H ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ μ. Ἠσαΐας Ἔχουμε μιλήσει βέβαια γι’ αὐτὸν τὸν προπάτορά «μας» καὶ σὲ προηγούμενο τεῦχος («Δ», τεῦχος 193), ἀλλά, ὅπως εἴχαμε προαναγγείλει, θὰ ἐπιστρέφαμε λόγῳ τοῦ μεγάλου ἐνδιαφέροντος, ποὺ παρουσιάζουν οἱ πράξεις του καὶ τὰ λόγια του. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ προπάτοράς μας διασῴζει στὰ κείμενά του τὸν κό- σμο, ποὺ ὁ Γιαχβὲ ὁραματίζεται νὰ δημιουργήσῃ. Καὶ τὰ πράγματα ξεκινοῦν κάπως ἔτσι: «Φωνὴ πλήθους ἐπὶ τὰ ὄρη ὡς μεγάλου λαοῦ. Θορυβώδης φωνὴ τῶν βασιλείων τῶν ἐθνῶν συνηγμένων· ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων ἐπισκέπτεται τὸ στράτευμα τῆς μάχης. Ἔρχεται ἀπὸ γῆς μακρᾶς, ἐκ τῶν περάτων τοῦ οὐρα- νοῦ ὁ Κύριος καὶ τὰ ὅπλα τῆς ἀγανακτήσεως αὐτοῦ, διὰ νὰ ἀφανίσωσι πᾶσαν τὴν γῆν» (Ἠσαΐας ιγ´ 4-5). Ἔρχεται λοιπὸν ὁ μέγας στρατηλάτης Γιαχβέ, γιὰ νὰ καθαρίσῃ. Αὐτὸς εἶναι θεὸς τσαμπουκᾶς. Δὲν θ’ ἀφήσῃ τίποτα ὄρθιο. Καὶ ἀρχίζει: «Καὶ ἡ Βαβυλών, ἡ δόξα τῶν βασιλείων, τὸ ἔνδοξον καύχημα τῶν Χαλδαίων, θέλει εἶσθαι ὡς ὅτε κατέστρεψεν ὁ Θεὸς τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμμορα· οὐδέποτε θέλει κατοικηθῆ, οὐδὲ θέλει κατασκηνωθῆ ἕως γενεᾶς καὶ γενεᾶς· οὔτε Ἄραβες θέλουσι στή- σει τὰς σκηνὰς αὐτῶν ἐκεῖ, οὔτε ποιμένες θέλουσιν ἀναπαύεσθαι ἐκεῖ· ἀλλὰ θηρία θέλουσιν ἀναπαύεσθαι ἐκεῖ, καὶ αἱ οἰκίαι θέλουσιν εἶσθαι πλήρεις ὀλο- λυζόντων ζῷων» (Ἠσαΐας ιγ´ 19-21). Ὁ ἐλεήμων καὶ φιλεύσπλαχνος Γιαχβέ! Ἔχει ὅμως καὶ συνέχεια. Ἔτσι: «Ἰδοὺ ἡ Δαμασκὸς πεπαυμένη τοῦ νὰ εἶναι πόλις, καὶ θέλει εἶσθαι σωρὸς ἐρειπίων. Αἱ πόλεις τῆς Ἀροὴρ ἐγκατελείφθη- σαν, θέλουσιν εἶσθαι διὰ τὰ ποίμνια, τὰ ὁποῖα θέλουσιν ἀναπαύεσθαι ἐκεῖ, καὶ δὲν θέλει εἶσθαι ὁ φοβίζων. Καὶ θέλει ἐκλείψει ἀπὸ τοῦ Ἐφραῒμ ἡ βοήθεια καὶ τὸ βασίλειον ἀπὸ τῆς Δαμασκοῦ καὶ τὸ ὑπόλοιπον τῆς Συρίας θέλει γείνει ὡς ἡ δόξα τῶν υἱῶν τοῦ Ἰσραήλ, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων» (Ἠσαΐας ιζ´ 1- 3). Προχωρεῖ ὁ στρατάρχης Γιαχβὲ κι ὅποιον πάρει ὁ Χάρος. Τί ὠφέλιμα πράγματα καὶ συνάμα πόσο διδακτικὰ αὐτὰ ποὺ μᾶς διηγεῖται ὁ προπάτοράς «μας». Μήπως νομίσατε, ὅτι μέχρι τὴν Συρία θὰ φτάσῃ ὁ Γιαχβέ; Ὅσοι δὲν τὸν ξέ- ρετε τὴν πατήσατε. Ἐμεῖς οἱ ἄλλοι ὅμως... «Ἰδοὺ ὁ Κύριος ἐπιβαίνει ἐπὶ νε- φέλης κούφης καὶ θέλει ἐπέλθει ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον· καὶ τὰ εἴδωλα τῆς Αἰγύ- πτου θέλουσι σεισθῆ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, καὶ ἡ καρδία τῆς Αἰγύπτου θέλει διαλυθῆ ἐν μέσῳ αὐτῆς» (Ἠσαΐας ιθ´ 1). Πάει καὶ ἡ Αἴγυπτος, χωράφι τοῦ Γιαχβὲ κι αὐτή. Ἔτσι πέρναγε τὸν καιρό του λοιπὸν ὁ πάνσοφος δημιουργικὰ προ- σπαθῶντας ἀπεγνωσμένα νὰ καταστρέψῃ ὅ,τι μποροῦσε περισσότερο, γιὰ νὰ μπορέσῃ ἡ κορούλα, ἡ Σιών, ἡ ἀγαπημένη του, νὰ χωρέσῃ, γιατὶ εἶχε πολὺ χο- ντρὰ τὰ ὀπίσθια καὶ δὲν χώραγε ὅπου κι ὅπου. Εἶχε πρόβλημα ζωτικοῦ χώ- ρου. Καὶ κάπου ἐκεῖ στὸ διάλειμμα ποὺ ἔκανε, τραβάει μία φωνὴ στὸν προ- πάτορά μας: «Κατὰ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἐλάλησεν ὁ Κύριος πρὸς Ἠσαΐαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμὼς λέγων. Ὕπαγε καὶ λύσον τὸν σάκκον ἀπὸ τῆς ὀσφύος σου, καὶ ἔκβαλε τὰ σανδάλια σου ἀπὸ τῶν ποδῶν» (Ἠσαΐας κ´ 2). Βέβαια δὲν φαντά-