O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Νέο φοινικικὸ ἀστέρι Πάνω ποὺ εἶχα ἀρχίσει νὰ χάνω τοὺς καλύτερούς μου πελάτες (ξέρετε τώρα:Μπα- μπινιώτης, Ντούμας, Μαρωνίτης) καὶ μὲ εἶχε καταλάβει μαύρη ἀπελπισία, καθὼς δὲν δημοσιεύουν πιὰ κάτι ζουμερὸ πρὸς σχολιασμόν, ἦλθε ἡ κυρία Corinne Couletμὲ τὸ βιβλίο της «Μέσα ἐπικοινωνίας στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα», γιὰ νὰ μὲ βγάλῃ ἀπὸ τὴν δύ- σκολη θέση αὐτὸν τὸν μῆνα. Κι ἐνῷ οἱ ἐν λόγῳ κύριοι τηροῦν πλέον αἰδήμονα σιγὴ Ἀρσακειάδος περὶ τὰ γλωσ- σικὰ καὶ ἱστορικά μας ζητήματα, ἡ κυρία Corinne Couletξεσπαθώνει μέσα ἀπὸ τὸ βι- βλίο της ὑπὲρ τῶν Φοινίκων, ποὺ ἀνεκάλυψαν τὸ ἀλφάβητο καὶ ἀπ’ αὐτοὺς τὸ πῆραν οἱ παμπόνηροι Ἕλληνες, γιὰ νὰ μποροῦν, λέει, νὰ συνεννοοῦνται μὲ αὐτοὺς κατὰ τὶς ἐμπορικές τους δοσοληψίες. Βέβαια μᾶς ἀναγνωρίζει τὸ γεγονὸς ὅτι ἀνακαλύψαμε τὰ φωνήεντα. Ἄ! Τὸ καλὸ νὰ λέγεται. Καὶ δόσ’ του λοιπὸν σὲ καμμιὰ τριανταριὰ σελί- δες, γιὰ νὰ τὸ ἐμπεδώσουμε πλήρως, «οἱ Φοίνικες δάνεισαν τὸ ἀλφάβητο στοὺς Ἕλλη- νες» καὶ νὰ ἀποκλείῃ μετὰ βδελυγμίας πᾶσαν ἄλλην ἐκδοχήν. Δηλαδὴ ἡ κυρία Coulet καταφέρνει ἐν τῇ πανσοφίᾳ της ν’ ἀναιρέσῃ κι αὐτὸν τὸν Ὅμηρο. Καὶ ἐπιμένει στὸ θέ- μα μετὰ τόσης φορτικότητας, λὲς καὶ ἡ ἴδια ἦταν παροῦσα, τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ Κάδμος (ναί! τὸν κατονομάζει...) ἔδινε τὸ ἀλφάβητο στοὺς ἀγράμματους προγόνους μας. Ὡστόσο ἡ ἐνημέρωσίς της περὶ τὰ γλωσσικὰ εἶναι ἐκπληκτική. Παραδείγματος χά- ριν δὲν μπορεῖ νὰ δεχθῇ, ὅτι ἡ Γραμμικὴ Γραφὴ B εἶναι ἀρχαιότερη τοῦ ΧVΙαἰῶνος. Καὶ μόνον δηλαδὴ ποὺ τὸ σκέπτεται, βγάζει καντῆλες... Καὶ γιὰ νὰ μὴ ξεφεύγῃ κι ἀπὸ τὴν «γραμμή», μᾶς ὑπενθυμίζει, ὅτι τὸ μέγιστο μέρος τῶν πινακίδων τῆς Γραμμικῆς Γραφῆς B εἶναι λογαριασμοὶ καὶ στατιστικὰ στοιχεῖα! Μὲ ἄλλα λόγια ἡ προϊστορικὴ Ἑλλὰς ἦταν ἕνα τεράστιο λογιστικὸ γραφεῖο, στὸ ὁποῖο ἡ μόνη τους σκασίλα ἦταν, μὴ τοὺς ξεφύγῃ στὸ μέτρημα κανένα πρόβατο ἢ κανένας χάλκινος τρίπους. Γιατὶ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι οὔτε συνθῆκες συνωμολογοῦσαν οὔτε διαθῆκες ἔκαναν οὔτε ραβασάκια ἀντήλλασαν. Πρόβατα μέτραγαν μόνο. Ἴσως, γιὰ νὰ κοιμηθοῦν... Πάντως ἐκεῖ ποὺ ἡ κυρία Corinne Coulet, ὑφηγήτρια, παρακαλῶ, Κλασσικῶν Σπουδῶν στὸ XII πανεπιστήμιον τῶν Παρισίων, δὲν σηκώνει μυῖγα στὸ σπαθί της, εἶναι ἡ ἀγραμματοσύνη τῶν Ἑλλήνων. Τὸν καιρὸ τῆς Γραμμικῆς Γραφῆς B ὅλοι οἱ κά- τοικοι τῆς εὐδαίμονος αὐτῆς χώρας ἦταν στοῦρνοι, ντουβάρια καὶ πέτρες ἀπελέκητες καὶ μόνον οἱ ἐπίσημοι ἀνακτορικοὶ γραφεῖς μποροῦσαν νὰ χαράξουν κάτι κολλυβο- γράμματα. Κι αὐτὰ μὲ τὸ ζόρι. Εἴδατε ἐνημέρωση ἡ ὑφηγήτρια. Σὲ λίγο θὰ μᾶς γράψῃ, ὅτι καὶ τὴν Γραμμικὴ Γραφὴ B τὴν φανταστήκαμε ἢ τὴν εἴδαμε στ’ ὄνειρό μας. Μὰ τὸν Γιαχβέ, τὸ περιμένω κι αὐτό. Σίγουρα ἡ ἐν λόγῳ συγγραφεὺς δὲν πρωτοπορεῖ –ἴσα - ἴσα θὰ ἔγραφα, ὅτι μᾶλλον ἀναπαράγει τὴν «γνώση» ἄλλων διαττόντων ἀστέρων τοῦ εἴδους. Γι’ αὐτὸ καὶ θὰ τὴν μαλώσουμε· γιατὶ δὲν προσθέτει τὸ λιθαράκι της στὸ φοινικικὸ οἰκοδόμημα, γράφο- ντας λ.χ. ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἦτο ἀκατοίκητος μέχρι τὸν VΙπ.X. αἰῶνα ἢ ὅτι τὰ Τρωικὰ ὑπῆρξαν μία σειρὰ ἀπὸ ποδοσφαιρικὰ ντέρμπυ μεταξὺ τῆς ἐθνικῆς Φοινίκων καὶ τῆς ἐθνικῆς Χαλδαίων, γιὰ νὰ προαγάγῃ ἐπαρκῶς τὴν ἐπιστήμη. Τώρα γιὰ ποιά ἐπιστη- μονικὴ ἔρευνα νὰ μιλήσουμε; Γιῶργος Πετρόπουλος