Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ λη. ᾽Αγγαῖος Δὲν τὸν ξέρετε τὸν κύριο; Μὰ ἂν εἶναι δυνατόν. Κοτζὰμ ᾽ Αγγαῖος εἶναι αὐτός. Προφήτης τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ προπάτορας δικός µας. Κά- πως ἔτσι δὲν πάει τὸ πρᾶγμα αἰῶνες τώρα; Βέόδαια, γιὰ νὰ ποῦμε καὶ τοῦ Γιαχδὲ τὸ δίκιο, οὔτε κι ὁ πάνσοφος τὸν ἤξερε καλά. Απλῶς ἦταν ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ διάλεγε ποῦ καὶ ποῦ, γιὰ νὰ τοῦ κάνουν τὰ θελήματα. Καὶ τὸ πρᾶγμα ἔγινε ὡς ἑξῆς: Τοῦ εἶπε ὁ Γιαχδέ: «Έλα ἐδῶ, ᾿ Αγγαῖε, θέλω νὰ μοῦ κάνῃς ἕνα θέλημα». Καὶ ὁ ᾿Αγγαῖος ἀπήντησε: «Τάξε μου, γιὰ νὰ στὸ κάνω». Καὶ ὁ Γιαχόέ, ἑτοιμόλογος, τοῦ εἶπε: «Θὰ σὲ κά- νω προφήτη». Καὶ ἔτσι γινόντουσαν οἱ προφῆτες τοῦ ᾿Ισραήλ. Ὃ προπάτοράς μας λοιπὸν καὶ προφήτης μας ᾿Αγγαῖος μία μέρα τῶν ἡμερῶν ἔγινε κι αὐτὸς τὸ τσιράκι τοῦ Γιαχόέ: «Καὶ ἔγινε λόγος Κυρί- ου δι’ ᾿Αγγαίου τοῦ προφήτου λέγων: Εἶναι καιρὸς εἰς ἐσᾶς, νὰ κα- τοικῆτε σεῖς ἐν τοῖς φατνωτοῖς οἴκοις σας, ὃ δὲ οἶκος οὗτος νὰ εἶναι ἔρη- μος;» («᾿Αγγαῖος» α΄ 3). Νᾶτανε ἡ ζήλεια ψώρα. Τὸν εἶχαν γράψει μὲ λίγα λόγια οἱ συγγενεῖς μας κατὰ τὸ ἱερό «μας» θιόλίο, τὰ ἀδέλφια μας, τὸν Γιαχόδέ, καὶ αὐτοὶ τὴν περνάγανε ζωὴ καὶ κότα, ἐνῷ ἐκεῖνον τὸν εἶχαν ἀφήσει ἄστεγο. Τὸ ἔχουμε ξαναδεῖ καὶ παλιότερα τὸ ἔργο. Μὲ λέί- γα λόγια, τοῦ κλώτσου καὶ τοῦ μπάτσου τὸν εἶχαν τὸν Γιαχδέ. Τοῦ τὸ κρατοῦσαν καὶ μανιάτικο, ἀφοῦ ὅλο νὰ τοὺς καταστρέφῃ καὶ νὰ τοὺς ἀφανίζῃ ἤθελε, ἂν δὲν ἦταν φρόνιμοι καὶ πιστοί, καὶ ἔτσι, ὅταν θρίσκαν τὴν εὐκαιρία, ὄξω ὁ Γιαχθὲ ἀπ’ τὴν παράγκα. Καὶ ἐκεῖνοι μέσα στοὺς φατνωτοὺς οἴκους τους τρώγανε καὶ πίνανε. Καὶ τότε: «Οὕτω λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων. Συλλογίσθητε τὰς ὁδούς σας. ᾿Ανάδητε εἰς τὸ ὄρος καὶ φέρετε ξύλα, καὶ οἰκοδομήσατε τὸν οἶκον: καὶ θέλω εὐαρεστη θῆ εἰς αὐτόν, καὶ θέλω ἐνδοξασθῆ, λέγει Κύ- οιος» («᾿Αγγαῖος» α΄ 7-δ). Ζήτω ἐγώ, σὰν νὰ λέμε. Τελικά, ἂν ὃ Γιαχδὲ δὲν ἦταν, ὅπως αὐτοαποκαλεῖται, Θεὸς ἀλλὰ ἄνθρωπος, θὰ πρέπει νᾶταν, ὄρὲ παιδί μου, μεγάλη ψωνάρα. Σκεφθῆτε ἕναν ἄνθρωπο δη- λαδή, τὸν κύριο Γιαχόέ, νὰ ἔκανε αὐτὰ ποὺ κάνει, καὶ νὰ ἔλεγε αὐτὰ ποὺ λέει. Γιὰ τὸ 4 αφνὶ σούμπιτος θὰ ἤτανε. ᾿Ισόδια σὲ ζουρλομανδύα. ᾿Αλλὰ τί νὰ κάνουμε, κάτι τέτοιοι γίνονται θεοὶ καὶ φτάσαμε ἐκεῖ ποὺ φτάσαμε. Κρατήστε ὅμως τὴν ὄρεξή σας, γιατὶ γιὰ τὸν κύριο Γαχδὲ δε- σμευόμαστε νὰ ἀναφερθοῦμε στὸ μέλλον, γιὰ τὸν δίο καὶ τὴν πολιτεία του. Θὰ τοῦ τὸ κάνουμε τὸ ψυχογράφημα, δὲν τὸ γλυτώνει. Καὶ γιὰ νὰ γυοίσουμε στὸ θέμα μας. «Ένα κεραμίδι θέλει, θοὲ παι- διά, ὁ Θεός, νὰ δάλῃ τὸ κεφάλι του ἀπὸ κάτω. Δὲν ντρέπεστε, δρὲ κτή- νῃ, τέτοιον Θεὸ νὰ τὸν ἀφήνετε ἄστεγο; ΄Ανευ χαρτοφυλακίου Θεὸ τὸν καταντήσατε. Τί ζητάει ὁ ἔρημος;» Αὐτὰ ἔλεγε τὸ τσιράκι τοῦ Γιαχ- δέ, ὁ προφήτης καὶ προπάτοράς μας ᾿Αγγαῖος, ἀλλὰ αὐτοὶ τὸν χαδᾶ