ΕΘΝΙΚΑ Τί χωρίζει καὶ τί ἑνώνει τὴν ἀνθρωπότητα ᾿Απὸ τὶς 3 ἕως τὶς 5 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη ὑπὸ τὴν αἰγίδα καὶ παρουσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου συνέδριο μὲ θέµα: «Οἱ προοπτικὲς συνεργα- σίας καὶ συμμετοχῆς χριστιανῶν καὶ μουσουλμάνων ἐνώπιον τῆς τρίτης χιλιετίας». Τὸν ἴδιο μῆνα, καὶ συγκεκριµένα στὶς 29 ᾿ Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε στὴν Ρώμη ἡ γιορτὴ τοῦ Πέ- τρου καὶ Παύλου, ὅπου μάλιστα τὸ Πατριαρχεῖο δὲν ἤθελε νὰ ὁρίσῃ τὴν ἀντιπροσωπεία, ποὺ θὰ παρευρευρίσκετο. Αἰτία τῆς ὄχλησης ποὺ εἶχε δημιουργηθῆ στοὺς τῆς Κωνσταντι- νουπόλεως χριστιανοὺς εἶναι οἱ κινήσεις τῶν χριστιανῶν τῆς Ρώμης, καὶ συγκεκριµένα τοῦ Πάπα, γιὰ διείσδυση στοὺς χριστιανοὺς τῆς) Ανατολῆς καὶ πιὸ εἰδικὰ στοὺς Ρώσους, ποὺ μὲ τὴν σειρά τους εἶναι δυσαρεστημένοι ἀπὸ τὴν στάση τῶν Χριστιανῶν τῆς Κωνσταντινουπό- λεως ἀπέναντι σὲ αὐτοὺς τῆς Εσθονίας. Παρουσιάζεται λοιπὸν τὸ ὀξύμωρο σχῆμα, ἀπὸ τὴν µία οἱ χριστιανικὲς ἐκχλησίες νὰ ἐρί- ζουν γιὰ τὰ πρωτεῖα, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ συνεννοηθοῦν, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη µία ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐκκλησίες, συγκεκριµένα τὸ ᾿Ορθόδοξο Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, νὰ προ- σπαθῇ ἀπεγνωσμένα νὰ κάνῃ διάλογο μὲ τὸ Ισλάμ, παραδοσιακὀὸ πολέµιο τῆς χριστιανοσύ- νης. Καὶ τὸ παράλογο εἶναι, πὼς ἔχουν τὴν ὑπόνοια, ὅτι μποροῦν νὰ συνεννοηθοῦν μὲ τοὺς ἀλλοθρήσκους, ἀφοῦ δὲν μποροὺν νὰ τὰ δροῦν μεταξύ τους. Τελικά τί εἶναι ἡ θρησκεία: ἑνωτικὴ ἢ διχαστικἡ συνισταμένη τῶν λαῶν ἀπέναντι στὶς προκλήσεις τοῦ 2]ου αἰῶνα; Μὲ λίγα λόγια μπορεῖ ἡ ᾿Ορθοδοξία, τὸ ᾿Ισλάμ, ὁ ᾿Ινδουϊσμός, ὁ Καθολικισµός, ὁ Βουδδισμός, τὸ κάθε ἕνα ξεχωριστὰ ἢ ὅλα μαζὶ νὰ ἀποτελέσουν τὴν κοινὴ δάση ἀποδοχῆς, πάνω στὴν ὁποία θὰ δομηθῇ ὁ πολιτισμὸς τοῦ μέλλοντος; Μποροῦν νὰ δώ- σουν λύση στὶς ἀνησυχίες καὶ τὰ ἀδιέξοδα τοῦ σήμερα; Αν θέλουμε νὰ εἴμαστε ρεαλιστὲς καὶ εἰλικρινεῖς μὲ τὸν ἑαυτό μας, πρῶτα θὰ πρέπει νὰ παραδεχτοῦμε, ὅτι αὐτὸ φαντάζει ἐκ τῶν πραγμάτων οὐτοπία. ᾿Απλούστατα, γιατὶ καμμία θρησκεία στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους, ἀπὸ τὰ μεταχοιστιανικὰ χρόνια καὶ ὕστερα, δὲν ἔδρασε ἑνωτικά. "Όλες ἀνεξαιρέτως εἶχαν τὶς αἱρέσεις τους, ἀπὸ τοὺς καθολικοὺς ἕως τοὺς ὀρθοδόξους, ἀπὸ τοὺς δουδδιστὲς ἕως τοὺς μουσουλμάνους. Καὶ εἶναι γνωστό, πῶς φτάσανε στὴν σημερινή τους μορφή: μέσα ἀπὸ ἀπειλές, σφαγές, δία καὶ κάθε εἴδους ταπείνωση τῶν ἀντιφρονούντων. Καὶ ὅταν ἄρχισαν νὰ σταθεροποιοῦνται σὰν δόγματα καὶ µορφή, τότε ἄρχισαν τὸν ἀγῶνα γιὰ ἐξωτερικὴ ἐπιδο- λή, χωρὶς ποτὲ νὰ λείψουν καὶ οἱ ἐσωτερικὲς διαμάχες. Καὶ αἱματοκύλισαν τὸν πλανήτη στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Μωάμεθ, τοῦ Γιαχθὲ ἢ τοῦ ὅποιου σωτῆρα, προσπαθῶντας νὰ πεί- σουν, ὅτι τὸ ἔκαναν γιὰ τὴν ἐπιδολὴ τῆς ἀλήθειας. Καὶ σκότωναν στὸ ὄνομα τῆς «ἀλήθειας» καὶ τῆς «θεϊκῆς δικαιοσύνης». Καὶ ἐξισλάμισαν, καὶ ἐκχοιστιάνισαν, καὶ προπαντός, ὅπως ἔλεγαν, «ἔσωσαν». Μὰ ρώτησαν ποτὲ αὐτοὺς ποὺ σκότωσαν, αὐτὲς ποὺ δίασαν καὶ αὐτοὺς ποὺ ἔκαψαν στὴν φωτιά, ἂν ἤθελαν νὰ σωθοῦν; Καὶ τολμοῦν νὰ ἔρχωνται σήμερα οἱ ὄψιμοι ἀπόγονοί τους, τὰ ἀντάξια τέκνα τους, ποὺ πρόσφατα ἀπέδειξαν στὴν Γιουγκοσλαδία, πὼς ὁ χορὸς καλὰ κρα- τεῖ, γιὰ νὰ μιλήσουν γιὰ ἑνότητα καὶ ἑνωτικὸ ρόλο τῶν θρησκειῶν ἢ οὐσιαστικὰ αὐτὸ ποὺ ἐπιμελῶς κρύόουν, τῆς δικῆς τους θρησκείας; Κι ἔχουν τὸ θράσος οἱ ἐκπρόσωποι τῶν πο- λυεθνικῶν αὐτῶν ἑταιρειῶν νὰ θέλουν ἀκόμα καὶ σήμερα, ποὺ ὅλα ἐκτίθενται στὸ φῶς τῆς γνώσης καὶ τῆς κριτικῆς, νὰ κοροϊδεύουν καὶ νὰ ἐξαπατοῦν τοὺς λαοὺς τῆς ὑφηλίου μὲ τὸ ὅραμα τῆς δῆθεν ἑνότητας, φέροντας οἱ ἴδιοι οὐσιαστικὰ τὴν νέα θρησκεία τῆς Νέας Εποχῆς, ποὺ θὰ ἐξυπηρετήσῃ ἀκόμα περισσότερο τὰ οἰκονομικοπολιτικά τους συμφέροντα καὶ τὸν Διεθνὴ ᾿Εξουσιασμό;