ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΩΡΙΤΑΛΑΣ. Νεοφοινιχισμµός: Ἐπιδιώξεις-Μέθοδοι ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ Η ΙΑΡΥΣΙ «ΦΟΙΝΙΚΙΚΟΥ» ΚΡΑΤΟΥΣ Ι. Παρελθὸν καὶ πηγὲς τοῦ «Φοινικισμοῦ» Ὃ «φοινικισμὸς» δὲν ἀποτελεῖ χαινοφανὲς Φαινόμενο. .ὋΟ Δαϊρπφελδὸ ὑπεστή- ριξε, ὅτι ὁ μυκηναϊκὸς πολιτισμὸς ἦταν δημιούργημα τῶν Φοινίκων, μεταξὺ τῶν ὁποίων ὁ Κέκροψ, ὁ Κάδμος, ὁ Ἴναχος («Ηοήπενς Οάγ5566», 1924: «ΑΙ Οἰγηπρίᾳ», 1935). .Ο Ν. Βέτατά ἔδλεπε τὴν ὁμηρικὴ ᾿Οδύσσεια ὡς ἀφήγησιν φοινικικῶν πε- οιπετειῶν («1 ες Ρμόμιοϊοης οἱ ἰ᾽ Οαν5ςέο»., 1902). Ἡ τάσις ὑπερεχτιμήσεως τοῦ ρό- λου τῶν Φοινίκων ἐπηρέασε καὶ ἄλλους μελετητὲς ὅπως οἱ: Μονειτς («Πίο ΡΠΟΜΙΙζ6Υ». 1850), Οἰεγπιοπί-(αππεαΙ («1.65 ΡΗέΠΙΟἰΙΘΗς5 ἄαπις 6 ΡεΙορομμέςε», 1877), Ο. Ρεττοί-ΟΠ. ΟΠΙρΙεΖ («Πἰςιοίγο (ὁ |) αγί απο ἰ᾿ Απιίηιιιό», ἴοπια ΠΠ, «1,4 Ῥπέπίοε», 1887), Μαας («(σγΙ6Ο/ΘΗ μΗά 6ΙΙΘΗ αι δίήις νο Κογίμιῃ», 1902). ᾿Ακόμη καὶ τὸν Ε. ΟυΓίί15, ποὺ δέχθηκε, ὅτι οἱ Φοίνικες εἶχαν ἐγκατασταθῆ στὴν ᾿᾽Αργολί- δα. (« Ελληνική Ἱστορία», ἑλλ. μετάφραση, Α΄ σελ. 48). Στὴν Φοινικιστικὴ προ- παγάνδα προσχώρησαν καὶ ὁ Ε. Βεπαπ («Λ4ἰςδίοΠ 4ο ΡΠέπίεο», 1864). ὃ Ἡ. Βοε]]οο («Τὸ Βαι/οργοιιπά: ο γγία απά Ραἰθδιίῃε, {πὸ δρεοά ρίοι ο] γεΙἰρίοή», 1936). ὃ Α. ΟοΙςγ («Πἰς(οἶγε αἲε |’ ΑΤΟΜΙΕΕΙΙΙΥΕ», 1849). Οἱ ἀπόψεις αὐτὲς ὠφείλοντο σὲ δύο παράγοντες: α) Στὴν ὑλικὴ καὶ ἠθικὴ στἠριξἰ τους ἀπὸ τὰ ἀνὰ τὸν κόσμο ἑθραϊκὰ κέντρα, ἀφοῦ οἱ Εθραῖοι, ὄντες Σημίτες καὶ γείτονες τῶν Φοινίκων, παρουσιάζονται καὶ ὡς συγγενεῖς τῶν δευτέρων, ἀκόμη καὶ ὡς «Φοίνικες» μὲ διαστολὴν αὐτοῦ τοῦ ὅρου. 6) Στὴν σύγχυσι ποὺ ἐπέφερε ὁ κατὰ τὸ 1360 π.Χ. ἀφανισμὸς τῶν πρώτων Φοι- νίκων, δηλαδὴ τῶν Ἑλλήνων οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐγκατασταθῆ στὰ Συριαχκὰ παρά- λια καὶ ἡ ἀντικατάστασίς των στὴν περιοχὴ ἀπὸ Σηµίτες. Αὐτοὶ εἶχαν ἔλθει ἀπὸ τὶς χῶρες τοῦ Περσικοῦ κόλπου (Ἡρόδοτος Ζ 89, Στράδθων ΙΣΤ 3,4) καὶ μετὰ τὴν ἐξόντωσι τῶν Ἑλληνοφοινίκων ἀπὸ τοὺς Χεττίτες σφετερίσθηκαν τὶς πόλεις, τὶς τέχνες καὶ τὸ ὄνομα τῶν Ἑλλήνων Φοινίκων. Ἔτσι σφετερίσθηκαν καὶ τὴν δι- σχιλιετῆ ἱστορία τῶν πραγματικῶν Φοινίκων (3200-1360 π.Χ.) παρουσιάζοντάς τὴν ὡς δική τους. Στὴν προσπάθεια αὐτὴν τοὺς δοήθησαν ὡρισμένοι ὅπως ὁ φοι- νικίζων Ἡρόδοτος καὶ ὁ Κλήμης ὁ ᾽Αλεξανδρεύς. Ὁ τελευταῖος (Στρωμ. 1. 16. 361) διατείνεται, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔμαθαν τὴν ναυπηγικὴν ἀπὸ τοὺς Καρχηδονί- ους (Σημιτοφοίνικες ποὺ ἀποίκισαν τὴν Τυνησία γύρω στὸ 800 π.Χ.), ἐνῷ αὐτοὶ ἐμφανίζονται μετὰ ἀπὸ χιλιετίες ναυπηγικῆς καὶ ναυσιπλοΐας τῶν Ἑλλήνων (Ακτὶς Ἠλιάδης, Μάκαρ, Αἴγων, Περσεύς, Ἡρακλῆς, ᾿Αργοναῦτες, ΟὈδυσσεὺς κ.ἄ.). Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡ ἱστορικὴ ἔρευνα ἀνέτρεψε τὸν «φοινικισμό». Α. ἙΕναης, (Φομίρία Μίποα), ΝΝ. (ἰαάσίοηπε (5/μαῑΐθς ΟΠ Ποῖον αμᾶ Ηογπογίς ΑΡ), Α. Ῥε[σομ (Πίθ εραϊμιγΚεΠἰςεᾳοε Ιπδεβγί[ ας Α5ίπθ), Ἐ. Οατρεηίεί (1,είίεγς οἱ (αἄγιιις)., 1. Μγεις (ΎΥΛο ιμὸ (σγεεΚς ννεγε2)., Ο. ΟἰοίΖ («ΠΗἰςιοίγο (γεΓιιθ» καὶ «(ἰνιἰἱςα[ἰομ ΕΡΕεΠΗΘ»).