ΣΩΤΉΡΙΟΣ ΜΠΕΚΑΚΟΣ Οἱ Ἰταλοὶ ἀποκρύπτουν τὴν καταγωγὴ τῶν Ἑλλήνων τῆς Απουλίας καὶ Καλαθρίας Στὴν Ἰταλία χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴν μελέτη τῆς ἰταλικῆς γλώσσας διόλία γραμμένα ἀπὸ πανεπιστημιακοὺς (καθηγητὲς γλωσσολογίας, διαλεκτολόγους). τὰ ὁποῖα ἀφιερώνουν κεφάλαια γιὰ τὴν προέλευση τῆς καθεμιᾶς ἰταλικῆς διαλέκτου. Βέδαια ἀσχολοῦνται καὶ μὲ τὰ ἀλλόγλωσσα ἰδιώματα τῆς ἰταλικῆς χερσονήσου (ΑΑλδανικά, Προθηγκιανά), μέσα στὰ ὁποῖα ἐντάσσονται καὶ τὰ Ελληνικὰ ἰδιώματα τῆς νοτίου Ιταλίας (Μεγάλης Ἑλλά- δος). Τὰ ἰδιώματα αὐτὰ εἶναι ἀρχαῖες ἑλληνικὲς διάλεκτοι. ζωντανὰ κομμάτια τοῦ Πολι- τισμοῦ τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, τὰ ὁποῖα ἐπεδίωσαν μέσα στοὺς αἰῶνες καὶ ἀκόμη καὶ σή- μερα προσπαθοῦν νὰ ἐπιθιώσουν µέσα στὸν γλωσσικὸ ἐπεχτατισμὸ τῆς ἴταλικῆς γλώσσας. Φυσιχὰ κι οἱ ἄνθρωποι ποὺ χατοιχοῦν στὸν χῶρο τῆς νοτίου Ἰταλίας εἶναι χι αὐτοὶ Ἕλλη- νες, καταγόμενοι ἀπ᾿ τοὺς Ἕλληνες τῆς Μ. Ἑλλάδος. ᾿Αχόμη καὶ σήμερα οἱ ἴδιοι παντοῦ λένε: «Εἴμεστα ἄττην Μάγλνα Γχρέτσια». Ὅμως παρ᾽ ὅλες τὶς ἔρευνες τοῦ Χατζιδάχκι καὶ τοῦ ΚοΙΠΐς, οἱ ὁποῖοι μὲ μέθοδο τὴν ἐπι- στημονιχὴ γλωσσιχὴ ἀνάλυση τῶν διαλέκτων αὐτῶν ἀποδεικνύουν τὴν ἑλληνικὴ κατα- γωγή τους χαὶ φέρνουν στὸ φῶς τὶς ρίζες τους, οἱ ὁποῖες εἶναι μεγαλοελλαδικές, καὶ μο- λονότι οἱ ἔρευνες αὐτὲς τοῦ ΒοΙΗϊΐς καὶ τοῦ Χατζιδώκι ἀποτελοῦν τὴν ἱστορικὴ ἀποκατά- σταση τοῦ πολιτισιιοῦ τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος καὶ τῆς προθολῆς τῶν ἑλληνικῶν στοιχεί- ων, ποὺ συνδέουν τὶς διαλέκτους αὐτὲς μὲ τὴν ἀρχαία δωρικὴ διάλεκτο, ἀπ᾿ τὴν ὁποία ἀπορρέουν χαὶ ἡ ὁποία δὲν σταμάτησε νὰ ὁμιλῆται ἐδῶῷ καὶ πάνω ἀπὸ 20 αἰῶνες, στὴν ση- μερινὴ ἐπιστημονικὴ κοινότητα τῆς Ἰταλίας τὰ πράγματα εἶναι διαφορετικά. α. Οἱ γλωσσολόγοι - διαλεχτολόγοι στὴν Ιταλία προδάλλουν καὶ ἐπιδάλλουν μέσα ἀπ᾽ τὰ διδλία τους τὶς δογματικές τους ἀπόψεις. ἀνατρέχοντας στὶς ἀπόψεις τῶν Μοτο»!, Ρατ]αποε]ἰ κ.ᾱ., οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίξουν. ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Κάτω Ἰταλίας προέρχεται ἐξ ὁλοχλήρου ἀπὸ Ὀυζαντινοὺς ὁ ἀποίχους καὶ ὅτι τὰ ἰδιώματά του εἶναι γεμάτα ἀπὸ ὁυ- ζαντινὲς λέξεις. Αὐτὴ ἣ θεωρία, ἡ ὁποία χάρις στοὺς Κοῄιπίς καὶ Χατξιδάκι ἀνετράπη, ἐπειδὴ ήταν ἱστορικὰ καὶ γλωσσολογικὰ ὁ ἀνακριδής, στερούµενη ἱστορικῶν δεδοµένων. καὶ κατασκεύασμα αὐτῶν τῶν ἐρευνητῶν, οἱ ὁποῖοι ἤθελαν νὰ ἀποδείξουν μὲ δικό τους τρόπο τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν μεσαιωνική ἐποχὴ στοὺς νεώτερους χρόνους, γιὰ νὰ δικαιο- λογήσουν τὴν ἱστορικὴ συνέχεια τῆς ἰταλικῆς ἱστορίας, αὐτὴ ἡ θεωρία λοιπὸν ἔχει μπῆ στὰ διόλία κάποιων Ἰταλῶν ἐπιστημόνων σήµερα καὶ ἐξηγεῖται ἀπ᾽ τοὺς ἴδιους μὲ «ἷστο- ρικὰ» ἐπιχειρήματα, ἐνῷ παράλληλα καταλαμθάνει σημαντικὴ θέση στὰ ἰταλικὰ πανεπι- στήμια. ᾿Ας δοῦμε λεπτομερῶς, τί λένε οἱ ὀπαδοί της καὶ πῶς ἐξηγοῦν τὶς θέσεις τους γύ- ρω ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ λεπτὸ ζήτημα. 6. Μέσα ἀπ᾿ τὰ διόλία αὐτὰ δημιουργεῖται ἡ ἡ ἐντύπωση, ὅτι ἡ ἀρχαιοελληνικὴ κατα- γωγὴ τῶν κατοίκων χαὶ τῶν διαλέκτων τῆς κάτω ᾿Ιταλίας εἶναι κάτι ὑπερδολικό, μιᾶς καὶ ἀρχαῖοι Ἕλλη νες στὸν μεσαίωνα δὲν ὑπάρχουν καὶ ὅτι ἡ θυζαντινἠ κυριαρχία ἦταν αὐτὴ ποὺ ἔφερε τοὺς Ἕλληνες στὴν Νότιο Ἰταλία. Φυσικὰ ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Μ. Ἑλλάδος οὐδέποτε ἐξαλείφθηκε λόγῳ τῆς μακρόχρονης Ρωμαϊκῆς παρουσίας καὶ ἐνισχύθηκε κατὰ τοὺς θυζαντινοὺς χρόνους μὲ τὸν ἐρχομὸ πολλῶν δυζαντινῶν ἀποίκων. Οἱ ἀρχαῖες ἑλληνικὲς ρίζες, ἡ γλῶσσα, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα