ΕΘΝΙΚΑ Ἡ ἀποκλήρωση Ἔχουμε συνηθίσει ἐδῶ καὶ αἰῶνες οἱ κάτοικοι αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ τόπου νὰ δε- χώμαστε τὴν ἀμφισβήτηση τῆς ταυτότητάς μας. Ἔχουμε συνηθίσει, θὰ ἔλεγε κανείς, ἀκόμα καὶ κυτταρικὰ νὰ ψάχνουμε σὲ τούρκικες, φράγκικες ἢ ἄλλες πηγὲς τὶς ρίζες τῆς φατρίας μας. Οἱ ἀμφισβητήσεις τῶν ξένων ἔγιναν καὶ δι- κές μας, καὶ πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ ἀκόμα, μερικοὶ ἴσως τὸ νοιώθουν ἔτσι μέχρι καὶ σήμερα, ἔφτασε νὰ εἶναι προνόμιο ἡ καταγωγὴ ἀπὸ ἕναν ξένο φυλετικὸ κορμό, ἐκτὸς τοῦ ἑλληνικοῦ. Ἔτσι ἔψαχναν, καὶ ἴσως, ὅπως εἴπαμε, ἀκόμα μέ- χρι σήμερα κάποιοι ψάχνουν, τὶς βενετσιάνικες, βαυαρικές, γαλλικὲς καὶ ἄλλες καταβολές τους, αἰσθανόμενοι ταυτόχρονα καὶ ὑπερήφανοι, ὅταν ξεχώριζαν ἀπὸ τὸν ὄχλο, ὅπως τὸν θεωροῦσαν, τῶν ἀγραμμάτων, ἀπαιδεύτων βαλκανίων συγχωριανῶν ἢ γενικώτερα συντοπιτῶν των. Διότι θεωροῦσαν τοὺς ὑπολοί- πους τέτοιους, ἀπογόνους Τούρκων, Αἰγυπτίων, Ἀλβανῶν καὶ ἄλλων «κατώ- τερων» φυλῶν, ἐνῷ αὐτοὶ ἀνῆκαν εἰς τὴν «ἀνωτέρα τάξη». Ἔτσι μάθαιναν γαλλικά, πιάνο, ἐντύνοντο ἀνάλογα μὲ τὶς δῆθεν καταβολὲς ποὺ εἶχαν ἀνακα- λύψει, ὅτι εἶχαν, καὶ κάποια στιγμὴ πέθαιναν ἐθνικὰ ὑπερήφανοι, ὅτι δὲν ἀνῆκαν στὸν συρφετό. Καὶ ὁ συρφετὸς τὸ εἶχε πιστέψει, ὅτι ἦτο ἕνας ὄχλος, ἕνα συνονθύλευμα ἀπὸ σπέρματα τοῦ Ἰμπραήμ, τοῦ Ἀλῆ πασσᾶ καὶ τοῦ ὅποιου βάρβαρου περιστασιακοῦ εἰσβολέα, ποὺ πέρασε ἀπὸ αὐτὴν τὴν γῆ. Εἴχαμε ἔτσι δύο εἰδῶν Ἕλληνες. Συνήθως οἱ πρῶτοι κατεῖχαν πάντα τὰ πρωτεῖα καὶ ἐξουσίαζαν τοὺς ὑπολοίπους, ποὺ λόγῳ τῆς μιζέριας ποὺ τοὺς εἶχαν καλλιεργήσει, πειθήνια ὄργανα τοῦ κάθε ἐξουσιοκράτη, στελέχωναν ἔκτοτε τὶς δομὲς αὐτοῦ ποὺ ὀνομάζουμε ἑλληνικὸ κράτος. Ἕλληνες βέβαια ὅλοι καὶ ἴσοι ἀπέναντι τοῦ νόμου, ἀλλὰ στὴν οὐσία δύο κατηγορίες τουρ- καλβανῶν καὶ φραγκολεβαντίνων. Ἔτσι προχώρησαν τὰ πράγματα· καὶ ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα λίγα ἢ ἐλάχιστα ἔχουν ἀλλάξει, ἀφοῦ οἱ μὲν κρατοῦντες ἐξακολουθοῦν νὰ στρέφωνται πρὸς δυσμὰς μὲ τὴν συνήθη νοοτροπία τοῦ ἀρχοντοχωριάτη, οἱ δὲ ὑποτακτικοὶ ἐξακολουθοῦν νὰ δέχωνται τὴν μοῖρα τοῦ ὑποτακτικοῦ, τοῦ κατώτερου, τοῦ βαλκάνιου κατοίκου αὐτῆς τῆς γῆς, ποὺ εἶναι, ὅπως τὸν ἔχουν πείσει, ἕνα μεῖγμα ἀπ’ ὅλα αὐτά, ἀλλὰ βέβαια σήμερα μπορεῖ νὰ ὀνομάζεται καὶ Ἕλληνας. Τὸ νέο στοιχεῖο ἀκόμα ἦτο, ὅτι κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τῶν τουρκαλβανῶν, τὰ χρόνια ποὺ πέρασαν ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ἕρποντας ὅπως ὁ γυμνοσάλιαγκας, ἀφήνο- ντας τὴν ἴδια γλοιώδη οὐσία παντοῦ στὸ πέρασμά τους, προσπάθησαν κι αὐτοὶ νὰ ἀποκτήσουν «ἀριστοκρατικὴ δυτικὴ καταγωγή», νὰ ἀγοράσουν ἱστορία, ὅπως πίστευαν, καὶ νὰ προσανατολισθοῦν κι αὐτοὶ πρὸς τὴν πολιτισμένη Ἑσπερία. Ἔτσι αὐτοὶ ἔγιναν μία ἐνδιάμεσος τάξις, ἡ τάξις τῶν ἰσχυρῶν τοῦ χρήματος μὲ τοὺς ξενόφερτους τρόπους καὶ συνήθειες, ποὺ μὲ ἄγαρμπο τρό- πο φρόντιζαν πάντοτε νὰ ἐπιδεικνύουν, μιμούμενοι αὐτὰ ποὺ ἔκαναν τὰ πρό- τυπά τους, οἱ πρῶτοι διδάξαντες Εὐρωπαῖοι «Ἕλληνες». Ἔτσι φτάσαμε σὲ μία περίεργη πράγματι κατάσταση, ὅπου ναὶ μὲν ἤμα- σταν Ἕλληνες, ἀλλὰ τί νὰ κάνουμε, ποὺ τὰ ἔφερε ἔτσι ἡ μοῖρα. Ὅλοι ἤθελαν