O ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Παραδειγματισμοὶ Χά! Ἡ εὐαίσθητη γαλλικὴ κοινὴ γνώμη ὡμίλησε. Τὰ γαλλικὰ δικαστήρια ἀπεφάνθησαν. Ὁ νόμος ἐπεβλήθη. Ὁ Γκαρωντὺ κατεδικάσθη σὲ πρόστιμο ἕξι ἑκατομμυρίων δραχμῶν, γιατὶ ἐτόλμησε ν’ ἀμφισβητήσῃ ὁ ἄθλιος τὸ «Ὁλο- καύτωμα». Καλὰ νὰ πάθῃ. Τοῦ εἶπε κανένας, ὅτι ἡ δημοκρατία ποὺ ἔχω ἐπι- βάλει, τοῦ ἐπιτρέπει νὰ λέῃ ὅ,τι θέλει; Ὄχι βέβαια! Στὴν δημοκρατία μου ἐπι- τρέπω νὰ λέγωνται αὐτὰ ποὺ μὲ συμφέρουν. Τὰ καλὰ καὶ συμφέροντα, ποὺ λέ- νε. Ἔ, εἶναι νὰ μὴ χαίρωμαι, ποὺ οἱ προσπάθειές μου ἔπιασαν τόπο; Τόσες ται- νίες, τόσα δημοσιεύματα, τόσα βιβλία, τόσες τηλεοπτικὲς ἐκπομπὲς δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ πᾶνε στράφι. Δὲν πάει νὰ λέῃ ὁ Γκαρωντὺ καὶ νὰ γράφῃ καὶ νὰ πα- ρουσιάζῃ ντοκουμέντα. Φαίνεται, δὲν ἔχει ἀκούσει τίποτα γιὰ τὸ «τέλος τῆς ἱστορίας». Δὲν ὑπάρχει ἱστορία, κύριε Γκαρωντύ· τὸ εἶπε καὶ ὁ Φουκουγιά- μα, ἐξαιρετικὸς διανοητής. Οἱ ἐπιθυμίες εἶναι πλέον ἱστορία. Καὶ ὄχι ὁποι- εσδήποτε, μόνον οἱ δικές μου. Κι αὐτὸ ἰσχύει ὄχι μόνον γιὰ τὸν συγκεκριμέ- νο Γκαρωντύ, ἀλλὰ γιὰ ὅποιον ἁπανταχοῦ ἤθελε φανῆ. Ὅ,τι θέλω, κάνω. Καὶ πληρώνω τὰ καλόπαιδά μου, γιὰ νὰ φωτογραφηθοῦν πανάγρια καὶ ν’ ἀρχί- σουν νὰ φωνάζουν οἱ δικοί μου, ὅτι οἱ νεοναζὶ ἀπειλοῦν τὴν καθεστηκυῖα τά- ξιν. Καί, ἂν κανένας εἰσαγγελέας ἀνακαλύπτῃ, ὅτι ἐπληρώθηκαν μὲ 50.000 σουηδικὲς κορῶνες, νὰ μὴ τὸν νοιάζῃ· ἐγὼ πληρώνω. Μὲ τὸν παρᾶ μου... καὶ τὴν κυρά μου. Νὰ παραδειγματίζωνται ἀπὸ τὸν γνωστὸ φοινικιστὴν κύριον Μαρωνίτην, πρόεδρο τοῦ Κέντρου Ἑλληνικῆς Γλώσσας (τὸ νοῦ σας στὴν κατάληξιν). Ποι- όν ἔβαλα νὰ φυλάῃ τὰ πρόβατα; τὸν λύκο. Γι’ αὐτὸ καὶ μὲ παρρησία ἐδήλω- σε («Καθημερινή», 22 Φεβρουαρίου 1998), ὅτι ἡ γλωσσικὴ πενία δὲν ὀφείλε- ται στὴν κατάργησιν τῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων καὶ ὅτι αὐτοὶ οἱ βρωμο- έλληνες δὲν πρέπει νὰ ἐπαίρωνται, ὅτι ὑπάρχει προτεραιότητα τῆς γλώσσας τους ἔναντι τῶν ὑπολοίπων, γιατὶ ὑπάρχει συνοχὴ καὶ συνέχεια σ’ αὐτήν. Ἔ, καὶ λοιπόν; Ντεπόν· Ντεπὸν γιὰ ὅσους πονοκεφαλιάζουν νὰ ἀποδείξουν τὴν ἀρχαιότητα καὶ τὴν αὐτοδημιουργία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Ντεπὸν καὶ σὲ ὅσους ἀνόητους διαμαρτύρονται γιὰ τὸ ὅτι δὲν ἔγινε ἡ ἀναπαράστασις τῆς Πο- λιόχνης, τῆς πόλεως τῆς Λήμνου, ποὺ εἶχε βουλευτήριο ἀπὸ τὸ 3.000 π.X., στὰ πλαίσια τῆς Θεσσαλονίκης ὡς εὐρωπαϊκῆς πρωτεύουσας. Δὲν κατενόησαν οἱ ἀνόητοι, ὅτι ἑορτάστηκε ἡ Θεσσαλονίκη τῶν Ἑβραίων. Μὲ τὸν Ἑλληνικὸ Πο- λιτισμὸ ἤθελαν νὰ ἀσχολοῦνται; Κι αὐτό, ποὺ ἔγινε στὸ χὼλ τοῦ ἀρχαιολογι- κοῦ μουσείου τῆς Θεσσαλονίκης, πολὺ τοὺς πάει. Τί περιμένουν δηλαδή, νὰ εὐλογῶ ὅ,τι ἀποδεικνύει τὴν ἀρχαιότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ; Χρόνια καὶ χρόνια προσπαθῶ νὰ ἀποδείξω μὲ τὸν Σαμουήλ, ὅτι ὁ δαυλός του εἶναι ἐσβεσμένος. Τὸ εἶπε καὶ ὁ κύριος Σωτηρόπουλος. Βέβαια ὑπάρχει καὶ ἄλλος «Δαυλός», ποὺ μοῦ ἔχει ἀνάψει φωτιὰ στὰ μπατζάκια μου. Ἀλλά, ἂν δὲν ὑπῆρχε ὁ κύριος Σωτηρόπουλος, ποὺ διαβάζει τὸν Σαμουὴλ καὶ ἄλλα ἐκλε- κτά μου τέκνα, θὰ μὲ εἶχε πάρει ἀπὸ καιρὸ τὸ Σάρωθρον