Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ «Τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας» Νίκη! νίκη!!! "Οχι αὐτὴ τῶν "Ελλήνων ἐναντίον τῶν ᾿Ιταλῶν. "Οχι/ αὐτὴ ὠχοιᾷ ἐμπρὸς στὴν δική µου. Νενίκη κά σε, ἱστορία. Ποιό ἔπος τοῦ 40 γιορ- τάζουν οἱ "Ελληνες; Ποιός θυμᾶται τὸν 4αθάκη, τὸν Διάκο; Τὸ 609. τῶν νέ- ων ἀνθρώπων στὴν Ελλάδα δὲν γνωρίζουν, τίσυνέδη στὶς 26 Ομτωδρίου τοῦ 1940. ᾽Αμνήμονες ἐκατάντησα τοὺς Ἕλληνες, Καὶ εἶναι αὐτὸ πιὸ µεγάλη νί- κῃ ἀπὸ τὴν νίκη τοῦ ᾿Ιησοῦ τοῦ Ναυῆ ἐναντίον τῶν ᾽Αμαληκιτῶν. ο Φουκο- γιάµα καὶ τ᾽ ἄλλα μεταϊστορικὰ τέκνα καὶ τεκνὰ ἂς πιάσουν τὸν χορό. Δὲν εἶναι καὶ μικρὸ πρᾶγμα νὰ κάνῃς τοὺς Ελληνες νὰ ξεχνοῦν τὴν ἱστορία τους καὶ μάλιστα τὴν πρόσφατη. Σκέψου, τί γίνεται μὲ τὴν παλαιότερη. Θὰ τοὺς λὲς γιὰ τὸν ἀγῶνα τους ἐναντίον τῶν Περσῶν καὶ θὰ φαντάζωνται, ὅτι πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἐκέρδισαν 2-0 στὸ ποδόσφαιρο τὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τοῦ Ιράν. Θὰ τοὺς ρωτᾷς σὲ λίγα χρόνια, ποιοί ἦσαν οἱ διωγμοὶ τῶν Τούρκων ἐναντίον τῶν ᾿Ελλήνων, καὶ εὐθαρσῶς θὰ σοῦ ἀπαντοῦν γιὰ τὰ ἐπεισόδια, ποὺ συνέ- ὄησαν σ᾽ ἕναν ἀγῶνα καλαθόσφαιρας. ἽΟσο γιὰ τὸ 1821, θὰ τὸ θεωροῦν ὡς τὴν ἐπανάστασιν τῶν φιλάθλων τῆς ΑΕΚ ἐναντίον τοῦ Τροχανᾶ. ᾿Αθλητικὴ “Ἔνωσις Κωνοταντινουπόλεως εἶναι ὁ πλήρης τίτλος τῆς ὁμάδος. "Ε, στὴν Κωνσταντινούπολιν δὲν εἶχε τὴν ἕδρα του ὁ σουλτᾶνος; Θὰ θλέπουν αὐτὸ τὸ ὑπέροχο ἀνοσιούργημα τοῦ μακαρίτη Καλαμάρα (τὸν Μεγαλέξανδρο) στὴν Φλώρινα, καὶ θὰ θεωροῦν τὸν Αλέξανδρο ρομπότ, ποὺ κατεσκεύασαν οἱ Αμε- οικανοί, γιὰ νὰ καταλάόουν τὴν Μέση ᾿Ανατολή καὶ νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὰ πετρέλαιά της. “Οσο καὶ νᾶναι ὅμως, ἔδαλα κι ἐγὼ τὸ χεράκι µου. Ποιός θυμᾶται, ὅτι οἱ νε- χροὶ κατεδαίνουν στὸν “Αδη; "Ολοι πλέον γνωρίζουν, ὅτι «ἐν κόλποις ᾿Αόραὰμ ἀναπαύονται». Τώρα δέδαια ὑπάρχει ὁ κίνδυνος, λόγῳ τῆς ἀγραμ- ματοσύνης τους νὰ μπερδέψουν τὸν κόλπο τοῦ Αόραὰμ μὲ τὸν κόλπο τῆς ἀλή- στου μνήμης Γαθριέλλας. Τί νὰ κάνουμε; ἔχουν καὶ τοὺς κινδύνους τὰ παι- γνίδια. “Ενα µόνον φοδᾶμαι μὲ ὅλα τοῦτα: τὸν χαρακτῆρα τῶν Ελλήνων. Φοδᾶμαι, μὴ καὶ πάρουν ἀνάποδες στροφές’ νὰ νοιώσουν θιγµένοι καὶ νὰ πέσουν μὲ τὰ μοῦτρα στὴν ἀνάγνωσιν τῆς ἱστορίας. Καὶ καλά, νὰ διαδάσουν τὴν ἐπίση μη: μικρὸ τὸ κακό. Κι ἂν ἀρχίσουν νὰ διαθάξουν τίποτε περιοδικὰ σὰν τὸν ἔξω- λέστατο «4αυλό», τί γίνεται; "Ο,τι τόσα χρόνια ἔστηνα θὰ τὸ γκρεµίσω μὲ τὰ ἴδια μου τὰ χέρια. άθος τελικὰ ἦταν ἡ δηµοσιοποίησις τῆς δηµοσκοπήσεως. Κι ἔξω ἀπὸ τὴν καθιερωμένη µας πρακτική. ᾿Εμεῖς στὸ σκοτάδι χινούµεθα, τὸ σκότος ἐπιδάλλουμε. Καλὸ εἶναι νὰ μαθαίνουμε τὶς προόδους µας, νὰ ξέρου- μετ’ ἀποτελέσματα τῶν δημοσκοπήσεων. Ὅμως πρέπει νὰ τὰ κρατᾶμε γιὰ τὸν ἑαυτό µας. Δὲν πρέπει νὰ προκαλοῦμε, ἰδιαίτερα τοὺς Ἕλληνες. Ανάποδη φύ- τρα. ᾿Εχκεῖ ποὺ λὲς ὅτι τοὺς διέλυσες, νάτοι πάλι ὀρθοί. Καὶ κρατοῦνε ἕνα Σάρωθρον