O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ «...Ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται» Αὐτὴ ἡ Μητρόπολις Λαρίσης πρέπει νὰ ἔχῃ μέλι. Διότι δὲν ἐξηγεῖται διαφορετικὰ οὔτε ἡ πρεμούρα τῶν σεβασμίων ἱεραρχῶν μας πρὸς κατάκτησίν της, καθ’ ὅσον τέ- τοια σφαγὴ δὲν ἔγινε οὔτε στὸνΤρωικὸ πόλεμο, οὔτε ἡ ἑκατέρωθεν μαύρη λύσσα τῶν ὀπαδῶν τοῦ... ἀποθανόντος ἱεράρχου καὶ τῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ ἑκάστοτε νέ- ου. Αὐτὴ δὲν εἶναι Μητρόπολις, εἶναι ἡ Νέα Σιών, ἵνα μὴ γράψω ἡ θεοβάδιστος πό- λις, καὶ εἶναι φανερόν, ὅτι ὅποιος προΐσταται ἐκεῖ ἐξαγνισμένος προσεγγίζει τὸ θεῖον καὶ μετὰ θάνατον κάθεται εἰς τὸ πρῶτο νεφέλωμα δεξιά του. Αὐτὸ ποὺ λέμε στὸ γή- πεδο «εἰσιτήριον διακεκριμένης θέσεως». Τί; Νὰ κόψω τὶς ἀρλούμπες, γιατὶ θὰ γελᾶνε μαζύ μου κι οἱ κότες! Ἔ! καλά, δὲν λέω, πλούσια πόλις ἡ Λάρισα, ὁ κάμπος εὔφορος καὶ τὸ προσκύνημα τῆς Ἁγίας Πα- ρασκευῆς (βοήθειά μας) κερδοφόρο. Πολὺ κερδοφόρο! Ἀλλά,στὸν Θεὸ ποὺ πι- στεύετε, τὰ πλούτη τῆς θεσσαλικῆς πρωτευούσης εἶναι ἱκανὰ νὰ δελεάσουν ἕνα λει- τουργὸ τοῦ Ὑψίστου, ὁ ὁποῖος ζῇ ἐν ἄκρᾳ ταπεινότητι φορῶντας ἕνα τριμμένο ἀπὸ τὴν πολυκαιρία ράσο καὶ φέρεται ἐν ταῖς δημοσίαις αὐτοῦ ἐμφανίσεσιν ἐπὶ πώλου ὄνου; Ὄχι, βέβαια! Εἰδικὰ μάλιστα, ὅταν ἔχῃ καὶ ἄξιους συνεργάτες, ποὺ ἐπιδίδονται μετὰ περισσῆς μανίας στὸ ἔργο τῆς φιλανθρωπίας. Δὲν ξέρω, ἂν τοὺς εἴδατε στὴν τηλεόραση, μὲ τί ὑπερβάλλοντα ζῆλο κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἐνέπιπτον λαῦροι ἐπὶ τῶν χρηματοφόρων σάκκων. Ξέρετε τώρα. Αὐτὰ ποὺ προορίζονται γιὰ τὰ εὐαγῆ ἱδρύματα καὶ ὑπὲρ χηρῶν καὶ ὀρφανῶν. Ἀλλὰ τίς ἡ χρεία τῶν χρημάτων, λέγω, εἰς τοὺς πτωχούς, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται (μετὰ θάνατον βέβαια). Θὰ ἀποκτήσουν τὴν συννεφάρα τους ἐν Παραδείσῳ ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ τὸν ἀτενίζουν ἀσκαρδαμυκτί. Αὐτὴ ἡ θέση καλεῖται στὸ γήπεδο «ἀριθμημένο εἰσιτήριο». Πληρώνεις κάτι παραπάνω, ἀλλὰ τὴν βρίσκεις. Ἔ! κι ἀφοῦ οἱ πτωχοὶ καὶ οἱ ἀναξιοπαθοῦντες θὰ κληρονομήσωσι τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, τί νὰ τὰ κάνουν τὰ ψυχοφθόρα χρήματα, τὰ ὄργανα αὐτὰ τοῦ Σα- τανᾶ; Νὰ πᾶνε χαμένα; Τόσα παγκάρια «δουλεύουν» νυχθημερὸν καὶ τόσα «ἁγιά- σματα» κόβουν μονέδα κάθε μέρα. Κάπου πρέπει νὰ διοχετευθοῦν ἐπ’ ἀγαθῷ. Ὅπως βέβαια καὶ ὁ χρυσὸς τῶν ταμάτων τοῦ φιλοχρίστου πληρώματος. Ἔτσι ἡ ἐπιτροπὴ καταμετρήσεως ἔκανε τὴν καρδιά της πέτρα, καὶ γιὰ νὰ σωθοῦν τόσες ἀνθρώπινες ψυχές, τὰ ἐνεθηλάκωνε. Ὁ ἕνας μάλιστα τὰ ἐνεπουκαμίαζε, καθὼς ἔχοντας ἀνοικτὸ τὸ πουκάμισο ἔρριχνε μέσα τὶς δεσμίδες. Οἱ ἄλλοι, πιὸ σεμνοί, ἤρχοντο τὸ ἀπόγευ- μα κατὰ μόνας καὶ ἔπαιρναν τὸ ποσὸ τῆς ἀρεσκείας τους. Μερικοὶ κακεντρεχεῖς στὴν Λάρισα λένε, ὅτι καὶ γιὰ τὸν Μητροπολίτη ἔβγαζαν τὸ κάτι τίς τους. Φυσικὰ ἐμεῖς ἀδυνατοῦμε νὰ τὸ πιστέψουμε. Ἄπαπα! Καθότι «Ἅγιος» ἄνθρωπος τί νὰ τὰ κάνῃ τὰ χρήματα; Ἄλλως τε εἶναι ἀποδεδειγμένον, ὅτι οἱ Ἅγι- οι πατέρες οὔτε ἀρχομανεῖς εἶναι οὔτε πάθη ἔχουν. Διάγουν βίον ἀσκητικὸν καὶ τρῶνε ἀκρίδες μὲ μέλι. Γιὰ νὰ μὴ γράψω, ὅτι εἶναι καὶ στυλίτες. Μάλιστα, φίλοι μου! Στυλίτες, καθὼς μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ἀρέσκονται νὰ κάθωνται ἐπὶ «στύλου». Θὰ μποῦν ἔτσι κι αὐτοὶ στὸν Παράδεισο ἀλλὰ στὴ θέση τῶν ὀρθίων. Μαζὺ μὲ τοὺς χούλιγκανς. Γιῶργος Πετρόπουλος