ΗΙΑΝΟΣ ΤΣΙΝΑΣ:3 Ἢ Βυζαντινὴ ἠγεσία διέταξε τὸν ᾽Αλάριχο νὰ ἐξαφανίσῃ τοὺς Ἕλληνες τῆς Ν. Ἑλλάδος |. ΑΙ ΓΕΝΙΚΩΤΕΡΑΙΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΑΙ Ἢ καταστροφὴ τῶν Ἑλλήνων τῆς Νοτίου Ἑλλάδος ἔγινε κατὰ τὰ ἔτη 395-398, Κατὰ τὸν μεγάλον ἱστορικὸν Βασίλιεφ οἱ κάτοικοι τῆς Ἑλλάδος κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην ἦσαν σχεδὸν ὅλοι Ἕλληνες τοῦ τύπου ἐκείνου, ποὺ εἶχαν γνωρίσει ὁ Παυσανίας καὶ ὁ Πλούταρχος. “Ὅπως ἀναφέρει ὁ Γρηγορόόδιος, λέει ὁ Βασίλιεφ, ἡ γλῶσσα, ἡ θρησκεία, οἱ συνήθειες καὶ οἱ νόμοι τῶν ἀρχαίων προγόνων τῶν Ἑλλήνων εἶχαν μείνει σχεδὸν ἀμε- τἀόδλητοι, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶχαν κατακτηθῆ ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους πρὸ πέντε καὶ ἡμίσεως αἰώνων, ἤτοι τὸ ἔτος 146 π.Χ., καὶ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ νέα ἰδεολο- γικὴ κατάκτησις, ᾿Ασιατικὴ αὐτὴν τὴν φοράν, ὁ Χριστιανισμός, εἶχε ἤδη ἐπιθληθῆ 6ι- αίως ἀπὸ τὴν Ρωμαϊκὴν ἐξουσίαν. Ἤδη ὁ νέος ᾿Ασιάτης κυρίαρχος εἶχε ἀναγνωρισθῆ ὡς ἐπίσημος θρησκεία τοῦ χράτους καὶ ἤδη μετὰ τὸν αὐτροχράτορα Θεοδόσιον. Οὗτος ἦτο πλέον τὸ χράτος, ὁ δὲ αὐτοκράτωρ ἦτο τὸ ὄργανον τὸ ὑλοποιοῦν τὰς ἀποφάσεις του, ἔστω καὶ ἂν αὗται ἐξεδηλοῦντο δι᾽ ἑνὸς νεύματος αὐτοῦ. Οὕτω ὁ αὐτοκράτωρ Θεοδόσιος ὁ Α΄ ἐξέδωσε καθ᾽ ὑπαγόρευσιν σειρὰν ὅλην διαταγ- μάτων κατὰ τῶν Ἑλλήνων, δι’ ὧν ἀπηγορεύετο ἡ λατρεία τῶν θεῶν, ἀπηγορεύθη ἡ τέ- λεσις τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων, ἀπηγορεύθη νὰ ἑορτάζωνται αἱ ἐπέτειοι τῆς μάχης τοῦ Μαραθῶνος καὶ τῆς μάχης τῆς Σαλαμῖνος καὶ τέλος οἱ Ἕλληνες τῆς Νοτίου Ἑλλάδος ἐκηρύχθησαν αἱρετικοὶ καὶ τὸ ὄνομα «Ἕλλην» ἐτέθη ὑπὸ ἀπαγόρευσιν ἐπὶ ποινῇ θανά- του. Ἡ νέα δοξασία συνεπληρώθη ὕστερα ἀπὸ αἱματηροὺς ἐσωτερικοὺς ἀγῶνας καὶ ἀνε- γνωρίσθη ὑπὸ τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς, ὡς αὕτη ὠνομάσθη, Συνόδου, τὸ “Ομοούσιον τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ ὡς νέα θεότης τὸ “Αγιον Πνεῦμα. Καὶ ἐνῷ πάντα ταῦτα συνέ- 6αινον͵ οἱ Ἕλληνες κατεδιώκοντο καὶ οὐδεμία κίνησις ἦτο δυνατὸν νὰ σημειωθῇ διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῶν πατρῴων θεσμῶν ἔστω καὶ διὰ τοῦ λόγου, ἐνῷ θὰ ἔδει ἀπὸ καιροῦ νὰ εἶχε ἐκδηλωθῆ μία γενικὴ ἐπανάστασις κατὰ τῆς αὐτοκρατορίας τοῦ Διαδόλου, ὡς ὁλοὲν μετεσχηματίζετο τὸ πάλαι Ρωμαϊκὸν Κράτος. Δέον νὰ σημειωθῇ ἐνταῦθα, ὅτι καὶ μία τετάρτη, χθονία πλέον θεότης, ὁ Διάδολος, ἔγινε δεκτὴ εἰς τὴν πρᾶξιν ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τῆς ᾿Ανατολικῆς δοξασίας, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι τινες μύθοι ὡς ἡ Κόλασις, ὁ Παράδεισος κ.ἄ. ᾿Απὸ τότε ποὺ ὁ Ξέρξης ἀπέτυχε νὰ καταχτήσῃ στρατιωτικῶς τοὺς Ἕλληνας, ἐξηφαί- νοντο εἰς τὴν ᾿Ανατολὴν σχέδια ἰδεολογικῆς κατακτήσεως τῆς Ἑλλάδος, Μὲ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ἔγινε ἀπόπειρα νὰ γίνῃ πρᾶξις ἡ κατάχτησις μὲ τὸν Παυσανίαν, τὸν Βασιλέα τῆς Σπάρτης. Τῆς Σπάρτης, τῆς ὁποίας ἔμελλε νῦν νὰ ἔλθῃ τὸ τέλος. Πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τῆς ᾿Ανατολῆς ἦτο κάρφος ὁ πολιτικὸς καὶ ὁ φιλοσοφικὸς λόγος τῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ καὶ ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ πρόοδος τῶν Ἑλλήνων εἰς τὰς ἐπιστήμας, ὡς καὶ ἡ ὑψηλὴ τέχνη ἠνώ- χλει τὰ μάλα τὴν ᾿Ανατολήν. Ἔξ ἄλλου οἱ Εδραῖοι, οἵτινες ἐδίωξαν ἀρχικῶς τοὺς χρι- "Ὁ κ. Π. Τα. εἶναι νομικὸς καὶ ἐπίτιμος διευθυντὴς τῆς Ἐθνικῆς Βιθλιοθήκης τῆς Ἑλλάδος.