαζεύεται. “Ὅμως, κι ἐπειδὴ κι ἐδῶ δὲν μασοῦσε ἡ κατσίκα ταραμᾶ, τὸ παραμύθι δὲν τοού- λησε. Βρέθηκαν κάτι ἀπέραντοι μωροφιλόδοξοι κι ἄρχισαν νὰ γίνωνται οἱ δια- λαλητὲς τῆς πραμάτειας: «Περάστε, κόσμε! Εδῶ ὁ καλὸς' Εδραϊκὸς πολιτισμός». ᾿Αλλὰ καὶ πάλι τξίφος, καθόσον κάτι τὸ μπούχτισμα ἐκ τῶν θρησκευτικῶν στὸ Γυμνάσιο, κάτι τὰ σκάνδαλα τῶν ρασοφόρων, τὸ μόνο ποὺ κατάφεραν ἦταν νὰ προκαλέσουν νύστα καὶ ἀδιαφορία. "Ετσι ἐπιστρατεύθηκε ὁ κύριος Μπερνὰλ καὶ ἡ θεωρία τοῦ ᾿Αφροκεντρισμοῦ. Φρέσκια -- φρέσκια κι ἄρτι ἐξελθοῦσα τοῦ φούρνου. Καὶ νὰ ὀρύεται ὃ κύριος Μπερνὰλ γιὰ τοὺς κακοὺς “Ελληνες, ποὺ ἔκλεψαν τὸν πολιτισμὸ ἀπὸ τοὺς καῦ- μένους τοὺς Μαύρους, ποὺ τὸν παρεποίησαν καὶ ἐπὶ πλέον τοὺς ἐξεμεταλλεύθη- σαν. Ὡραϊῖο πρᾶγμα ὁ Αφροκεντριομός. Γράφεις ὅ,τι θέλεις σὲ ὀκτὼ (!) τόμους καὶ δὲν δίνεις λόγο σὲ κανένα. Καθόσον, σοῦ λέει ὁ ἄλλος, ἐρευνητὴς Πανεπι- στημίου ὁ κύριος Μπερνάλ. Δὲν μπορεῖ, κάτι θὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν του. Τώρα νὰ ἀντι- δικήσῃς μαζί του εἶναι σὰν νὰ μιλᾷς μὲ τὸν στόλον σου (προσοχὴ τὸ στ). Διότι τί σχέση ἔχει ἡ πλατυχειλία μὲ τὸ κλασσικὸ κάλλος καὶ ἡ ἀνθρωποφαγία μὲ τὸν Παρ- θενῶνα, τοὺς αἰσυμνῆτες καὶ τὸν πολιτισμὸ γενικώτερα; Γράψε καλύτερα, ὅτι «γουστάρεις τὸν ἀράπη, τὸν σκύλο, τὸ τάμ, τάμ, τάμ» (Ζαμπέτας ἀπὸ ἕδρας) κι ἄσε τὶς παρλαπίπες. Γι’ αὐτὸ σᾶς γράφω, ἀγαπητοί μου φοινικιστές, ὄρῆτε ἐπὶ τέλους μιὰ θεωρία κοινῶς ἀποδεκτὴ καὶ ὀλίγον πειστική, γιατὶ μᾶς ἔχει φάει ἡ ἀγωνία, πόθεν προ- έρχεται ὁ πολιτισμός. Σᾶς ἱκετεύουμε, κάντε λίγογρήγορα, γιατὶ ἐδῶ ὁ κόσμος ἔχει ξεσηκωθῆ καὶ ὄχι μόνο διαδάζει μετὰ πάθους «Δαυλό», ἀλλὰ καὶ γεμίζει αἴθου- σες, ποὺ γίνονται ὁμιλίες γιὰ τὸν προϊστορικὸ ᾿Ελληνικὸ πολιτισμο. Γιῶργος Πετρόπουλος