O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ξεφυλλίζοντας τὸ ἱερό «μας» βιβλίο Ρὲ σεῖς στὸν «Δαυλό», θὰ βάλετε μυαλὸ ἢ θὰ ἁρπάξω καμμιὰ βρεγμένη σανίδα; Ρέ, εἶστε καλά; Τί πράγματα εἶναι αὐτὰ ποὺ γράφετε πάλι γιὰ τὸν καημένο τὸν Λώτ; Βρὲ δὲν γνωρίζετε, ὅτι κατὰ τὴν ἀρχαιότητα ἡ φιλοξενία ἦταν ἱερὴ καὶ ἀπαραβίαστη; Δη- λαδὴ τί θέλατε; νὰ παραδώσῃ ὁ Λὼτ τοὺς ἀγγέλους ποὺ φιλοξενοῦσε εἰς ὅλους τοὺς ἄνδρες τῆς πόλεως τῶν Σοδόμων, γιὰ νὰ τοὺς κάνουν τὸν κ... τάλληρο ἱσπανικό; Ἀφοῦ τὸ γράφει καθαρὰ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη: Ὅλοι οἱ ἄνδρες εἶχαν μαζευτῆ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του, ἀπὸ γέροντες μέχρι νεανίσκοι, καὶ ζητοῦσαν νά... περιποιηθοῦν τοὺς ἀγγέλους. Βεβαίως καὶ ἀντιλαμβάνεσθε τὴν χαρὰ τῶν φιλοξενουμένων τοῦ Λώτ, ὅταν ἄκουσαν ὅλο ἐκεῖνο τὸ νταβραντισμένο πλῆθος, ποὺ ζητοῦσε τὸν πρωκτό τους ἐπὶ πίνακι... Εἶναι ἡ ἀλήθεια, ὅτι ἄγγελοι - ξάγγελλοι τὰ χρειάστηκαν. Ὅμως ὁ Λὼτ ἦταν γάτα μὲ πέταλα! Ἀφοῦ οἱ ἄγγελοι δὲν φοροῦσαν τσίγγινα, κά- τι ἔπρεπε νὰ δώσῃ στὸν ἐν διεγέρσει λαό. Τὸ φιλοσόφησε λοιπὸν τὸ πρᾶγμα καὶ εἶπε μέσα του: «Ἔχω ποὺ ἔχω δύο κόρες ἀχαΐρευτες, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ βροῦν γαμπρό, νὰ τὶς ξεφορτωθῶ. Δὲν τὶς δίνω σ’ αὐτοὺς τοὺς λεχρίτες, μπὰς καὶ δοῦν Γιαχβὲ πρό- σωπο, ποὺ τὶς ἔχει βαρέσει ἡ ἀγαμία κατακούτελα; Καὶ δὲν μπορεῖ... Ὅλο καὶ κά- ποιος θὰ τσιμπήσῃ. Καὶ μετὰ δόξῃ καὶ τιμῇ στεφάνωσον αὐτούς». Καὶ τὶς παρέδω- σε στὸ πλῆθος. Τὸ τί περίπου ἔγινε, νομίζω, τὸ ἀντιλαμβάνεσθε. Πέραν τοῦ ὅτι αἱ μὴ γνωρίσασαι μέχρι τότε ἄνδρα θυγατέρες εἶπαν «τὸν Δεσπότη Παναγιώτη», εἶδαν ἐπὶ τέλους χαρὰ στὰ σκέλια τους κι ἄρχισαν νὰ βλέπουν τὸ πρᾶγμα μὲ ἄλλο μάτι, καθ’ ὅτι ἡ ὑπόθεσις ἐδῶ εἶχε ζουμί... Κι ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε δὲν εἶχε ἄδικο ὁ Λώτ, ἀφοῦ πάντα κατὰ τὰς Γραφὰς αἰφνιδίως οἱ θυγατέρες εὑρέθησαν μὲ μνηστῆρες. Τὸ ψάρι εἶχε τσιμπήσει... καὶ ἔτριβε τὰ χέρια του ἀπὸ χαρὰ ὁ Λώτ, ποὺ θὰ τὶς ξεφορτωνόταν. Καθ’ ὅσον μ’ ἕνα σμπάρο δυὸ τρυ- γόνια. Καὶ οἱ ἄγγελοι τὴν βγάλαν καθαρὴ ἀπὸ τοὺς μουστακαλῆδες μερακλῆδες καὶ οἱ γάμοι (διάβαζε ξεφόρτωμα) ἐφαίνοντο ἐπικείμενοι. Ὅμως εἶχε ὑπολογίσει χωρὶς τὸν ξενοδόχο, ποὺ εἰς τὴν προκειμένη περίπτωση ἦταν ἡ καταστροφὴ τῶν Σοδόμων. Καὶ ἔμεινε τὸ ἀνθρωπάκι, ὁ ἅγιος ἡμῶν πρόγονος, οὗ τὴν μνήμη ἑορτάζομεν στὶς 9 Ὀκτωβρίου, μὲ τὶς δυό του θυγατέρες στὴν κορυφὴ τοῦ βουνοῦ. Καὶ διὰ μὲν τὸν Λὼτ σκασίλα του μεγάλη καὶ δέκα παπαγάλοι. Ἔλα ὅμως ποὺ τὰ θυγάτρια εἶχαν κα- λομάθει ἀπὸ κείνη τὴν μέρα κι ὅλο τὸ μυαλό τους τὸ εἶχαν εἰς τὰ ξινά! Τί στὸ Γιαχ- βέ... Μιὰ ὁλόκληρη πόλη εἶχαν ξεπετάξει. Ἡ μοναξιὰ τοὺς τὴν ἔδινε καὶ τὸ χειροκί- νητο ἔδινε κι ἔπαιρνε... Ὅμως μασάει ἡ κατσίκα ταραμᾶ; Δὲν χρειάστηκε νὰ τὸ βα- σανίσουν πολὺ τὸ πρᾶγμα. Ἐδῶ, σοῦ λέει, μᾶς ξέσκισαν τὰ ράματα στὰ Σόδομα, στὸν γερο-Λὼτ θὰ κολλήσουμε; Βοὺρ λοιπὸν στὸν μπαμπᾶ καὶ ὅ,τι ἤθελε προκύψει. Καὶ προέκυψεν. Βεβαίως ἡ ἱστορία μᾶς ἀφήνει ἕνα τεράστιο κενό. Ἆρά γε ὁ μπαμπᾶς «εἰσῆλθε» διὰ τῆς φυσιολογικῆς ὁδοῦ ἢ πάνω στὸ τσακὶρ κέφι εἶπε νὰ σοδομίσῃ καὶ αὐτὸς ὀλί- γον; Δυστυχῶς δὲν ἔχουμε ἄλλες πληροφορίες. Καὶ μ’ αὐτὸ τὸν καημὸ θὰ πεθάνου- με... Κι ἂν ὡρισμένοι εὐσεβεῖς μᾶς ἀναθεματίσουν γιὰ τὴν ἀθυροστομία μας, ἂς ἀνοί- ξουν τὸ ἱερό μας βιβλίο. Ἀπὸ ἐκεῖ τὰ ἀντιγράψαμε. Γιῶργος Πετρόπουλος