Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ λς. Ἰὼδ (11) “Ὅπως εἴχαμε ὑποσχεθῆ σὲ προηγούμενο τεῦχος (ἰδὲ «4», τεῦχος 186), δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ἐξαντλήσουμε τὴν περιγραφὴ αὐτῆς τῆς μεγάλης προσω- πικότητας, τοῦ προπάτορά «μας» τοῦ ᾿]ώδ, μόνο σὲ ἕνα τεῦχος. "Ετσι ξανα- γυρίζουμε σ᾿ αὐτόν. Τὸν εἴχαμε ἀφήσει λοιπὸν τὸν προπάτορά μας ξεδράκω- το μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους, ξεδράκωτους κι αὐτούς, φίλους του, νὰ κάθωνται ὅλοι παρέα κάτω στὸ χῶμα καὶ νὰ κλαῖνε τὴν μοῖρα τους, κάνοντας ντοὺς μὲ χῶμα, γιὰ νὰ καθαρίσουν - ἀπὸ τί ἀραγε; Τί νάναι πιὸ δρώμικο ἀπὸ τὸ χῶμα; Καὶ καθόντουσαν ἐκεῖ ἑπτὰ μέρες καὶ ἑπτὰ νύχτες, χωρὶς νὰ ποῦνε μιὰ κουδέντα. Ὥσπου κάποια στιγμὴ ὁ προπάτορας μίλησε. Καὶ τί εἶπε; «Εἴθε νὰ χαθῇ ἡ ἡμέρα, καθ’ ἣν ἐγεννήθην, καὶ ἡ νύξ, καθ’ ἣν εἶπον: ἐγεννήθη ἀρσενικόν. “Ἢ ἡμέρα ἐκείνη νὰ εἶναι σκότος» (]ὼδ γ΄ 3-4). Προσέξτε, τί εἶπε ὁ ἄνθρωπος μετὰ ἀπὸ ἑπτὰ μερόνυκτα σκέψης. Θέλει νὰ χαθῇ, λέει, ἡ ἡμέρα ποὺ γεννή- θηκε καὶ μαζί της νὰ χαθῇ καὶ ἡ νύκτα, ποὺ εἶπε, ὅτι γεννήθηκε ἀρσενικό. ᾿Αλλὰ ἂν χαθοῦν καὶ ἡ ἡμέρα ἐκείνη καὶ ἡ νύκτα μαζί, τότε πῶς στὸ καλὸ ἡ ἡμέρα ἡ χαμένη πιὰ θὰ εἶναι σκοτάδι, ἄρα νύκτα; Τί εὐφυΐα ὁ προπάτορας. Μᾶς μπέρδεψε ὅλους μας. Φαντασθῆτε, ὅταν δὲν σκέφτεται, τί λέει. Καὶ ἀφοῦ εἶπε κι ἄλλα τέτοια πολλά, πῆρε τὸν λόγο ὁ ᾿Ελιφὰς ὁ Θαιμανί- της, ποὺ κι αὐτὸς σκεφτότανε ξεδράκωτος ἑπτὰ μερόνυκτα καὶ τοῦ ἀπαντά- ει: «᾿ Εὰν ἐπιχειρισθῶμεν νὰ λαλήσωμεν πρὸς σέ, θέλεις δυσαρεστη θῇ; ἀλλὰ τίς δύναται νὰ κρατηθῇ ἀπὸ τοῦ νὰ ὁμιλήσῃ;» (]ὼδ δ΄ 2). Μὲ λίγα λόγια παίξα- νε τὰ στρατιωτάκια ἀμίλητα, ἀκούνητα καὶ στὸν τοῖχο κολλημένα, γιὰ τὸ ποι- ὁς θὰ μπορέσῃ νὰ κρατηθῇ περισσότερο, χωρὶς νὰ μιλήσῃ. Μὲ μία παραλλαγή ὅμως: ᾿Ιουδαῖοι ἀμίλητοι, ἀκούνητοι καὶ στὸ χῶμα ξεδράκωτοι καθισμένοι. Καὶ ὁ προπάτορας ἔχασε. Μίλησε πρῶτος, τώρα ἄφοδα μποροῦσαν νὰ μι- λήσουν καὶ οἱ ὑπόλοιποι. Ο ᾿Ελιφᾶς ἐν τῷ μεταξὺ ἀρχίζει νὰ πλέκῃ τὸ ἐγκώ- μιο τοῦ Γιαχδέ. "Ας ἀπολαύσουμε λίγο τὸ γνωστὸ τροπάριο τῶν λερωμένων ὀπισθίων, στὴν καθαρεύουσα, ὅταν ἀκοῦνε Γιαχδέ, σὲ μία ἀκόμα παραλλαγή: «Ιδού, μακάριος ὁ ἄνθρωπος τὸν ὁποῖον ἐλέγχει ὁ Θεός: διὰ τοῦτο μὴ κατα- φοόνει τὴν παιδείαν τοῦ Παντοδυνάµου' διότι αὐτὸς πληγώνει καὶ ἐπιδένει" κτυπᾷ καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἰατρεύουσιν» (]ὼδ ε’ 17-18). "Ηταν ἕνα μικρὸ ἀπόσπασμα καὶ μόνο, ἀλλὰ μὲ πόσο ὑψηλὰ νοήματα. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα μᾶς ξεκαθαρίζει γιὰ τὰ καλὰ τὸ θέμα τῆς ἐκπαίδευσης τοῦ Γιαχδέ. ᾿Αναμφισδήτητα εἶναι μορφωμένος, πήγαινε μάλιστα καὶ σὲ ἰδιωτι- κό. ᾽Εκεῖ φαίνεται, ὅτι ἔμαθε καὶ πρῶτες δοήθειες. ἤΕτσι, ὅταν δὲν ἔδρισκε ἄρρω- στους, γιὰ νὰ θεραπεύσῃ, πρῶτα τοὺς δάραγε, γιὰ νὰ τοὺς κάνῃ νὰ ἔχουν ἀνά- γκη ἰατρικῆς περίθαλψης καὶ ὕστερα τοὺς φάσκιωνε. "Ολα μὲ τὰ χεράκια του. Ὃ προπάτορας ὅμως δὲν καταλάδαινε ἀπὸ τέτοια. ταν ἕτοιμος νὰ σκάσῃ: