ΑΙΣΙΜΑ KAI ΑΔΗΡΙΤΑ Ἡ ἀρχὴ τῶν ἐθνοτήτων εἰς Μικρασίαν Ἐπέστη πλέον ὁ καιρὸς τῆς ρυθμίσεως τῶν (ἀποτόκων τῶν ὅλως ἀδίκων «διευθετήσεων» τοῦ ἀείποτε, ἀπὸ τοῦ 10ου ἤδη αἰῶνος, ὑφισταμένου Ἀνατολικοῦ, ἤγουν τοῦ Μικρασιατι- κοῦ Ζητήματος) προβλημάτων ἐκ τῆς ἐθνικῆς ἀφυπνίσεως τῶν πενήντα (50) περίπου ἐθνο- τήτων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῶν αἰτουσῶν ἐθνικὴν ἀναγνώρισιν καὶ ἐθνικὴν ἀποκατάστασιν ἀπὸ τὴν διεθνῆ κοινότητα. Διότι, ἐθισθέντες οἱ ἐλεύθεροι λαοὶ καὶ τὰ ἔθνη ν’ ἀποκαλοῦν, ὡς μὴ ὤφειλον, τὴν Μικρὰν Ἀσίαν «Τουρκίαν», διαπράττουν ἀθελήτως ἀδικίαν εἰς βάρος τῶν καταπιεζομένων βαναύσως ἀπὸ τὴν Τουρκίαν ἰθαγενῶν μικρασιατικῶν ἐθνοτήτων. Ἤτοι τῶν Ἰώνων (μουσουλμάνων ἑλληνογενῶν), τῶν Κρητῶν μουσουλμάνων (τῶν καλουμένων ἀπα- ραδέκτως «τουρκοκρητικῶν»), τῶν Φρυγῶν (Γιουρούκων), τῶν Ἐρυθίνων, τῶν Καραμανῶν (Ἀλεβιδῶν), τῶν Λυκαόνων (Ἀθιγγάνων), τῶν Κιλίκων (Ἑλληνοσύρων), τῶν Καππαδοκῶν (τουρκοφώνων), τῶν Ποντίων (διγλώσσων), τῶν Ἀρμενίων (τῶν «τουρκαρμενίων», ὡς κα- λοῦνται, ἐκ τῶν ὁποίων ἕλκει τὴν καταγωγήν του ὁ Γιλμάζ! – ἐνῷ ὁ μισέλλην τουρκιστὴς Ἐτσεβὶτ κατάγεται ἐκ Ρεθυμνίων Κρητῶν!), τῶν Γεωργιανῶν, τῶν Κιρκασίων, τῶν Ἡρανῶν, τῶν Καρδούχων (Κούρδων), τῶν Λυδῶν (Λαζῶν) καὶ ἄλλων πολλῶν. Αἱ ὁποῖαι ἐθνότητες κατὰ τὸν κουρδικῆς καταγωγῆς Ὀζὰλ εἶναι εἴκοσι πέντε (25) τὸν ἀριθμόν, ἐξαιρουμένων βε- βαίως τῶν μειονοτήτων ἄλλων ἐθνῶν, ὡς τῶν Ἀλβανῶν, τῶνΒοσνίων, τῶν Θρᾳκῶν, τῶν Ἐσθονῶν, τῶν Πολωνῶν, τῶν Ρώσσων, τῶν Σύρων, τῶν Ἀζέρων κ.λπ. Τὰ ἰθαγενῆ ἔθνη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας παρὰ τὴν τακτικὴν τῆς ἐθνικῆς ἐκκαθαρίσεως τοῦ ἀτατουρκισμοῦ ἐπεβίω- σαν τῶν γενοκτονιῶν, τὰς ὁποίας ἐφήρμοσαν εἰς βάρος των τὰ ὄργανα τοῦ ἀλβανοεβραίου Κεμὰλ (τοῦ μὴ σχόντος ποτὲ ἰδίαν ἐν Θεσσαλονίκῃ κατοικίαν· ἡ φερομένη ὡς τοιαύτη εἶναι τοῦ πατρυιοῦ του, τὸν ὁποῖον ὁ «υἱὸς» ἐμίσει θανασίμως καὶ δὲν ἐπέρασε ποτὲ τὴν οὐδὸν τῆς οἰκίας του). Τὰ ἔθνη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας (ὄχι «Τουρκίας») ζητοῦν δικαίωσιν. Ζητοῦν τὴν ἐφαρμογὴν καὶ δι’ αὐτὰ τῆς Ἀρχῆς τῶν Ἐθνοτήτων. Διεθνὴς μισελληνισμὸς μὲ κοινὴ ρίζα B.Γ. - Π. Ὁ Shawn Eyer, ἐκδότης τοῦ ἀρχαιοελληνικῆς κατευθύνσεως περιοδικοῦ «The Lyre», ἕνας ἐκ τῶν διοργανωτῶν τῆς ἀναβιώσεως τῆς ἑορτῆς τῶν Παναθηναίων στὴν πόλι Νάσβιλ τῆς πολιτείας Τεννεσῆ τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ ναοῦ τοῦ Παρθενῶνος στὴν Νασούπολη, ἀποκαλύπτει πόσο πλαστογραφεῖται καὶ συκοφαντεῖται ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς πολιτισμὸς καὶ πόσο μεθοδευμένα καὶ ὕπουλα ὑποκρύπτεται τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀρχαίου ἑλληνισμοῦ ἀπ’ τὴν ἀμερικανικὴ ἐκπαίδευσι: «Γιὰ νὰ κατανοήσωμε –γράφει– τὸ πῶς πράγματα σὰν κι αὐτὰ προχωροῦν χωρὶς ἐρωτή- σεις κι ἀμφισβητήσεις, θὰ πρέπει νὰ λάβωμε ὑπ’ ὄψιν καὶ τὸ ὅτι στὴν Ἀμερικὴ σχεδὸν ὅλοι ἔχουν πλήρη ἄγνοια τῆς κλασσικῆς ἱστορίας. Ὅλα κι ὅλα ὅσα ἕνα τυχαῖο ἄτομο γνωρίζει σχε- τικὰ π.χ. μὲ τὴ Ρώμη εἶναι, ὅτι οἱ Ρωμαῖοι τάιζαν τὰ λιοντάρια μὲ Χριστιανούς. Καὶ ὑποθέ- τω, ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἐκλαμβάνεται ἐπίσης ὡς ἔνοχη λόγῳ σχέσεων. Ἐξ αἰτίας τῆς ἐπιβεβλημέ- νης στειρότητας τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ μας συστήματος κάθε πρώιμη διδασκαλία σχετικὰ μὲ τὸν κλασσικὸ κόσμο, ὅσες ἐλάχιστες φορὲς ἐπιχειρεῖται, εἶναι μέχρι βαθμοῦ γελοιότητας ἐπι- φανειακή. Διδάσκουν μόνο τοὺς κατ’ αὐτοὺς “καλοὺς” μύθους καὶ τὴν “μὴ ἐπικίνδυνη” τέ- χνη. Τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα εἶναι καθαρὴ παραπληροφόρηση. Ὅλα ὅσα κάνουν τόσο ἐνδια- φέρουσα τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα εἶναι ἀκριβῶς ἐκεῖνα ποὺ ὁ δάσκαλος εἶναι ἐντελῶς ἀπρόθυ- μος νὰ παρουσιάσῃ στὴν τάξι του, ἀκόμη καὶ στὴν δευτεροβάθμια ἐκπαίδευσί μας». Φυσικὰ ἡ ἴδια κατάστασι ἐπικρατεῖ στὰ «ἑλληνικὰ» σχολεῖα καὶ πανεπιστήμια («Φιλο- σοφικὲς» σχολές). Γιατί ὅμως; Μήπως διότι οἱ ἴδιοι ἀφανεῖς διεθνεῖς μισέλληνες ἀποφασί- ζουν καὶ στὶς ΗΠΑ καὶ στὴν Ἑλλάδα γιὰ τὴν ἐκπαίδευσι ποὺ θὰ παρέχεται στοὺς μαθητὲς καὶ φοιτητές; M.Δ.Δ. - A.